III SA/Gd 920/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 8 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w decyzji w sprawie pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2014 r. pozostawiono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 10 marca 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, które zostało zakwalifikowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji skarżącej przesłano urzędowy formularz PPF, wymagany dla rozpoznania żądania przyznania prawa pomocy. Ponieważ formularz nie został wypełniony w zakreślonym terminie, a skarżąca w piśmie z dnia 13 marca 2014 r. wskazała, że doręczenie formularza było nieuprawnione, referendarz sądowy na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) pozostawił wniosek bez rozpoznania. W dniu 8 kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła sprzeciw od zarządzenia, w którym wskazała, że nie ma wykształcenia prawniczego oraz opisała swoją trudną sytuację życiową i zdrowotną uzasadniającą, w ocenie skarżącej, przyznanie stałej, dożywotniej i całkowicie nieodpłatnej opieki i leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to tym samym, iż ustawa nie daje sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu, gdyż skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarza sądowego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżącej doręczono urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia przez wnioskodawczynię i nadesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (dowód: potwierdzenie odbioru). W zakreślonym terminie skarżąca wniosku na urzędowym formularzu jednak nie złożyła. Co więcej zaznaczyła, że przesłanie formularza było nieuprawnione. Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Sąd nie dysponuje wypełnionym przez skarżącą formularzem PPF, na podstawie którego mogłoby dojść do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślania wymaga, że w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy nie ocenia się zasadności skargi złożonej przez stronę na konkretny akt administracji publicznej. W złożonym sprzeciwie skarżąca powtórzyła natomiast argumentację skargi dotyczącą postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 8 października 2013 r. nr [...], która została już uwzględniona przez Sąd (wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 920/13 Sąd uchylił zaskarżone przez Z. K. postanowienie). Argumentacja skarżącej wskazująca, że z uwagi na stan zdrowia i sytuację życiową domaga się stałej, dożywotniej i nieodpłatnej opieki pozostaje bez wypływu na konieczność pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wskazano wyżej, niezależnie od trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej Z. K., skarżąca nie złożyła wypełnionego formularza PPF i zakwestionowała zasadność przesłanie tego rodzaju formularza przez Sąd. Zgodnie natomiast z art. 257 ustawy p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Na marginesie sprawy Sąd wskazuje, że doręczenie skarżącej formularza PPF, nie obligowało skarżącej do wypełnienia druku i starania się o prawo pomocy. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w pismach uzupełniających skargę kasacyjną, Sąd uwzględnił, że skarżąca nie wystąpiła o tego rodzaju pomoc. Wyjaśnić jednak należy, że, wbrew przekonaniu skarżącej, wysłanie skarżącej formularza PPF nie było nieuprawnione, mając na uwadze, że skarżąca będąc wyraźnie pouczona o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, skargę tę sporządziła samodzielnie, a w jej treści wskazała na swoją trudną sytuację życiową i materialną, podeszły wiek i związane z nim poważne kłopoty zdrowotne. Jednocześnie Sąd ponownie informuje, że kierowane przez skarżącą do Sądu pisma sprawiają wiele trudności w odczytaniu ich treści z uwagi na ich odręczne sporządzanie i bardzo niewyraźny charakter pisma. W przypadku kierowania do Sądu kolejnych pism, sporządzanie ich w czytelnej formie ułatwi pracę Sądu i wykluczy wątpliwości co do ich treści. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd, na mocy art. 257 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.