III SA/Gd 875/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu S. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić sprzeciw. S. S. wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Z uwagi na braki formalne sprzeciwu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2019 r., wezwano wnoszącego sprzeciw do ich uzupełnienia – tj. podanie numeru PESEL oraz nadesłanie kompletnego i podpisanego sprzeciwu, gdyż nadesłany sprzeciw zawierał jedynie pierwszą stronę bez podpisu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia. Wezwanie doręczono wnoszącemu sprzeciw w dniu 10 stycznia 2020 r., jednak braki sprzeciwu w zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64 b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ) – dalej zwanej "p.p.s.a.", do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 64b § 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Do wymagań pisma w postępowaniu sądowym należą m.in. numer PESEL, jeżeli pismo jest pierwszym pismem w sprawie, zaś jednym z wymogów każdego pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest podpis strony. Zgodnie bowiem z art. 46 § 2 pkt 1 lit b p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Z kolei w myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wniesiony sprzeciw nie zawierał numeru PESEL oraz podpisu wnoszącego sprzeciw. Sprzeciw był ponadto niekompletny, gdyż wnoszący go przedłożył tylko pierwszą jego stronę, podczas gdy z treści tej strony sprzeciwu wynikało, że cały sprzeciw liczy więcej stron. Konieczne zatem stało się wezwanie wnoszącego do usunięcia braków formalnych sprzeciwu. W świetle bowiem art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w przypadku sprzeciwu konsekwencją nieuzupełnienia braków formalnych jest jego odrzucenie. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., znajdującego zastosowanie w związku z cytowanym wyżej art. 64b § 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2020 r. Zatem termin dla dokonania tych czynności upływał w dniu 17 stycznia 2020 r. Wobec złożenia przez wnoszącego sprzeciw pisma z dnia 13 grudnia 2019 r., w którym oświadczył , że cofa wniesiony sprzeciw wyjaśnić należy, że rozpoznanie wniosku o cofnięcie sprzeciwu w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., znajdujący odpowiednie zastosowanie do sprzeciwu w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., jest możliwe dopiero wtedy, gdy sprzeciw nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. Strona może cofnąć sprzeciw, jeżeli skutecznie wszczął on postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy sprzeciw był dopuszczalny i nie zawierał wskazanych wcześniej braków. Tylko w takim przypadku może mieć miejsce badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu sprzeciwu, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Dopiero wówczas strona wnosząca sprzeciw jest uprawniona do rozporządzenia sprzeciwem poprzez jego cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy sprzeciw obarczony jest brakami formalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie został on skutecznie wniesiony i nie zainicjował postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jego cofnięcie. Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia oświadczenia o cofnięciu sprzeciwu i umorzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze, wobec faktu, że wnoszący sprzeciw nie uzupełnił braków formalnych sprzeciwu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.