III SA/Gd 886/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: podjąć postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1 lit. e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z dnia 11 kwietnia 2016 r., nr [...] o zatrzymaniu W. C. prawa jazdy kat. A,B, nr [...] seria E [...] wydanego w dniu 15 maja 2003 r. na okres 3 miesięcy w terminie od dnia 28 sierpnia 2015 r. do dnia 28 listopada 2015 r. W/w. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 886/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na postawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi W. C. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 17 września 2015 r. Rzecznik Praw Obywatelskich działając w oparciu o treść art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji RP oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147 ze zm.) wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności: 1) art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) - w zakresie, w jakim dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie - z art. 2 Konstytucji RP i art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003 r. Nr 42, poz. 364) i z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), 2) art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 35 kpa w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.) - w zakresie braku adekwatnych gwarancji procesowych w sytuacji wydania decyzji przez starostę o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym - z art. 2, z art. 45 ust. 1 i z art. 78 Konstytucji RP. Jednocześnie Sąd wskazał, że w dniu 18 września 2015 r. z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1d w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami oraz art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami – z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak również z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego Prokurator Generalny. Wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich i Prokuratora Generalnego zostały połączone i sprawy prowadzone były dalej pod wspólną sygn. akt K 24/15. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, że orzeczenie wydane po rozpoznaniu przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich i Prokuratora Generalnego w w/w sprawie jest kluczowe dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i postanowił o zawieszeniu postępowania. Pismem z dnia 29 listopada 2016 r. pełnomocnik W. C. wystąpił do Sądu z wnioskiem o podjęcia postępowania w sprawie. Pełnomocnik zakwestionował zasadność zawieszenia postępowania wskazując, że Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt K 24/15 już w dniu 11 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi W. C. zostało zawieszone na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W takiej sytuacji podjęcie postępowania przez Sąd następuje nie na wniosek strony, ale zawsze z urzędu., gdy ustanie przyczyna zawieszania, o czym wprost stanowi art. 128 § 1 pkt.4 ustawy - p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie podjęcie postępowania nie jest konsekwencją pisma pełnomocnika z dnia 29 listopada 2016 r., (data wpływu 2.12.2016 r.) bowiem w tym czasie (dniu) wciąż trwała przyczyna zawieszenia postępowania. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października sygn. akt K 24/15 został ogłoszony w Dz.U. RP dopiero w dniu 29 grudnia 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 2197). Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że wniosek strony o podęcie postępowania nie mógł zastępować zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Jeżeli strona uważała, że postanowienie o zawieszeniu było niezasadne, miała prawo wnieść zażalenie. Pełnomocnik strony z prawa tego nie skorzystał. Jednocześnie wystosował do Sądu wniosek o podjęcie postępowania uzasadniając go brakiem podstaw do zawieszenia postępowania w dniu wydania postanowienia w tym przedmiocie przez Sąd. Jednak stanowisko pełnomocnika nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Okoliczność wydania przez TK w dniu 11 października 2016 r. wyroku w sprawie o sygn. akt K 24/15 nie była wystarczająca dla uznania, że orzeczenie to weszło w życie. Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia; w swoim orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin uraty mocy obowiązującej kontrolowanego aktu normatywnego. W art. 190 ust. 2 Konstytucja RP stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawach wymienionych w art. 188 podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 128 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.