III SA/Gd 885/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 5 października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga B. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Wskazaną powyżej decyzją z dnia 2 sierpnia 2016 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2015 r. nr [...], mocą której nałożono na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w wysokości 1.695 zł. W złożonej do Sądu skardze (sporządzonej i podpisanej przez reprezentującego skarżącą pełnomocnika) zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zapewnienie skarżącemu tzw. ochrony tymczasowej przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej ma na celu przede wszystkim wstrzymanie skutków prawnych, które zaskarżony akt lub czynność wywołuje. W swej istocie wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Co istotne, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W związku z powyższymi przesłankami udzielenia tzw. ochrony tymczasowej uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Tym samym w ocenie Sądu skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd podziela pogląd, w świetle którego każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie strony zobowiązanej do jej zapłaty. Konieczność uiszczenia należności finansowej co do zasady nie oznacza jednak wyrządzenia szkody, a ponadto ma niewątpliwie charakter odwracalny. W takiej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty dochodzonej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tym samym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, w sposób przekonujący Sąd o jego zasadności, spoczywa na stronie skarżącej. Nie wystarcza przy tym jedyne złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w postanowieniu z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 784/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku - jak już wcześniej wskazano - winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona wnioskująca o udzielenie tzw. ochrony tymczasowej nie może bowiem przenosić na Sąd ciężaru poszukiwania tych okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Ponadto podkreślenia wymaga, że bark uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie nie stanowi braku formalnego, który podlega uzupełnieniu na żądanie Sądu. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej uwzględnienie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.