III SA/Gd 930/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie WSA Alina Dominiak, WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 17 maja 2012 r. Marszałek Województwa [...], po rozpatrzeniu wniosku K. L., odmówił prawa do zasiłku rodzinnego od dnia 1 grudnia 2011 r. na dziecko – M. U., odmówił prawa do zasiłku rodzinnego od dnia 1 grudnia 2011 r. na dziecko – D. U., odmówił prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2012/2013 na dziecko - M. U. oraz odmówił prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2012/2013 na dziecko – D. U. Jako podstawę prawną decyzji wskazano m.in. art. 60 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., wskazując, że krajem właściwym do wypłaty pełnej kwoty świadczeń na dzieci jest Wielka Brytania. Zgodnie z trybem wynikającym z art. 23 a ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz.992 ze zm.) Marszałek Województwa [...] ustalił, że od dnia 15 marca 2006 r. do sprawy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w związku z tym że ojciec dzieci - I. U. - podlega ustawodawstwu Wielkiej Brytanii. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że wnioskodawczyni w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ( art. 68) jest nieaktywna zawodowo na terenie Polski. W związku z powyższym Urząd, po ustaleniu sytuacji zawodowej strony, w dniu 8 marca 2012 r. podjął tymczasową decyzję w sprawie zasad pierwszeństwa i przekazał wniosek brytyjskiej instytucji właściwej, która, zgodnie z art. 60 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., miała czas dwóch miesięcy na zajęcie stanowiska w tej sprawie. Ponieważ do dnia wydania decyzji Urząd nie otrzymał odpowiedzi z brytyjskiej instytucji, wskazano, że zastosowanie ma decyzja tymczasowa, a krajem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych stała się Wielka Brytania. W odwołaniu K. L. stanęła na stanowisku, że, skoro mieszka i wychowuje dzieci w Polsce, świadczenie powinno być przyznane przez polski organ administracji. Wydane przez organ rozstrzygnięcie powoduje natomiast, że dzieci nie będą mogły faktycznie korzystać ze świadczenia. Nawet bowiem jeżeli jest ono wypłacane przez brytyjskie organy zamieszkałemu na terenie Wielkiej Brytanii ojcu dzieci, nie ma on woli jego przekazywania wnioskodawczyni. Decyzją z dnia 3 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji jako zgodną z prawem. Organ wskazał, że skoro odwołująca się mieszka wraz z dziećmi w Polsce, a ojciec dzieci pracuje w Wielkiej Brytanii, istnieje potrzeba skoordynowania systemów zabezpieczenia celem ustalenia uprawień do świadczeń. Państwem właściwym do wypłaty świadczeń w przypadku kumulacji praw do świadczeń rodzinnych jest państwo zatrudnienia. Dlatego w przedmiotowej sprawie krajem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych jest Wielka Brytania. Ponieważ brytyjska instytucja w ciągu dwóch miesięcy nie zakwestionowała tego stanowiska, zgodnie z ustawodawstwem europejskim stała się pierwszym krajem właściwym do wypłaty świadczenia na podstawie przekazanego jej wniosku. Decyzja została doręczona wnioskodawczyni w dniu 5 września 2013 r.(dowód: akta adm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. L. wyjaśniła, że samotnie wychowuje dzieci, a ich ojciec nie utrzymuje z nimi kontaktu i założył w Wielkiej Brytanii nową rodzinę. Podkreśliła, że działanie organów pozbawiły ją w ogóle możliwości otrzymania jakichkolwiek świadczeń. Nawet bowiem jeśli faktycznie tylko jedno z państw jest właściwe do ich wypłaty i krajem tym jest Wielka Brytania, jej wniosek nie został jak dotąd rozpatrzony, ponieważ nie otrzymała od brytyjskich organów ani żadnych dokumentów ani też pieniędzy. Do skargi dołączona została kserokopia przesyłki, nadanej przez skarżącą w dniu trudnym do ustalenia (niewyraźny odcisk stempla pocztowego), zaadresowanej "Wojewódzki Sąd Administracyjny, 80-824 G. ul. [...] 30" wraz z wyjaśnieniem, że skarga została nadana w terminie, ale przesyłka została zwrócona listem poleconym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, ponieważ skarga została przesłana pocztą w dniu 21 października 2013 r., a więc już po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona załączyła kserokopię koperty mylnie zaadresowanej przesyłki nadanej w dniu 2 października 2013 r. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego fakt ten nie może jednak usprawiedliwiać przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z orzecznictwem sądowym data nadania skargi do niewłaściwego organu nie może decydować o zachowaniu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Zgodnie z art. 53 § 1 tej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd jest zobligowany odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie, jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych i akt Sądu, skarga została wniesiona po terminie. Ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2013 r. doręczono skarżącej w dniu 5 września 2013 r.(dowód: potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych k-13). W końcowej części uzasadnienia decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( dowód: decyzja w aktach administracyjnych k-10,11).Termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 5 października 2013 r. Skarga K. L. na opisaną decyzję wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 21 października 2013 roku (dowód – akta Sądu) bez jednoczesnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Próba wyjaśnienia przez Sąd że, ewentualnie, skarga została nadana w terminie, nie powiodła się, bowiem skarżąca nie była obecna na rozprawie i nie przedłożyła na wezwanie Sądu stosownego dowodu (k- 23 akt Sądu). Wobec powyższego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.