III SA/Gd 850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lipca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 lutego 2016 r., którą organ wymierzył jej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na brak jednolitego stanowiska służb celnych co do charakteru gier, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, istniejące wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego oraz kompetencji biegłego do rozstrzygania w sprawie w miejsce jednostki badającej. Skarżąca, zwracając uwagę na to, że w podobnych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargi stwierdziła, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. odnoszą się także do szkody grożącej Skarbowi Państwa w związku z ewentualną wypłatą pobranych kar, wobec czego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej wskazać należy, że oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokonuje się jedynie w aspekcie wskazanym przywołanym powyżej przepisem, nie zaś pod kątem zasadności wniesionej skargi czy rozbieżności stanowisk organów celnych. Wbrew stanowisku skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy odnosić jedynie do skutków mogących zaistnieć dla strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku złożonego przez stronę skarżącą powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest konieczne. Skarżąca nie powołała się na żadne konkretne okoliczności dotyczące jej osoby, wobec czego nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie zobrazowała swej aktualnej kondycji finansowej, ani nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych, które wskazałyby na stan jej majątkowego posiadania. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.