III SA/Gd 878/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi I. T. i K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi P. R. kwotę 295,20 zł brutto /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt III SO/Gd 20/15 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącym prawo pomocy przez ustanowienie adwokata przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżących z urzędu adwokata M. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. oddalił skargę. Pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. pełnomocnik zawiadomił Sąd o niestwierdzeniu podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Do pisma dołączył przedmiotową opinię sporządzoną w dniu 1 kwietnia 2016 r. wraz z odpisami dla każdego ze skarżących. Pismem z dnia 31 marca 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] poinformowała Sąd, że na skutek pism skarżących, za M. S. został wyznaczony adwokat P. R. Pełnomocnik skarżących w dniu 11 maja 2016 r. wykonał fotografie całość akt sprawy, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu i postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu, którą odmówiono skarżącym przyznania pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na środki higieny, koszty przejazdów, koszty telefoniczne i odzież. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała stawka określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług), tj. minimalnej, o której mowa w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, pomimo że nie prowadził on sprawy w pierwszej instancji. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika. Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.