III SA/Gd 92/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie cofnięcia prawa jazdy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 28 grudnia 2016 r. P. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2016 r. stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu (pkt 1) oraz odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (pkt 2). W skardze zawarty był wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który nie zwierał żadnego uzasadnienia. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku skarżący podał, że przyczyna uchybienia terminu ustała 21 grudnia 2016 r. Nadto w uzasadnieniu wniosku wskazał, że wniesienie skargi z uchybieniem terminu nastąpiło bez jego winy, gdyż dopiero z materiałów sprawy, która zawisła przed Sądem w K. dowiedział się o orzeczeniu SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a.") stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Nadto, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Powszechnie akceptowany w orzecznictwie jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wskazać należy, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Odnosząc się merytorycznie do złożonego wniosku Sąd uznał, że skarżący nie uwiarygodnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący wskazywał, że uchybienie terminu spowodowane było tym, że dopiero z materiałów sprawy, która zawisła przed Sądem Rejonowym w K. dowiedział się o orzeczeniu SKO. W ocenie Sądu ww. oświadczenie nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Zważyć bowiem należy, że w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru zaskarżonego postanowienia, z którego wynika, że zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2016 r. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie. W takim stanie sprawy, Sąd nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego, że dopiero z akt toczącego się przed Sądem Rejonowym w K. postępowania dowiedział się o wydaniu zaskarżonego postanowienia. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, która stanowiłaby podstawę do jego przywrócenia. Powyższa konstatacja prowadzić musiała do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.