III SA/Gd 922/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego I. K. – K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w postępowaniu kasacyjnym wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skarg W. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej postanawia przyznać wnioskodawczyni od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) za zastępstwo prawne w postępowaniu kasacyjnym wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniami z dnia 4 lutego 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawach o sygnaturach III SA/Gd 922/13, III SA/Gd 923/13 i III SA/Gd 924/13. W pismach z dnia 13 lutego 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. wskazała, że w rozpatrywanych sprawach pełnomocnikiem z urzędu została wyznaczona radca prawny I. K. - K. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi W. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Przed wydaniem wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył do wspólnego rozstrzygnięcia ww. trzy oddzielne sprawy zainicjowane skargami wniesionymi przez W. K. W dniu 2 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części (vide: k. 172v, 176 i 176v akt sprawy). Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2087/14) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną. W tym stanie uznano, co następuje. W świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Należy mieć jednakże na uwadze, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Do kwestii ustalania wynagrodzenia za pomoc prawną w drugiej instancji (rozpoczętej od momentu wydania wyroku przez sąd pierwszej instancji) w sprawie wszczętej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., to jest przed dniem 1 stycznia 2016 r., należy stosować przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 360 zł (50 % x 240 zł x 3), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje finalnie kwotę 442,80 zł. Należy w tym miejscu podkreślić, że w dniu 17 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył do wspólnego rozstrzygnięcia trzy oddzielne sprawy zainicjowane skargami wniesionymi przez W. K.. Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną, nową sprawę. W sytuacji zatem, gdy wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. rozstrzygnięto sprawy połączone na podstawie art. 111 § 2 ww. ustawy pełnomocnik skarżącego sporządzając skargę kasacyjną od tegoż wyroku dokonał tej czynności niejako w każdej z trzech połączonych spraw. Dlatego też pełnomocnikowi skarżącego należało się wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej w każdej z łącznie rozpoznanych i rozstrzygniętych spraw. Mając powyższe na względzie, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.