III SA/Gd 864/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 17 maja 2016 r. nr [...], na wniosek J. B., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego orzekł o wymeldowaniu J. K. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w miejscowości Ż., w gminie [...]. W dniu 4 lipca 2016 r. Wojewoda [...] wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J. K. W dniu 21 lipca 2016 roku do organu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 r., nr [...] Wojewoda [...], powołując się na przepis art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) przywrócił J. K. termin do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego. W dniu 27 sierpnia 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesiona za pośrednictwem Wojewody [...], skarga J. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Nie budzi zatem wątpliwości, iż Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga nie zawiera braków, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tegoż artykułu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Zgodnie z przepisem art. 141 k.p.a na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Stosownie do unormowania zawartego w art. 59 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Zaskarżone postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania jest wprawdzie postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, lecz nie służy na nie prawo wniesienia zażalenia. Postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia nie należy do kończących postępowanie w sprawie, ani rozstrzygającego sprawę co do istoty. Kończącym postępowanie jest tylko takie orzeczenie, którego uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Taki charakter ma postanowienie, którym organ administracji publicznej w następstwie negatywnego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania stwierdza fakt wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach normowanych przepisami prawa materialnego, ma wyłącznie charakter aktu procesowego, wywiera skutki dla dalszego postępowania, a zatem nie należy do kategorii rozstrzygających sprawę co do istoty. Co oczywiste, wobec stwierdzenia, że jest to postanowienie wydane w ramach postępowania administracyjnego, nie jest to również postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Reasumując, wskazane powyżej argumenty prowadzą do wniosku, iż zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Wojewody [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia J. K. terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego, nie podlega samodzielnemu zaskarżaniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Czyni to wniesioną skargę niedopuszczalną "z innych przyczyn", i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.