III SA/Gd 910/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. spraw ze skarg T. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2016 r., nr [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargi. Decyzjami z dnia 30 maja 2016 r. o numerach [...] i [...] Burmistrz Miasta Ł., na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12, ust. 13 w zw. z ust. 3, art. 40d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. 2015, poz. 1338 z dnia 21 kwietnia 2015 r.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", wymierzył T. W. kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w związku z usytuowaniem na nim przyczepy o nr rej. [...]z zamontowaną na niej dwustronną tablicą reklamową A. o łącznej pow. reklamy 24 m2 . Decyzją o numerze [...] organ nałożył na T. W. karę w wysokości 1680 zł za zajęcie pasa drogowego - ul. [...] w Ł. (jezdnia) w dniu 23 czerwca 2015 r. i 26 czerwca 2015 r. tj. łącznie 2 dni, zaś decyzją o numerze [...] karę 42 000 zł za zajęcie pasa drogowego – ul. [...] w 1, Ł. (jezdnia) przez łącznie 50 dni w 2015 r. tj, 8, 30, 31 lipca, 6, 8, 10, 12-26, 29-31 sierpnia, 2, 4, 7-17, 20-25 września, 1, 2, 6-8, 13, 14 października. W pierwszej kolejności organ kierował wszystkie pisma w sprawie do A. M., jako właściciela A.. Pozostawały one jednak bez odpowiedzi. Następnie organ I instancji zwrócił się do Starosty Powiatowego w L. z prośbą o udzielenie informacji, kto jest właścicielem przyczepy o nr rej. [...]. W konserwacji kara została nałożona na T. W., który zgodnie z udzieloną przez Starostę informacją był właścicielem ww. przyczepy od dnia 1 czerwca 2015 r. Organ wskazał dodatkowo, że z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że T. W. jest współwłaścicielem firmy A. . T. W. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że w okresie objętym decyzją posiadaczem przyczepy była B. Sp. z o.o. w W. Do odwołania dołączono kopię umowy datowanej na dzień 30 kwietnia 2015 r. zawartą z B. o świadczenie usług polegających na poruszaniu się własnym pojazdem po drogach w granicach administracyjnych miasta Ł. z przyczepą [...], wyposażoną w plandekę reklamową. Zarzuty strony nie zostały uwzględnione przez organ odwoławczy. Decyzjami z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] oraz [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzje Burmistrza Miasta Ł. z dnia 30 maja 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że na gruncie decyzji w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego kwestia powierzenia w drodze umowy cywilnoprawnej "kampanii reklamowej" podmiotowi trzeciemu pozostaje bez znaczenia. To właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Kwestii legitymacji do bycia stroną postępowania o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym nie może zmienić umowa cywilnoprawna, która wiąże tylko strony które ją zawarły. W tej sytuacji to T. W. ponosi odpowiedzialność za umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Organ wskazał na marginesie, że dokument umowy, który został przedstawiony jako dowód w sprawie, budzi poważne wątpliwości co do jego wiarygodności. Umowa jest bowiem datowana na dzień 30 kwietnia 2015 r., tymczasem - jak wynika z pisma wydziału komunikacji - nabycie przyczepy przez T. W. nastąpiło dopiero w dniu 1 czerwca 2015 r. T. W. zaskarżył opisane wyżej decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się ich uchylenia. Skarga na decyzję o numerze [...] została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 910/16, natomiast skarga na decyzję o numerze [...] pod sygn. akt III SA/Gd 911/16 W uzasadnieniach skarg T. W. wskazał, że obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zostały podjęte z naruszeniem następujących przepisów prawa: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, 2) art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez udzielenie stronie przez organ błędnych informacji o obowiązującym stanie prawnym, 3) art. 136 K.p.a. poprzez pominięcie wskazanych przez skarżącego dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, 4) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodów z dokumentów oraz świadków, pominięcie konieczności ustalenia właściciela reklamy i poprzestanie na ustaleniu właściciela przyczepy. W ocenie strony skarżącej organy ustaliły jedynie właściciela przyczepy, który nie jest właścicielem reklamy i nie dokonał zajęcia pasa drogowego z uwagi na fakt, że nie miał w tym czasie faktycznego władztwa nad rzeczą. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r., Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Gd 910/16 i III SA/Gd 911/16 do wspólnego rozstrzygnięcia i prowadzić dla nich łącznie jedne akta pod sygnaturą III SA/Gd 910/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu były dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 7 lipca 2016 r. ( nr [...] i nr[...]), utrzymujące w mocy decyzje Burmistrza Miasta Ł. z dnia 30 maja 2016 r. Na ich postawie organ wymierzył skarżącemu dwie odrębne kary pieniężne za zajęcie prasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi na skutek usytuowania na jezdni ul. [...] w Ł. oraz ul. [...] w Ł. w określonych decyzjami okresach przyczepy o nr rej. [...]z zamontowaną na niej dwustronną tablicą reklamową A. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wykazało, że nie zostały one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2015, poz. 460 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2015 r., poz.1338) i uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 29 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2015 r., poz. 2140). Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 ustawy). Zgodnie z treścią przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6). Przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest zatem ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy). Reklamą – w rozumieniu ustawy – jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę (art. 4 pkt 23 ustawy). W ocenie Sądu, czynności kontrolne potwierdziły zajęcie pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] w Ł. w terminach 8, 30, 31 lipca, 6, 8, 10, 12-26, 29-31 sierpnia, 2, 4, 7-17, 20-25 września, 1, 2, 6-8, 13, 14 października 2015 r. (łącznie 50 dni) oraz zajęcie pasa drogowego na odcinku drogi publicznej na odcinku ul. [...] w Ł. w dniu 23 czerwca 2015 r. i 26 czerwca 2015 r. (łącznie 2 dni) bez zezwolenia zarządcy drogi w związku z usytuowaniem na jezdni tych ulic przyczepy o nr rej. [...]z zamontowaną na niej dwustronną tablicą reklamową A. o łącznej pow. reklamy 24 m2 Dwustronna tablica wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami (przyczepa) - jako całość - niewątpliwie jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy. Odpowiada bowiem ustawowej definicji reklamy - stanowiąc umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi nośnik informacji wizualnej, nie będący jednocześnie znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Ponadto jest nośnikiem informacji o atrakcjach miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 410/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zamontowana na należącej do skarżącego przyczepie dwustronna tablica zawiera logo A. w S. oraz opis atrakcji ([...]) oraz 9 zdjęć na których można zobaczyć atrakcje [...]. Ponadto tablica zawiera informacje dotyczące przewozów do A. ("przewozy do A. , info i rezerwacje") z podaniem numerów telefonów, pod którymi można uzyskać informację i zarezerwować przejazd do meleksem lub kolejką. Co istotne, fakt, że dwustronna tablica stanowi reklamę, nie jest kwestionowany przez skarżącego. Jak wynika z uzasadnień zaskarżonych decyzji w przedmiotowych sprawach organy jako reklamę zasadnie potraktowały jednak nie tylko samą tablicę, lecz całą przyczepę. Jak wskazano wyżej reklamą w rozumieniu ustawy są również elementy konstrukcyjne i zamocowania nośnika informacji wizualnej. Tablica reklamowa A., dzięki umieszczeniu na przyczepie, była mobilna. Zajęcie pasów drogowych przez pozostawienie w określonych dniach, w obrębie jezdni, przyczepy z umieszczonej na niej tablicą reklamową potwierdza znajdująca się w materiale dowodowym dokumentacja fotograficzna oraz protokoły z kontroli zajęcia pasa drogowego. W konsekwencji podzielić należy przekonanie organów, że w trakcie postępowania udowodniono fakt zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przedmiotowej reklamy we wskazanych miejscach i w czasie, bez zgody zarządcy drogi. Dokumentacja fotograficzna potwierdza fakt ustawienia reklamy w konkretnym miejscu. Fotografie zostały zrobione przez pracowników organu I instancji w trakcie rutynowych czynności polegających na monitorowaniu stanu dróg, do czego zarządcę dróg zobowiązują przepisy prawa. Również ta okoliczność nie jest podważana przez stronę skarżącą. Właściwym przedmiotem sporu jest kwestia, czy organy w związku ze stwierdzonym (i nie kwestionowanym przez skarżącego) faktem zajęcia pasa drogowego ul. [...] i ul. [...] w Ł. przez usytuowanie w jego obrębie reklamy, wymierzyły należne z tego tytułu kary właściwej osobie. Zarzuty skarżącego koncentrują się bowiem wyłącznie na wskazaniu, że pomimo, iż jest on właścicielem przyczepy (i nie kwestionuje też, że jest zaangażowany w działalność gospodarczą, która jest reklamowana na tablicy), to nie powinien zostać obciążony karą. W tym zakresie skarżący podnosi, że w okresach wskazanych w decyzjach nie posiadał faktycznego władztwa nad rzeczą, ponieważ przyczepa reklamowa została powierzona innej firmie. Po drugie, zdaniem skarżącego ustalenie, że jest on właścicielem przyczepy nie jest równoznaczne z uznaniem, że jest właścicielem reklamy. Wskazane zarzuty i wspierająca je argumentacja nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, nie budzi wątpliwości Sądu, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Przed wydaniem decyzji w wyczerpujący sposób zebrano materiał dowodowy oraz dokonano oceny zebranych w sprawie dowodów w ich całokształcie. Pozwoliło to na niebudzące zastrzeżeń ustalenie okoliczności faktycznych i obciążenie karami pieniężnymi właściciela reklamy, którą bez wymaganej zgody ustawiono w pasie drogowym ul. [...] i ul. [...] w Ł. we wskazanych w zaskarżonych decyzjach terminach. Przepisy ustawy o drogach publicznych nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek przeprowadzania dowodów w sposób przewidziany przez kodeks postępowania administracyjnego, w tym - określony w art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Sąd nie podziała stanowiska strony skarżącej, że organy nie ustaliły, kto jest właścicielem reklamy. Przeciwnie, szczegółowo wykazały z jakich względów za właściciela reklamy należy uznać właśnie T. W. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik, jak najszerszemu kręgowi odbiorców (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08, LEX nr 489101 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1425/12, LEX nr 1324062). Wbrew stanowisku strony skarżącej ustalenie, kto w okresach, w których doszło do zajęcia pasów drogowych był właścicielem przyczepy, której jedyną funkcją było ekspozycja tablic reklamowych, było kluczowe dla ustalenia właściciela reklamy. Widoczna na zdjęciach konstrukcja przyczepy uwidacznia, że jest to typowa przyczepa reklamowa, a nie przyczepa, która mogłaby być używana do innych celów, w tym celów transportowych. Tego rodzaju, a więc "reklamowe" przeznaczenie przyczepy potwierdziły także wyjaśnienia A. M., wspólnika T. W. W dniu 15 lipca 2015 r. w siedzibie organu sporządzona została notatka służbowa na okoliczność złożenia wyjaśnień przez A. M. odnośnie usytuowania przyczepy reklamowej firmy A. w pasie drogowym [...] w Ł.. A. M. wskazał wtedy, że takich przyczep firma A. ma zamiar postawić na terenie miasta Ł. jeszcze kilka, ponieważ jest to dopuszczalny sposób reklamowania się – przyczepa posiada tablice rejestracyjne, jest legalnie zarejestrowana na jego matkę i zaowana zgodnie z przepisami. Organy rozważyły jednocześnie dowody, które miały świadczyć, że w okresie zajęcia pasów drogowych T. W. nie posiadał przyczepy ("nie miał faktycznego władztwa). Dowody te jednak zostały zasadnie ocenione przez organy jako niewiarygodne. W toku postępowania skarżący przedłożył umowę z dnia 30 kwietnia 2015 r. zawartą z B. sp. z o.o. z siedzibą w W., na mocy której zobowiązała się ona wykonywać na rzecz T. W. usługę polegającą się na poruszaniu się własnym pojazdem po drogach w granicach administracyjnych miasta Ł. z przyczepą o nr. Rej [...]. W umowie tej T. W. oświadczył, ze jest właścicielem przyczepy. Tymczasem jak ustalono na podstawie dokumentów urzędowych Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w L., odnośnie przyczepy o nr. rej. [...] zgłoszono, że została ona sprzedana przez poprzedniego właściciela na rzecz T. W. dopiero w dniu 1 czerwca 2015 r. Ponadto w sprawie ustalono, że T. W. prowadzi działalność gospodarczą o nazwie A. w S. Działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej. Skarżący jest więc przedsiębiorcą prowadzącym ww. działalność gospodarczą, tak jak, i na takich samych zasadach, jak każdy inny wspólnik tej spółki, m.in. A. M. Zasadnie zatem uznano, że skoro przyczepa, której jedyną funkcją było eksponowanie reklamy, należy do T. W., to skarżący, a nie inny ze wspólników, jest podmiotem obowiązanym do uiszczenia kary za zajęcie pasa drogowego. Karą nie można było przede wszystkim obciążyć spółki cywilnej, która sama w sobie nie jest podmiotem prawa, lecz istniejącym pomiędzy wspólnikami zobowiązaniem - zawartą przez wspólników umową cywilnoprawną. Udokumentowana zdjęciami fotograficznymi tablica reklamowa zawiera informacje o atrakcjach turystycznych A., logo i informacje, które mają umożliwić zwiedzającym dotarcie do [...], zorganizowanymi specjalnie dla tego celu środkami transportu. Jej treść jednoznacznie wskazuje zatem, że stanowi ona reklamę A., czyli działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Niekwestionowane przez skarżącego fakty to jest: że jest on właścicielem przyczepy oraz, że przyczepa reklamuje działalność, w którą skarżący jest zaangażowany, prawidłowo zatem zostały wskazane przez organy jako wystarczające dowody dla przyjęcia, że to skarżący jest właścicielem reklamy, a tym samym podmiotem odpowiedzialnym za usytuowanie jej w pasie drogowym bez zezwolenia. Organy nie miały obowiązku poszukiwania dalszych dowodów dla dodatkowego poparcia ww. tezy, ani też poszukiwania dowodów dla poparcia przeciwnych twierdzeń strony, szczególnie, że te dowody, które przedstawiła strona skarżąca zasadnie oceniono jako niewiarygodne. Wynika z nich, w ocenie Sądu, głównie to, że wspólnicy spółki cywilnej zaangażowani w prowadzenie firmy A. wspólnie podejmowali działania w celu jak największego rozpowszechnienia na terenie miasta Ł. Reklam [...], Decydując się jednak na eksponowanie reklam m.in. na mobilnych przyczepach reklamowych, nie występowali do organów samorządu o wydanie zezwolenia na taki sposób reklamowania [...]. Z uwagi na formę prowadzenia ww. działalności gospodarczej przez wspólników, organy zasadnie przyjęły, że kara w takiej sytuacji musi być nałożona właśnie na tego ze wspólników, który jest właścicielem przyczepy. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika zaś, że w dniach wskazanych w decyzjach, zamykających się w okresie od 23 czerwca 2015 r. do 14 października 2015 właścicielem przyczepy był T. W., zaś wcześniejszym właścicielem przyczepy tj. przed 1 czerwca 2015 r. była - jak wskazał drugi ze wspólników A. M. – jego matka. W uzasadnieniach do decyzji organy prawidłowo wykazały, w jaki sposób obliczyły ilość dni, według których wyliczono karę. Kary pieniężne obliczono respektując treść przywołanej wyżej uchwały [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. 2015, poz. 1338 z dnia 21 kwietnia 2015 r.) W konsekwencji dokonanych rozważań należy uznać, że organy nie naruszyły wskazanych w skargach przepisów postępowania administracyjnego. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił skarg, uznając ja za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.