III SA/Gd 91/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie skarżący P. R. w dniu 18 grudnia 2015 r. (vide: data nadania na kopercie – k. 3 akt sadowych) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] polegające na dokonaniu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisów naruszeń przepisów ruchu drogowego ujętych w punktach 4, 5, 6 wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 4 lutego 2015 r. nr [...]. Przed wniesieniem skargi pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. wezwał organ w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na powyższe wezwanie do usunięcia prawa, Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem nr [...], nadanym listem zwykłym dnia 22 lipca 2015 r. (vide: wykaz przesyłek zwykłych – k. 15 akt sądowych) podtrzymał swoje stanowisko wyjaśniając, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W wykonaniu zarządzania Przewodniczącego Wydziału III tut. Sądu z dnia 24 lutego 2016 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do podania informacji w jakiej dacie skarżący otrzymał pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 21 lipca 2015 r. nr [...], stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 24 akt sądowych) i pozostało bez odpowiedzi. Zarządzaniem z dnia 21 marca 2016 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego o podanie w jakiej dacie skarżący otrzymał odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 30 marca 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 27 akt sądowych), ale tak jak pierwsze pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego określa art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.". W paragrafie pierwszym art. 53 został wprowadzony termin wniesienia skargi w przypadku zaskarżania aktów (rozstrzygnięć), które są doręczane skarżącemu. Termin ten, wynoszący trzydzieści dni, został powiązany z dniem doręczenia skarżącemu zaskarżanego aktu. Oznacza to, że termin ten ma zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, gdy przedmiotem zaskarżenia jest jakiekolwiek rozstrzygnięcie (akt) organu administracji publicznej, które podlega doręczeniu skarżącemu i może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Takimi rozstrzygnięciami są decyzje i postanowienia administracyjne oraz inne akty administracyjne, których doręczenie stronie jest obowiązkiem organu wynikającym z przepisu prawa. Natomiast w paragrafie drugim art. 53 p.p.s.a. zostały opisane terminy wniesienia skargi na akty (rozstrzygnięcia), które nie są doręczane skarżącemu. Terminy te dotyczą także wnoszenia skargi na czynności organu. Chodzi o takie akty, które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W tych przypadkach terminy do wniesienia skargi zostały powiązane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Termin do wniesienia skargi może w tym przypadku wynosić trzydzieści dni, w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wówczas termin biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Po drugie, termin ten może wynosić sześćdziesiąt dni, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wówczas termin ten biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu. Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni (liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi). Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( zob. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 ). W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszania prawa. Przedmiotowe wezwanie wpłynęło do organu w dniu 23 czerwca 2015 r. Mając na uwadze, że w aktach sprawy brak jest koperty, w której ww. przesyłka została nadana, Sąd przyjął, że skarżący w dniu 23 czerwca 2015r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ odpowiadając na powyższe wezwanie pismem z dnia 21 lipca 2015 r. nr [...], nadanym listem zwykłym dnia 22 lipca 2015 r. (vide: wykaz przesyłek zwykłych – k. 15 akt sądowych) podtrzymał swoje stanowisko wyjaśniając, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W związku z tym, że z akt sprawy nie wynika kiedy strona skarżąca odebrała odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa od którego biegnie termin trzydziestu dni do wniesienia skargi w trybie art. 53 § 2 p.p.s.a., Sąd wezwał stronę skarżącą dwukrotnie do podania w jakiej dacie skarżący otrzymał od organu odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwania Sądu pozostały bez odpowiedzi. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że brak możliwości ustalenia terminu doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pozostaje bez wpływu na treść postanowienia o odrzuceniu skargi. Należy bowiem zauważyć, że nawet przyjmując najbardziej korzystny dla skarżącego wariant, że odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została mu doręczona w ostatnim tj. sześćdziesiątym dniu terminu (w okolicznościach niniejszej sprawy 21 sierpnia 2015 r.), to i tak skarga wniesiona przez skarżącego w dniu 18 grudnia 2015 r. została złożona po upływie przewidzianego prawem terminu. W takim przypadku termin trzydziestu dni na wniesienie skargi upłynął bowiem w dniu 21 września 2015 r. Również w przypadku, gdyby odpowiedź organu została doręczona skarżącemu po upływie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, termin do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 21 sierpnia 2015 r. Należało więc uznać, że skarga została wniesiona do Sądu z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.