III SA/Gd 919/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 29 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadania nowej nazwy ulicy postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W następstwie doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł skarżący J. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (vide: wniosek – k. 62 i n. akt sprawy). Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie dokumentów źródłowych nadesłanych w następstwie zarządzeń referendarza sądowego z dnia 1 marca i 8 kwietnia 2016 r. ustalono, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z niepełnosprawną matką. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawca utrzymuje siebie i matkę z kwoty 800 zł wypłacanej co miesiąc tytułem świadczeń alimentacyjnych. Wnioskodawca oraz jego matka nie generują jakichkolwiek innych dochodów. Nie posiadają przy tym żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Wnioskodawca posiada wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przy czym na dzień wydania niniejszego postanowienia działalność gospodarcza jest zawieszona. W tym stanie należało wskazać, co następuje. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższa regulacja normatywna determinuje przyjęcie, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów pozytywne rozstrzygnięcie w ww. zakresie zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez podmiot wnioskujący udowodnione. Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne oraz okoliczności faktyczne ustalone w toku prowadzonego postępowania uznano, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie kosztów sądowych spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za powyższą oceną przemawia zestawienie wysokości uzyskiwanych dochodów netto z comiesięcznymi, koniecznymi kosztami utrzymania dwuosobowej rodziny. Wnioskodawca wykazał przy tym w sposób dostateczny, że nie dysponuje wraz z matką żadnymi oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów prowadzonego postępowania w jego obecnej fazie. W związku z powyższym, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia, przyznając wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.