III SA/Gd 87/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2011 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi. Uzupełniając w dniu 11 kwietnia 2011 r. wniosek poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, skarżący zmodyfikował żądanie, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 kwietnia 2011 r. (odpisu zeznania podatkowego za 2010 r., potwierdzenia odbioru świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, kopii informacji o wymiarze opłat za mieszkanie, faktury za energię elektryczną, dodatkowych oświadczeń wnioskodawcy i jego małżonki z dnia 4 maja 2011 r.) ustalono, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną oraz niepełnosprawną córką, posiada mieszkanie komunalne o powierzchni 74 m2. Zarówno on, jak i osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie nie posiadają rachunków bankowych, jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro oraz nie korzystają z pomocy społecznej. Małżonka wnioskodawcy jest właścicielką samochodu osobowego [...], rok produkcji 1991, którego wartość wynosi w przybliżeniu 500 zł. Źródłem dochodu skarżącego jest świadczenie rehabilitacyjne w wysokości brutto 1 376,70 zł (netto 1 128,70 zł). Uzyskany przez niego dochód za 2010 r. wyniósł 17 705,41 zł. Małżonka wnioskodawcy nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów, zaś córka otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny oraz alimenty w łącznej kwocie 403 zł miesięcznie. Udokumentowane przez wnioskodawcę niezbędne wydatki (opłaty za mieszkanie, energia elektryczna) wynoszą średnio miesięcznie 437,76 zł. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną skarżącego oraz pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie osób, a w szczególności wysokość, źródła dochodów, ponoszone koszty utrzymania, potwierdzone załączonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi, uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.