III SA/Gd 86/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 18 sierpnia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego T. P. 1.117 (tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. nr OPE.906.3.34.2021.KW Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdyni z dnia 18 sierpnia 2021 r. nr NE/KP/2021/2 wydaną w przedmiocie nałożenia na T. P. (dalej jako "skarżący") kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł za naruszenie obowiązku izolacji. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: T. P. z uwagi na zakażenie wirusem SARS-CoV-2 został objęty obowiązkiem odbycia izolacji w warunkach domowych (pod adresem: [...] G.; ul. [...] [...]) w okresie 9 – 18 marca 2021 r. Stosowną informację w tej materii skarżący uzyskał w dniu 9 marca 2021 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem PSSE w Gdyni. Na okoliczność rozmowy sporządzona została notatka nr [...]. W dniu 15 marca 2021 r. organ pierwszej instancji uzyskał informację, że w dniu 13 marca 2021 r. T. P. nie zastosował się do obowiązku izolacji w warunkach domowych, gdyż uczestniczył w ceremonii pogrzebowej na cmentarzu parafialnym w S. Stanowiło to naruszenie zapisu § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 351 ze zm.). W oparciu o przedstawione ustalenia, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdyni wydał w dniu 18 sierpnia 2021 r. decyzję, na mocy której nałożył (w punkcie pierwszym) na skarżącego administracyjną karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za naruszenie obowiązku izolacji. W rozstrzygnięciu zawartym w punkcie drugim organ wskazał, że decyzja w sprawie kary pieniężnej podlega natychmiastowemu wykonaniu z dniem jej doręczenia. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r, poz. 1842 ze zm.; dalej powoływanej także jako "ustawa o COVID"), który stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30.000 zł. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu wydanej decyzji, że ustalenia w sprawie oparł o notatkę urzędową z dnia 13 marca 2021 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Policji oraz protokoły przesłuchania świadków. Organ wskazał, że przy określaniu wysokości kary pieniężnej wziął pod uwagę wykorzystanie przez skarżącego prywatnego środka transportu jako środka umożliwiającemu skarżącemu jak i jego partnerce (posiadającej status "ozdrowieńca") dotarcie na miejsce ceremonii, unikanie kontaktu z innymi osobami w przestrzeni zamkniętej (w trakcie mszy oraz w restauracji). Organ wskazał przy tym, że naruszenie zakazu izolacji świadczy jednak o rażącej nieodpowiedzialności skarżącego bowiem swoją decyzję co do opuszczenia miejsca izolacji podjął świadomie. Przebywając w gronie osób postronnych spowodował zaś zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Takie zachowanie należy uznać za jednoznacznie naganne. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika skarżącego decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał m.in., że decyzja do której odniósł się pełnomocnik skarżącego (decyzja o nałożeniu izolacji) jest automatycznie generowana z systemu EWP. Państwowa Inspekcja Sanitarna, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie nakłada obowiązku izolacji w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta nie stanowi zatem materiału dowodowego w sprawie. Z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 512) wynika z kolei, że w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby izolacją w warunkach domowych informację o tym zamieszcza się w systemie teleinformatycznym. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Organ odwoławczy podniósł dalej, że ustalenia organu pierwszej instancji co do naruszenia obowiązku izolacji przez skarżącego były w pełni prawidłowe. Co nadto istotne, organ pierwszej instancji wymierzając skarżącemu karę miał na względzie przesłanki wynikające z art. 189d oraz art. 189f § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. T. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: tj.: a) art. 15zzzn ust. 1 i ust. 2 ustawy o COVID poprzez bezpodstawne i rażąco zawyżone kwotowo nałożenie na skarżącego kary w przypadku niewystępowania ze strony skarżącego działań nacechowanych świadomym działaniem mającym na celu stworzenie zagrożenia dla osób trzecich; b) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że taki obowiązek został na skarżącego nałożony; c) błędne zastosowanie art. 15zzzn ustawy o COVID oraz art. 48a ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez nałożenie obowiązku natychmiastowej wykonalności decyzji; d) wskazanie podstawy prawnej (art. 46a i art. 46b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) uprawiającej do stosowania ograniczeń, obowiązków i nakazów związanych ze stanem epidemii jako naruszającej art. 92 Konstytucji RP. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6, 7, 8, 10, 76 § 1, 77 § 1 i 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności skarżącemu, który wskazywał na fakt niejasnych wytycznych związanych z odbywaniem kwarantanny oraz dopuszczeniem jako dowodu notatki policyjnej, w sytuacji, kiedy to notatka nie ma mocy dowodowej; b) art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego, brak powołania na dokumenty noszące znamiona dokumentów urzędowych, z których wynikałoby nałożenie na skarżącego obowiązku odbycia izolacji w warunkach domowych; c) art. 189f § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez pominięcie rozważenia odstąpienia od nałożenia kary, ewentualnie art. 189d tej ustawy poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie przy nakładaniu kary wagi i okoliczności naruszenia prawa, czasu naruszenia oraz stopnia przyczynienia się skarżącego do powstania naruszenia; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, podczas gdy prawidłowym było uchylenie decyzji i orzeczenie o nienakładaniu kary na skarżącego. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej dotyczy jej zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co istotne, z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola zgodności z prawem decyzji Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 listopada 2021 r., utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdyni z dnia 18 sierpnia 2021 r. wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącego T. P. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł wymierzonej za naruszenie obowiązku izolacji na podstawie art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID–19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej powoływana w skrócie jako "ustawa o COVID"). Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30.000 zł. Należy wskazać, że podstawowym zadaniem organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w przedmiotowej sprawie - wobec treści przywołanego wyżej przepisu - była ocena, czy wobec skarżącego powstał obowiązek poddania się izolacji w warunkach domowych i w jakim okresie ten obowiązek istniał, a w szczególności czy obowiązek ten znajdował oparcie w przepisach prawa. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (obecny publikator tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 1657 - dalej powoływanej w skrócie jako "u.z.ch.z.l.") państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j/ u.z.ch.z.l., osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się izolacji w warunkach domowych. W myśl natomiast art. 34 ust. 1 u.z.ch.z.l., w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Na mocy art. 34 ust. 4 pkt 1 u.z.ch.z.l., zakazuje się opuszczania miejsca: izolacji lub izolacji w warunkach domowych, chyba, że odpowiednio dana osoba wymaga hospitalizacji albo organ inspekcji sanitarnej postanowi inaczej. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę art. 33 ust. 1 u.z.ch.z.l. określa generalną zasadę decyzyjnego orzekania w przedmiocie nakładania obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 u.z.ch.z.l., w tym poddawania obowiązkowej izolacji w warunkach domowych. Zasady tej nie zmienia ust. 3a, dodany do art. 33 u.z.ch.z.l. z dniem 1 kwietnia 2020 r., który stanowi, że decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Podkreślić bowiem należy, że wskazany przepis nie pozwala na odstąpienie od decyzyjnej formy nakładania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.z.ch.z.l., a jedynie w określonych granicach upraszcza treść takiej decyzji (przez możliwość odstąpienia od jej uzasadnienia) oraz sposób jej zakomunikowania adresatowi, tj. doręczenie/ogłoszenie (zob. w tej materii: J. Piecha [w:] Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Komentarz, L. Bosek (red.), Warszawa 2021, art. 33, Nb 26 i 27). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że o nałożeniu obowiązku poddania się izolacji w warunkach domowych rozstrzyga decyzja wydana przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w trybie art. 33 ust. 1 u.z.ch.z.l. Odnotować należy, że obowiązek taki - stosownie do art. 35 u.z.ch.z.l. - może też co prawda wynikać ze skierowania przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, jednakże lekarz kierujący pacjenta do odbycia izolacji w warunkach domowych (a także w razie konieczności przedłużenia okresu trwania izolacji w warunkach domowych) powinien odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej pacjenta, jak również obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o skierowaniu do izolacji w warunkach domowych państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla odbywania izolacji w warunkach domowych. Z kolei – mając na uwadze przedmiot zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji – wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 189b ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Administracyjna kara pieniężna jako administracyjna sankcja o charakterze pieniężnym jest nakładana (wymierzana) w następstwie naruszenia prawa. W tym sensie administracyjna kara pieniężna jest ujemnym następstwem naruszenia prawa, powodującym uszczerbek w majątku osoby naruszającej prawo, polegającym na obowiązku uiszczenia określonej kwoty pieniężnej. Przyczyną i zarazem konieczną przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest bezsporne stwierdzenie naruszenie prawa. Chodzi tu o naruszenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niekoniecznie należące do prawa administracyjnego, aczkolwiek najczęściej administracyjne kary pieniężne są nakładane w następstwie naruszenia prawa administracyjnego. Elementem niezbędnym dla powstania odpowiedzialności deliktowej zagrożonej administracyjną karą pieniężną jest dokonanie przez podmiot objęty hipotezą normy sankcjonowanej czynu, który pozostaje w sprzeczności z treścią dyspozycji normy sankcjonowanej. Artykuł 189b k.p.a. precyzuje przy tym, że naruszenie prawa polegać może bądź na niedopełnieniu obowiązku, bądź na naruszeniu zakazu. Ustalenie zarówno faktu naruszenia prawa, tj. niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu, jak i momentu wystąpienia tych zdarzeń stanowi jedną z determinant faktycznych decyzji administracyjnej nakładającej (wymierzającej) administracyjną karę pieniężną, dlatego organ prowadzący postępowanie w sprawie jest obowiązany zgodnie ze standardami wynikającymi z zasady prawdy obiektywnej podjąć wszystkie niezbędne czynności celem ich ustalenia (zob.: komentarz do art. 189b k.p.a. [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX/el). Przenosząc powyższe rozważania w realia niniejszej sprawy należy w ocenie Sądu przyjąć, że warunkiem koniecznym do uznania, iż zaistniały przesłanki do wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w rozumieniu art. 189b k.p.a. jest stwierdzenie, że został na skarżącego nałożony prawny obowiązek w postaci przebywania w izolacji w warunkach domowych, który następnie został naruszony. Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że skarżący obowiązkową izolacją domową został objęty w okresie od dnia 9 – 18 marca 2021 r. W aktach sprawy brak jest jednak dowodu potwierdzającego nałożenie na skarżącego obowiązku poddania się wskazanej izolacji w warunkach domowych. Nie ma bowiem w aktach sprawy ani decyzji administracyjnej wydanej w trybie art. 33 ust. 1 u.z.ch.z.l., jak też dokumentacji medycznej (czy wyciągu z takiej dokumentacji), zawierającej adnotację lekarza podstawowej opieki zdrowotnej o skierowaniu skarżącego do izolacji w warunkach domowych, o wyznaczeniu okresu trwania tej izolacji czy też o przedłużeniu okresu jej trwania. Przedłożone Sądowi akta administracyjne zawierają - w omawianym zakresie - jedynie formularz zgłoszenia podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej oraz notatkę nr [...]. Mając powyższe na uwadze brak w aktach sprawy wskazanych dowodów, tj. decyzji organu sanitarnego o nałożeniu na skarżącego obowiązku izolacji w warunkach domowych lub chociażby dokumentacji lekarskiej, z której wynikałoby skierowanie skarżącego przez lekarza do odbycia izolacji w warunkach domowych, prowadzić musi do wniosku, że nie można skutecznie twierdzić, iż na skarżącego został nałożony prawny obowiązek w postaci poddania się izolacji w warunkach domowych, który następnie został przez zobowiązanego naruszony, a co z kolei jest warunkiem sine qua non wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Brak w aktach sprawy dotyczącej nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 15zzzn ust. 1 ustawy o COVID, decyzji o nałożeniu na osobę karaną obowiązku izolacji (a więc decyzji administracyjnej wskazującej na kogo, kiedy, w jakiej formie, w jakim miejscu i do kiedy został nałożony obowiązek izolacji), uniemożliwia Sądowi kontrolę czy rzeczywiście i na jakiej podstawie skarżący został objęty obowiązkiem izolacji domowej, a w konsekwencji przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za złamanie tego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r.; sygn. akt II GSK 1323/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 683/21 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r.; sygn. akt III SA/Gl 665/21; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu należało stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie obarczony jest istotnym brakiem, którego podobnie jak organ pierwszej instancji także nie uzupełnił organ odwoławczy, czym naruszono art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. i naruszenie to bez wątpienia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (orzeczenie jak w punkcie drugim sentencji wyroku), obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 900 zł oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnią powyższą ocenę prawną. W dalszym toku postępowania niezbędne będzie zatem nie budzące wątpliwości wyjaśnienie, czy i na jakiej podstawie prawnej doszło do nałożenia na skarżącego obowiązku poddania się izolacji w warunkach domowych. Co istotne, organy powinny dysponować dowodem potwierdzającym nałożenie omawianego obowiązku. Uzupełniony w ten sposób materiał dowodowy może dopiero stanowić podstawę do dokonania ustaleń niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.