III SA/Gd 93/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. i W. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2015 r. [...] w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia: odrzucić skargę z dnia 4 stycznia 2016 r. R. i W. D. w 2015 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2015 r. nr Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania R. D. od decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia 31.12.2014 r. dotyczącej podziału nieruchomości. Ponieważ skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, w dniu 13 listopada 2015 r. Sąd przesłał skargę według właściwości do SKO. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 886/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. i W. D. z dnia 13 listopada 2015 r., z uwagi na wniesienie jej po terminie. Skarżący zostali poinformowani o prawie wniesienia zażalenia na postanowienie, z którego nie skorzystali. W konsekwencji postanowienie o odrzuceniu skargi stało się prawomocne od dnia 21 stycznia 2016 r. Pismem nadanym w dniu 4 stycznia 2016 r. R. i W. D. wnieśli do Sądu nową skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2015 r. nr Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania R. D. od decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia 31.12.2014 r. dotyczącej podziału nieruchomości. Skarga tym razem została prawidłowo skierowana do Sądu za pośrednictwem SKO. Do skargi dołączony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 87 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze, zm., dalej jako p.p.s.a.). Skarżący po odrzuceniu skargi na konkretny akt administracyjny - a więc w sytuacji gdy nie doszło w ogóle do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd - mogli ponownie wnieść skargę na ten sam akt administracyjny. Skarga taka nie jest niedopuszczalna. Istotne jest jednak to, że podlega ona badaniu pod względem zachowania wymogów formalnych przez Sąd na takich samych zasadach, jak każda inna skarga – w tym również pod kątem tego, czy została wniesiona w terminie. Skarżący złożyli kolejno kilka skarg na ten sam akt prawny tj. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2015 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 886/15 Sąd odrzucił skargę R. i W. D. na ww. postanowienie z uwagi na wniesienie skargi po terminie. Jako dzień wniesienia skargi przyjęto 13 listopad 2015 r. tj. datę przesłania skargi według właściwości do SKO. Skarga ta została bowiem nieprawidłowo skierowana przez skarżących bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu, który wydał skarżone postanowienie. Kolejna skarga R. i W. D. na ww. postanowienie została wniesiona na pośrednictwem SKO w dniu 4 stycznia 2016 r. i została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt III SA/Gd 93/16 jako odrębna skarga tych samych skarżących na postanowienie SKO z dnia 30 września 2015 r. nr [...]. Skarga z dnia 4 stycznia 2016 r., również podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie, co jest logiczną konsekwencją ustalenia, że poprzednia skarga R. i W. D. już w dniu 13 listopada 2015 r. została niewątpliwie wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ postanowienie SKO z dnia 30 września 2015 r. nr [...] zostało doręczone skarżącym w dniu 6 października 2015 r. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie upłynął z dniem 5 listopada 2015 r. Wniesienie skargi na to postanowienie w dniu 4 stycznia 2016 r. nastąpiło zatem ponad 2 miesiące po terminie. Skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skierowanej do Sądu w dniu 4 stycznia 2016 r. Wniosek o przywrócenie terminu został przez Sąd odrzucony postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt. SA/Gd 93/16. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.