III SA/Gd 951/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru i cła antydumpingowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 września 2017 r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] z dnia 25 kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, cła antydumpingowego oraz określenia długu celnego. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 25 kwietnia 2017 r. znak: [...], wydaną wobec A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. W. z siedzibą w [...] (dalej jako: "strona", "skarżący"), Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [..] dla importowanego towaru w postaci podkładek wykonanych ze stali zwykłej określił: kraj pochodzenia towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 15 maja 2015 r. nr OGL [...] - Chiny, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 74,1% oraz kod dodatkowy TARIC A999 , kwotę cła antydumpingowego w wysokości 211.020 zł oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty 211.020 zł. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 22 ust. 7 w zw. z art. 29, art. 48 oraz art. 105 ust. 4 i art. 172 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z 2013r. ze zm., dalej w skrócie jako "UKC"), art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit. c i g rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 1992 r. ze zm., dalej w skrócie jako "WKC"), rozporządzenie Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 312 z 2014 r. ze zm.), art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1880 ze zm.), art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 275 z dnia 10 października 2012 r.). W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że w dniu 14 maja 2015 r. [...] H. L. działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu A. W. dokonał wpisu do rejestru procedur uproszczonych (PWD [...]) dotyczący towaru sprowadzonego z Tajwanu. Na podstawie powyższego wpisu towar zwolniono do wnioskowanej procedury. W dniu 15 maja 2015 r. w Oddziale Celnym "Baza kontenerowa" Urzędu Celnego w [...] zostało zarejestrowane zgłoszenie celne uzupełniające nr [...]. Towar objęty zgłoszeniem został zakupiony od firmy [...] Co. Ltd. w Tajwanie. Obejmując towar przedmiotową procedurą kwotę należności celnych określono w wysokości 10.537 zł (z zastosowaniem stawki celnej erga omnes 3,7%), natomiast kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określono w wysokości 63.293 zł (według 23% stawki podatku VAT). W dniu 12 stycznia 2015 r. do Urzędu Celnego w [...] wpłynął Raport końcowy [...] dotyczący prowadzonego w Tajwanie dochodzenia przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF (zwany dalej: OLAF). Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na elementy złączne, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który po przepakowaniu wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Dochodzenie prowadzone było m. in. przy współpracy z Biurem Handlu Zagranicznego (zwanym dalej: BOFT), Departamentem Śledczym Służby Celnej Tajwanu (zwanym dalej: DOI) oraz Przedstawicielstwem Tajpej w Unii Europejskiej i Belgii w Brukseli. Przeprowadzone dochodzenie potwierdziło istnienie wyżej opisanego procederu. Materiał uzupełniający do ww. raportu wpłynął do Urzędu Celnego w [...] w dniu 17 sierpnia 2016 r. Organ wskazał, że pierwsza misja OLAF odbyła się w dniach 24 września 2013 r. - 3 października 2013 r. (Raport z misji [...], THOR(2014) 19006 z dnia 9 lipca 2014 r.). Celem misji była wspólna analiza z DOI informacji w odniesieniu do tajwańskich dostawców, omówienie z BOFT i DOI możliwości dalszego zbadania sprawy, uzyskanie rozszerzonych informacji na temat tajwańskich dostawców oraz uzgodnienie dalszego prowadzenia sprawy. Kolejna misja miała miejsce w dniach 17 - 24 maja 2014 r. (Raport z misji [...]- THOR(2014)30448 z dnia 3 listopada 2014). Celem misji było przeprowadzenie spotkań operacyjnych w DOI i BOFT w celu przygotowania wizyt u operatorów, którzy dokonali przeładunku na Tajwanie wcześniej zidentyfikowanych chińskich przesyłek, uzyskanie informacji na temat miejsca docelowego kontenerów wysłanych z Chin na Tajwan, wspólne przeanalizowanie dotychczas uzyskanych rezultatów, omówienie możliwości dalszej współpracy oraz uzgodnienie sposobu dalszego prowadzenia sprawy. OLAF wystąpił także o wydanie z bazy danych tajwańskiej służby celnej danych importowych i eksportowych dotyczących przeładowania chińskich elementów złącznych. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 21 maja 2014 r. odbyło się spotkanie zespołu misji z przedstawicielem firmy logistycznej [...] Co. Ltd. Kierownik wizytowanej spółki – Y. H. poinformował, że z uwagi na brak odpowiedniej licencji nie ma pozwolenia na handel towarami za pośrednictwem wolnej strefy. Jego firma nie prowadzi kupna ani sprzedaży, zajmuje się przeważnie przeładunkiem towarów (przybycie towaru, przekładanie do innego kontenera, eksport). Stwierdził, że firma posiada lokalnych i zagranicznych klientów, którzy kontaktują się z nią za pośrednictwem agencji bookingowej, agenta lub spedytora, odpowiedzialnych za poprawność przedkładanych dokumentacji. [...] Co. Ltd. nie znała nazwy odbiorcy przeładowywanego towaru. W przypadku przeładunku chińskiego towaru (m.in. elementów złącznych) spedytor informował (przeważnie telefonicznie) wizytowaną spółkę o przeładunku, uzgadniając jednocześnie cenę za transport, opłaty manipulacyjne, czy też wypełnienie dokumentów. Agencji bookingowa, agent lub spedytor dostarczał kopię chińskich faktur i listu przewozowego na poparcie importowej odprawy celnej FI. Następnie agencja bookingowa, agent, spedytor lub firma handlowa dostarczali powiadomienie o dostawie stwierdzające przybycie towaru i zlecenie spedycyjne na pusty kontener (zlecenie zawierało nr konkretnego kontenera), do którego miały być załadowane towary po magazynowaniu w celu dalszej wysyłki. Przedstawiana była również kopia faktury i listu przewozowego oraz instrukcje co do miejsca dostarczenia kontenera. Agencja bookingowa, agent lub spedytor dostarczał dokument odprawy eksportowej F5. W strefie wolnocłowej nie miało miejsce żadne przetwarzanie składowanego towaru. Organ wskazał, że kilkaset partii elementów złącznych importowano z Chin na Tajwan z zastosowaniem procedury celnej FI (import do strefy wolnocłowej) lub LI (import do magazynu celnego / przechowywanie w centrum logistycznym). Elementy złączne były następnie reeksportowane do Unii Europejskiej z zastosowaniem procedury D5 (eksport z magazynu celnego) lub F5 (eksport ze strefy wolnocłowej). Zajmująca się tym procederem firma logistyczna nie prowadziła kupna ani sprzedaży, zajmowała się przeważnie przeładunkiem towarów (przybycie towaru - przekładanie do innego kontenera - eksport). Na podstawie analizy materiału dowodowego ustalono, że firma logistyczna [...] Co. Ltd. wprowadziła do strefy wolnego handlu 70.992 kg, 10.920.000 szt. elementów złącznych na podstawie deklaracji importowej (FI - import do strefy wolnego handlu) AA [...] z dnia 17 marca 2015 r. Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów, załączony do pisma z dnia 10 sierpnia 2016 r.). Towar zakupiony od chińskiej firmy [...] (HK) sprowadzony został do strefy wolnego handlu w kontenerach nr [...], [...] i [...]. Następnie firma [...] Co. Ltd. dokonała eksportu (F5 - eksport ze strefy wolnego handlu) ww. towaru (70.992 kg, 10.920.000 szt.) na podstawie deklaracji eksportowej [...] z dnia 19 marca 2015 r. (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów, załączony do pisma z dnia 10 sierpnia 2016r.). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach nr [...], [....] i [...]. Powiązania deklaracji importowych i eksportowych dokonał Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu (DOI). Szczegółowe ustalenia dokonane w dochodzeniu OLAF umożliwiły precyzyjną identyfikację importowanych towarów. W dniu 14 maja 2015 r. wprowadzona na polski obszar celny przesyłka w kontenerach nr [...], [...] i [...], zawierająca elementy złączne o łącznej wadze 70.992 kg objęta została zgłoszeniem celnym nr [...]. Całość towaru objętego wskazaną powyżej przesyłką, jak wykazało dochodzenie OLAF, została sprowadzona z Chin i zarejestrowana w strefie wolnego handlu. Na Tajwanie towar oprócz przeładunku nie był poddany jakiejkolwiek obróbce lub przetwarzaniu a tym samym nie zmieniał chińskiego pochodzenia. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu pierwszej instancji, zasadnym było określenie stawki cła antydumpingowego oraz określenie wymaganej kwoty cła antydumpingowego (A30). Organ podniósł, że dla towarów pochodzących z Chin, klasyfikowanych do kodu TARIC 7318 22 00 98 stawka cła antydumpingowego ostatecznego (A30), zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - wynosiła 74,1% od wartości celnej towaru, dla którego ustalono kod dodatkowy A999. Organ wyjaśnił również, iż przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych istotna jest data przyjęcia zgłoszenia celnego. Powyższe oznacza, że kwota należności celnych winna zostać określona na podstawie elementów kalkulacyjnych obowiązujących w dniu 14 maja 2015 r., w którym to dniu obowiązywało m.in. rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Uchylenie ww. rozporządzenia w roku 2016 nie ma wpływu na pobór należnego cła antydumpingowego z mocą wsteczną, bowiem było ono należne już w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego. Odnosząc się do kwestii weryfikacji niepreferencyjnego certyfikatu pochodzenia nr [...] bądź skierowania zapytania do dostawcy towaru z żądaniem złożenia wyjaśnień co do pochodzenia importowanych towarów organ wyjaśnił, że wystawienie niepreferencyjnych świadectw pochodzenia na Tajwanie opiera się na wewnętrznych przepisach kraju eksportu. Świadectwa wystawiane są na podstawie wniosku firmy, uzupełnionego fakturą. Wystawieniu świadectwa nie towarzyszy żadna weryfikacja. Organ zauważył, że zebrane podczas prowadzonego dochodzenia dowody jednoznacznie wskazują, że towar posiada pochodzenie inne niż deklarowane. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W realiach rozpatrywanej sprawy strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie złożyła żadnych wyjaśnień. Tym samym nie udowodniła zachowania należytej staranności i działania w dobrej wierze. Organ uznał, że deklarowanie przez zgłaszającego tajwańskiego pochodzenia towarów spowodowało ominięcie należnego cła antydumpingowego dla towarów pochodzących z Chin, a tym samym zaniżenie należności celnych. Strona w żaden sposób nie udowodniła, że powyższa nieprawidłowość spowodowana została okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Spełnione tym samym zostały przesłanki wynikające z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, co uzasadniało orzeczenie o poborze odsetek. Jednocześnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż od dnia 1 stycznia 2016 r. zgodnie z przepisem art. 65 ust. 6b pkt. 2 ustawy - Prawo celne wprowadzonym art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649) odsetki wynikające z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne pobierane są w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie ze wskazaną regulacją, odsetki wynikające z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne pobierane są w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jeżeli w wyniku kontroli zgłoszenia celnego dokonanej z urzędu stwierdzono zaniżenie kwoty należności wynikającej z długu celnego w wysokości przekraczającej 25% kwoty należnej i wyższej niż pięciokrotna wysokość minimalnego wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), obowiązującego w dniu następującym po dniu upływu terminu płatności należności - W niniejszej sprawie, zdaniem organu pierwszej instancji, zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 65 ust. 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne, zatem należne odsetki od dnia 1 stycznia 2016 r. winny być pobrane w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji A. W. wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w sprawie podniósł zarzut naruszenia art. 210 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez powołanie w podstawie prawnej decyzji niewłaściwej podstawy prawnej, to jest rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. Zdaniem odwołującego się przepisy tego rozporządzenia nie mogły mieć zastosowania w sprawie, gdyż w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego (15 maja 2015 r.) nie obowiązywały. Powołane przez organ przepisy zostały z dniem 28 marca 2015 r. zastąpione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/519. Odwołujący się wskazał ponadto, że organ orzekający nie uwzględnił treści rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Na mocy art. 1 tego rozporządzenia ostateczne cła dumpingowe między innymi nałożone m.in. na towary będące przedmiotem prowadzonego postępowania (kod 7318 22 00 98) pochodzące z Chin zostały uchylone, a postępowanie dotyczące tego przywozu zakończone. Rozporządzenie to weszło w życie 28 lutego 2016 r. i obowiązuje w całości i bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich. Odwołujący się podniósł również, że w sprawie niewłaściwe zastosowano art. 65 ust. 5 i 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne. Przepisy te zostały bowiem uchylone z dniem 19 sierpnia 2016 r. stosownie do treści art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 12 sierpnia 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 29 tej ustawy dopuszczało się stosowanie przepisów dotychczasowych do postępowań m.in. dotyczących długu celnego w okresie od dnia wejścia w życie UKC, to jest 1 maja 2016 r. a dniem 20 sierpnia 2016 r., to jest dniem wejścia w życie wskazanej ustawy nowelizującej. Z akt prowadzonego postępowania nie wynika aby postępowanie zostało wszczęte przed tą datą. Pismo skierowane do odwołującego się w trybie art. 15 UKC posiada datę "25 sierpnia 2016 r." W ocenie odwołującego się organ pierwszej instancji błędnie powołał się na przepisy UKC obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji zamiast na przepisy WKC obowiązujące w dniu 15 maja 2015 r., to jest w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Odmawiając przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów oraz opierając się bezrefleksyjnie na materiałach dostarczonych przez OLAF i Wydział Śledczy Administracji Celnej Ministerstwa Finansów Tajwanu organ pierwszej instancji naruszył ponadto art. 122, 124, 180, 187 § 1, 188 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne. Decyzją z dnia 18 września 2017 r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [..] z dnia 25 kwietnia 2017 r. znak: [...]. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że przeprowadzone przez OLAF dochodzenie doprowadziło do uzyskania wiarygodnych i potwierdzonych informacji, że towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 15 maja 2015 r. nr OGL [...] ma pochodzenie chińskie. Raport ten potwierdza bowiem, że towar objęty wskazanym zgłoszeniem importowany był z Chin na Tajwan z zastosowaniem procedury celnej FI (import do strefy wolnocłowej) lub LI (import do magazynu celnego / przechowywanie w centrum logistycznym). Elementy złączne były następnie reeksportowane do Unii Europejskiej z zastosowaniem procedury D5 (eksport z magazynu celnego) lub F5 (eksport ze strefy wolnocłowej). Zajmująca się tym procederem firma logistyczna nie prowadziła kupna ani sprzedaży, zajmowała się przeważnie przeładunkiem towarów (przybycie towaru - przekładanie do innego kontenera - eksport). Powiązania deklaracji importowych i eksportowych dokonał Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu. Z kolei szczegółowe ustalenia dokonane w dochodzeniu OLAF umożliwiły precyzyjną identyfikację importowanych towarów. W trakcie misji DOI poinformował urzędników OLAF, że z uwagi na posiadanie własnego przemysłu elementów złącznych import tego rodzaju towarów z Chin jest zakazany. Przeładunek tego typu towarów dozwolony jest jedynie na terenie stref wolnego handlu i magazynów celnych. Należy zauważyć, że tylko firmy zarejestrowane w BOFT posiadają upoważnienie do prowadzenia działalności importowej / eksportowej. W przypadku przeładunku pozwolenie takie nie jest wymagane. W związku z tym firma może importować elementy złączne z Chin na teren strefy wolnocłowej lub do magazynu celnego bez jakichkolwiek "licencji". W tym stanie rzeczy import spornego towaru w celu przetworzenia lub poddania go obróbce nadającej pochodzenie nie mógł mieć miejsca. Towar ten był zatem importowany na Tajwan wyłącznie w celu przeładunku w strefie wolnego handlu, a następnie eksportu do Unii Europejskiej w niezmienionym stanie. Organ zgodził się z zarzutem naruszenia art. 210 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez błędne przywołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. bowiem mając na uwadze przywołany powyżej art. 172 ust. 2 UKC w dniu zgłoszenia celnego towaru, to jest 15 maja 2015 r. rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/519 z dnia 26 marca 2015 r. nakładającym ostateczne co antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że nieprzywołane w decyzji rozporządzenie (UE) 2015/519 faktycznie obowiązywało w dniu zgłoszenia celnego jak również utrzymywało stawkę cła antydumpingowego na poziomie 74,1 % a zatem identycznie jak w rozporządzeniu nr 924/2012 przywołanym w zaskarżonej decyzji. Zatem pomimo błędu w podstawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji zastosował prawidłową stawkę cła antydumpingowego (74,1%) oraz prawidłowo określił należności celne w wysokości 211.020 zł. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia przez organ pierwszej instancji rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazane rozporządzenie weszło w życie w dniu 28 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 1 tego. rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzonego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji zostają uchylone. Według skarżącego fakt wejścia w życie ww. rozporządzenia winien stanowić podstawę umorzenia prowadzonego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie zauważa art. 2 rozporządzenia, który wskazuje, że "uchylenie ostatecznych ceł antydumpingowych, o których mowa w art. 1 staje się skuteczne od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 3 i nie stanowi podstawy zwrotu należności celnych pobranych przed tą datą". Niniejszy przepis jednoznacznie wskazuje, że cła antydumpingowe pobrane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie podlegają zwrotowi a zatem zostały pobrane zasadnie. Odstąpienie od pobrania cła antydumpingowego stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych importerów, którzy w tym samym czasie dokonali importu przedmiotowego towaru i uiścili wymagane cło antydumpingowe, a którego strona nie zapłaciła. Tym samym przywoływane rozporządzenie w żadnej mierze nie zabrania organom naliczenia i poboru cła antydumpingowego za okres, w którym obowiązywało, natomiast wprowadza bezwzględny zakaz zwrotu cła już pobranego przed dniem wejścia rozporządzenia, to jest przed dniem 28 lutego 2016 r. Odnosząc się do orzeczenia o poborze odsetek organ odwoławczy wskazał, że złożenie zgłoszenia celnego w dniu 15 maja 2015 r., to jest pod rządami WKC oraz ustawy - Prawo celne (art. 65 ust. 5), spowodowało powstanie długu celnego, a w konsekwencji obowiązek naliczenia należności celnych według stawek wynikających z art. 20 WKC, obowiązującego w tym czasie, a w konsekwencji powyższego odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, bowiem kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, co wykazało przeprowadzone postępowanie. Odnosząc się do wniosków dowodowych odwołującego zawartych piśmie z dnia 25 sierpnia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wyznaczenie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, o weryfikację niepreferencyjnego certyfikatu pochodzenia nr [...] i skierowania zapytania do dostawcy towaru z żądaniem złożenia wyjaśnień co do pochodzenia importowanych towarów organ odwoławczy podniósł, iż wystawienie niepreferencyjnych świadectw pochodzenia na Tajwanie opiera się na wewnętrznych przepisach tego kraju. Świadectwa wystawiane są na podstawie wniosku firmy, uzupełnionego fakturą. Wystawieniu świadectwa nie towarzyszy żadna weryfikacja dokumentów. Istnienie świadectwa pochodzenia zatem nie daje podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za cła antydumpingowe. Powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie T-191/09 Hit Trading organ odwoławczy wskazał, że przypadku, gdy dowody (m.in. raport OLAF) wskazują, że towary podlegają cłu antydumpingowemu z racji swojego prawdziwego pochodzenia, jakiegokolwiek rodzaju świadectwo pochodzenia nie może przeszkodzić w odzyskaniu ceł antydumpingowych W ocenie organu odwoławczego A. W. niezasadnie zarzucił również naruszenie art. 194 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez uznanie raportu OLAF za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu. Organ wyjaśnił, że raport OLAF zarówno na gruncie przepisów obowiązujących w dacie prowadzenia dochodzenia, jak i sporządzania tego raportu, stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] A. W. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 18 września 2017 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: - przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest: oparcie zaskarżonej decyzji o treść rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. pomimo nieobowiązywania przedmiotowego rozporządzenia, tak w dacie złożenia zgłoszenia celnego, jak i w dacie wydania decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję; nieuwzględnienie postanowień rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji; niewłaściwe zastosowanie art. 65 ust. 5 i ust. 6 lit. b pkt 2 ustawy - Prawo celne; - przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej; art. 180, art. 187 § 1, art. 188 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez naruszenie zasad dotyczących postępowania dowodowego i oddalenie wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, a tym samym uchybienie w zakresie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w oparciu o bliżej niezweryfikowane zestawienie dokonane przez służby celne państwa trzeciego; art. 194 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez uznanie raportu OLAF za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu; powołanie się w zaskarżonej decyzji na przepisy UKC podczas gdy, w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, to jest w dniu 15 maja 2015 r. obowiązywały co do zasady przepisy WKC, co wynika z treści art. 288 § 1 a contrario i § 2 UKC; wydanie decyzji w warunkach stanowiących naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, to jest zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady legalizmu - działania na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącego towaru nie jest Tajwan, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia - nakładające na skarżącego cło antydumpingowe. Bezsporne było, że przedmiotem importu były podkładki wykonane ze stali zwykłej, dla których w zgłoszeniu celnym wskazano kod towaru 7318 22 00, zaś stawka celna erga omnes wynosiła 3,7 %. Z uwagi na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej w skrócie jako "o.p."), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do oceny zgodności z prawem działalności organów celnych w powyżej wyznaczonym zakresie, konieczne pozostaje wskazanie, że zastosowanie w sferze prawa materialnego winny mieć przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC), które to rozporządzenie zostało uchylone z dniem 1 maja 2016 r. przez art. 286 ust. 2 w zw. z art. 288 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (UKC). Nie sposób bowiem uznać, aby kwestie związane z długiem celnym skarżącego, w tym zwłaszcza sam ten dług celny, mogły podlegać pod przepisy prawa materialnego - UKC - które nie obowiązywały na moment jego powstania w roku 2015. W realiach rozpatrywanej sprawy organy celne w treści swoich decyzji odwoływały się zarówno do regulacji WKC jak i UKC. Analiza wydanych w sprawie rozstrzygnięć prowadzi w ocenie Sądu do wskazania, że powołanie w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji regulacji zawartych w UKC stanowiło uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Organy celne były bowiem uprawnione do weryfikacji zgłoszenia celnego i określenia cła antydumpingowego oraz orzekania w przedmiocie wymaganej kwoty należności celnych w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy WKC (zob. m.in. art. 67, art. 78, art. 220 ust. 1 i art. 221 ust. 1). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne poprzez błędne przywołanie w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. podzielić należy zapatrywanie skarżącego, który w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji jak i w skardze podnosił, że w dniu dokonania weryfikowanego przez organ zgłoszenia celnego (15 maja 2015 r.) przedmiotowy akt prawny nie obowiązywał. Wskazane rozporządzenie zostało bowiem zastąpione obowiązującym od dnia 28 marca 2015 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/519 z dnia 26 marca 2015 r. nakładającym ostateczne co antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzonym na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji w następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Ten akt prawny organ pierwszej instancji winien był powołać w podstawie prawnej decyzji, zgodnie z wymogiem określonym w art. 210 § 1 punkt 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Niemniej jednak rację należy przyznać organowi odwoławczemu, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że pomimo błędnej podstawy prawnej organ pierwszej instancji zastosował prawidłową stawkę cła antydumpingowego oraz prawidłowo określił należności celne. Stawka ta w świetle art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/519 wynosiła - analogicznie jak pod rządami rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 - 4,1 % (w odniesieniu do przedsiębiorstw nie wymienionych z nazwy w stosownej tabeli). Mając na uwadze powyższe zapatrywania zauważyć należy, że błędne wskazanie podstawy prawnej decyzji to nie to samo, co brak tej podstawy. Sąd podziela dominujący pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że jeżeli samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji jest prawidłowe, a decyzja ta zawiera błędną podstawę prawną, to wada ta nie uzasadnia podjęcia w sprawie decyzji uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną i orzekającej co do istoty sprawy. Należy ponadto zauważyć, że w sprawach podatkowych (celnych), co do zasady, istotą sprawy jest wysokość należności celnych. Jeżeli okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne i organ drugiej instancji nie dokonał odmiennej ich oceny, a w konsekwencji nie ulega zmianie wysokość zobowiązania podatkowego (celnego), to brak jest podstawy do zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy - Ordynacja podatkowa (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r.; sygn. akt I FSK 1223/07; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Według Sądu brak jest również podstaw aby uznać za zasadny zarzut nieuwzględnienia przez organy orzekające postanowień rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. ostateczne cła antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innej niż stal nierdzewna, tj. wkrętów do drewna (z wyłączeniem śrub kolejowych), wkrętów samogwintujących, innych śrub i wkrętów z łbem (z nakrętkami lub podkładkami lub bez nich, ale z wyłączeniem wkrętów toczonych z prętów, walcówek, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm oraz z wyłączeniem śrub i wkrętów do mocowania materiałów konstrukcyjnych torów kolejowych) oraz podkładek, obecnie objętych kodami CN 7318 12 90, 7318 14 91, 7318 14 99, 7318 15 59, 7318 15 69, 7318 15 81, 7318 15 89, ex 7318 15 90, ex 7318 21 00 i ex 7318 22 00 (kody TARIC 7318 15 90 21, 7318 15 90 29, 7318 15 90 71, 7318 15 90 79, 7318 15 90 91, 7318 15 90 98, 7318 21 00 31, 7318 21 00 39, 7318 21 00 95, 7318 21 00 98, 7318 22 00 31, 7318 22 00 39, 7318 22 00 95 i 7318 22 00 98) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz wysyłany z Malezji, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Malezji, zostają niniejszym uchylone, a postępowanie dotyczące tego przywozu zakończone. W artykule 2 tego rozporządzenia zapisano, że uchylenie ostatecznych ceł antydumpingowych, o którym mowa w art. 1, staje się skuteczne od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 3 i nie stanowi podstawy zwrotu należności celnych pobranych przed tą datą. W artykule 3 zdanie pierwsze tego aktu wskazano z kolei, że rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ponadto zapisano, że rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich (art. 3 zdanie drugie rozporządzenia) . Należy w tym miejscu odkreślić, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne (zgodnie z art. 67 WKC). Co oczywiste, kwota należności celnych przywozowych winna być określana nie na podstawie elementów kalkulacyjnych obowiązujących w dacie orzekania przez organy administracji celnej lecz na podstawie elementów kalkulacyjnych obowiązujących w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego (w realiach sprawy – 15 maja 2015 r.). Wejście w życie powyżej wskazanego rozporządzenia Komisji (UE) 2016/278 w dniu 28 lutego 2016 r. determinuje w ocenie Sądu uznanie, że od tego dnia brak jest podstaw prawnych do nakładania ceł antydumpingowych na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innej niż stal nierdzewna pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, które zostały zgłoszone po tej dacie. Rozporządzenie to nie ma natomiast zastosowania do towarów zgłoszonych przed dniem 28 lutego 2016 r. z naruszeniem innych aktów, w tym rozporządzenia Komisji (UE) 2015/519. Należy mieć bowiem na względzie, że cła antydumpingowe pobrane przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia Komisji (UE) 2016/278 nie podlegają zwrotowi (art. 2). Odstąpienie od pobrania cła antydumpingowego stawiałoby stronę - jak zasadnie podnosił organ odwoławczy - w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do tych importerów, którzy w tym samym czasie dokonali importu przedmiotowego towaru i uiścili wymagane cło antydumpingowe. Przywoływane rozporządzenie Komisji (UE) 2016/278 w żadnej mierze nie zabrania organom naliczenia i poboru cła antydumpingowego za okres przed dniem 28 lutego 2016 r. Potwierdzeniem tego jest bezwzględny zakaz zwrotu cła już pobranego przed dniem wejścia tego rozporządzenia, to jest przed dniem 28 lutego 2016 r. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym o ważność przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/519 oraz o wykładnię postanowień rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 w zakresie, w jakim uchylenie ceł antydumpingowych ma wpływ na możliwość obciążenia importera należnościami celnymi, gdy w dacie orzekania o wysokości zobowiązania celnego cła antydumpingowe zostały ostatecznie uchylone Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ocena potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni lub ważności aktu prawa unijnego należy do sądu krajowego. Określone zagadnienie, aby mogło być przedmiotem pytania prejudycjalnego, powinno dotyczyć kwestii interpretacji prawa unijnego znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym. Samo jednak podniesienie kwestii dotyczącej prawa unijnego przez stronę postępowania nie przesądza o potrzebie skierowania takiego pytania. W ocenie Sądu, uzasadniona wątpliwość co do ważności i wykładni wskazanych przepisów prawa unijnego - w świetle wyrażonych powyżej zapatrywań - nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Stąd też Sąd nie dostrzegł potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Odnosząc się zaś do zarzutu niewłaściwego zastosowania przez organy orzekające art. 65 ust. 5 i ust. 6b pkt 2 ustawy – Prawo celne wskazać należy, że w realiach rozpatrywanej sprawy zaistniały podstawy do obciążenia skarżącego odsetkami od nieuiszczonego cła antydumpingowego w oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne (w brzmieniu z dnia dokonania zgłoszenia celnego - 15 maja 2015 r.) organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy organy celne przyjęły w sposób prawidłowy, że skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od pobrania przedmiotowych odsetek. Skarżący nie przedstawił w postępowaniu celnym dowodów potwierdzających, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawdziwego kraju pochodzenia importowanych towarów spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania. W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że organ celny nie jest zobowiązany do przedstawienia dowodów na to, że zgłaszający nie dochował należytej staranności i działał w złej wierze, bowiem to na zgłaszającym ciąży obowiązek wykazania, że w zakresie dokonywanych operacji handlowych zachował należytą staranność i podjął działania w celu upewnienia się, że spełnione zostały wszystkie warunki do podania w zgłoszeniu celnym prawdziwych i kompletnych danych dotyczących importowanego towaru. Należy jednakże wskazać, że pomimo powołania przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, organ ten w uzasadnieniu decyzji bezpodstawnie przywołał art. 65 ust. 6b pkt 2 ustawy - Prawo celne. Art. 65 ust. 6b pkt 2 został dodany z dniem 1 stycznia 2016 r. przez art. 11 pkt 3 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649). Zgodnie z jego treścią, w przypadku, o którym mowa w ust. 5, odsetki pobiera się w wysokości: 1) 50% stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jeżeli zgłaszający: a) złoży wniosek, o którym mowa w art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, oraz b) uiści w terminie 10 dni od dnia powiadomienia niezaksięgowaną i niepobraną na podstawie zgłoszenia celnego kwotę należności wynikającą z długu celnego wraz z odsetkami. Co istotne, art. 65 ust. 6b pkt 2 został uchylony w całości z dniem 20 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 1 pkt 44 lit. c ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 1228). Tym samym w dniu orzekania przez organ pierwszej instancji (to jest w dniu 25 kwietnia 2017 r.) przepis ten już nie obowiązywał. Oznacza to, że w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji organ ten nie powinien był w ogóle powoływać się na jego treść. Błędne, informacyjne przywołanie treści tej regulacji na stronie 9 uzasadnienia wydanej decyzji (zaaprobowane w istocie przez organ odwoławczy) nie miało jednakże wpływu na prawidłowość orzeczenia co do poboru odsetek mającego swą materialnoprawną podstawę w obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że skarżący zakwestionował ustalenie faktyczne poczynione przez organy celne w całej rozciągłości. Skarżący zarzucił bowiem, że obciążając go obowiązkiem zapłaty cła antydumpingowego o stawce 74,1 % dla towaru objętego zgłoszeniem celnym nr OGL [...] z dnia 15 maja 2015 r. organy celne oparły się wyłącznie na raporcie OLAF nr [...], nie uwzględniając wyjaśnień i wniosków dowodowych strony. Mając na uwadze powyższy zarzut należy poczynić w pierwszej kolejności rozważania o charakterze ogólnym. Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy raport OLAF nr [...] z dnia 5 grudnia 2014 r. powstał w celu podsumowania odbytych misji, których celem było ujawnienie procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na elementy złączne, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który po przepakowaniu wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Odnosząc się do charakteru i podstaw działania OLAF wskazać należy, że urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. UE L z 1999 r., Nr 136, poz. 20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie nr 1073/1999. Art. 9 tego rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, opracowuje on raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami na temat działań, jakie należy podjąć (ust. 1). Raporty takie sporządzane są z uwzględnieniem wymogów procedury ustanowionych w prawie krajowym danego Państwa Członkowskiego. Raporty sporządzone na takiej podstawie stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzone przez krajowych, administracyjnych kontrolerów. Podlegają one takim samym zasadom oceny, ja te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają taką samą wartość jak te raporty (ust. 2). Rozporządzenie nr 1073/1999 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE L z 2013 r. Nr 248, poz. 1), które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. Także i to rozporządzenie - w art. 11 - stanowi, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, z upoważnienia dyrektora generalnego sporządza się raport (ust. 1), który stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych (ust. 2). Raporty i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia (ust. 4). Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem wprost, że raport OLAF - i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie - stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Jako dokument urzędowy raport OLAF korzysta z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą. Organ będąc związany mocą dowodową dokumentu urzędowego zobowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści, a ocena takiego dokumentu jako materiału dowodowego jest ograniczona w swobodzie z uwagi na treść art. 194 o.p. Tym niemniej, przepis art. 194 § 3 o.p. przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom, z czego wynika, że domniemanie ustawowe autentyczności i zgodności z prawdą raportu można obalić. Inaczej mówiąc, ustalenia zawarte w raporcie nie wiążą organów w sposób bezwzględny i mogą być obalone. Należy przy tym z całą stanowczością podkreślić, że raport podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie wespół z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Analiza akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wykazała, że wbrew zarzutom skarżącego ustalenie stanu faktycznego sprawy nie opierało się wyłącznie na wskazanym raporcie. W aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy znajduje się bowiem adresowane do Dyrektora Izby Celnej w [..] pismo z dnia 10 sierpnia 2016 r. informujące o wszczęciu nowego dochodzenia dotyczącego unikania ceł antydumpingiowych odnoszącego się do okresu 1 lipca 2014 r. – 27 stycznia 2016 r. (k. 47). W aktach tych znajduje się nadto przekazany do OLAF przez Tajwańską Administrację Celną wykaz zawierający dane odnoszące się do importu i eksportu elementów złącznych przeładowywanych przez tajwańskie strefy wolnego handlu a następnie reeksportowanych do Unii Europejskiej (k. 45 – 46). Dane te dotyczą przesyłek odprawianych w okresie 1 lipca 2014 r. – 15 czerwca 2015 r. Z otrzymanych danych wynika, że towar w postaci elementów złącznych wyeksportowany do Polski w trzech kontenerach w marcu 2015 r. faktycznie pochodzi z Chin. Bazując na wskazanych dokumentach (w tym załączniku do raportu w formie arkusza kalkulacyjnego – k. 45 - 46; piśmie Wydziału Śledczego Administracji Celnej Ministerstwa Finansów Tajwanu z dnia 16 października 2015 r. wraz z tłumaczeniem – k. 43 – 44) organy celne prawidłowo ustaliły, że firma logistyczna [...] Co. Ltd. wprowadziła do strefy wolnego handlu 70.992 kg elementów złącznych na podstawie deklaracji importowej FI (import do strefy wolnego handlu) AA [...] z dnia 17 marca 2015 r. Jako deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie wskazano Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów, załączony do pisma z dnia 10 sierpnia 2016 r.). Towar zakupiony od chińskiej firmy [...] (HK) sprowadzony został do strefy wolnego handlu w kontenerach o nr [...],[...] i [...]. Następnie firma [...] Co. Ltd. dokonała eksportu (eksport ze strefy wolnego handlu) ww. towaru (70.992 kg) na podstawie deklaracji eksportowej [...] z dnia 19 marca 2015 r. (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów, załączony do pisma z dnia 10 sierpnia 2016r.). Przesyłka z Tajwanu została następnie wyeksportowana w kontenerach o nr [...], [...] i [...]. W dniu 14 maja 2015 r. wprowadzona na polski obszar celny przesyłka w kontenerach nr [...], [...] i [...], zawierająca elementy złączne o łącznej wadze 70.992 kg objęta została zgłoszeniem celnym nr [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, że dane pozyskane z OLAF i od służb tajwańskich nie są danymi całkowicie przypadkowymi i dowolnymi. Sąd podkreśla, że uzyskane w ten sposób dane są danymi przekazanymi na skutek konkretnych informacji i zapytań, przedstawionych przez OLAF władzom tajwańskim. Nie bez znaczenia dla uznania rzetelności informacji udzielonych OLAF przez służby tajwańskie jest nadto fakt, że numery zgłoszeń celnych oraz kody identyfikacyjne kontenerów są unikatowe, że kod kontenera ujmowany jest w zgłoszeniu celnym oraz że powiązania zgłoszenia wywozowego ze zgłoszeniem przywozowym dokonać można jedynie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych, centrów logistycznych i stref wolnego handlu. Unikatowość numerów zgłoszeń celnych i kodów kontenerów eliminuje możliwość popełnienia błędu w identyfikacji zgłoszenia celnego poprzez numer kontenera. Z kolei uzależnienie rejestracji pierwotnego numeru zgłoszenia przywozowego oraz pozycji w zgłoszeniu przywozowym od ponownego wywozu towarów ze składów celnych czy stref wolnego handlu, pozwalające na powiązanie zgłoszenia wywozowego z przywozowym jedynie w przypadku wywozu towaru ładunku nie będącego ładunkiem krajowym (tajwańskim), eliminuje możliwość błędu powiązania towaru przywiezionego na Tajwan z towarem z tego kraju wywiezionym po jego przeładowaniu. W uzupełnieniu powyższych zapatrywań zauważyć należy, że skarżący wnioskował o weryfikację niepreferencyjnego certyfikatu pochodzenia nr [...] i skierowania zapytania do dostawcy towaru z żądaniem złożenia wyjaśnień co do pochodzenia importowanych towarów. W ocenie Sądu, organy miały podstawę aby odmówić dokonania tych czynności, opierając się na materiale dowodowym dostarczonym przez OLAF i Wydział Śledczy Administracji Celnej Ministerstwa Finansów Tajwanu. W niniejszej sprawie kryterium niepreferencyjnego pochodzenia (wynikające ze świadectwa) nie zostało spełnione, ponieważ chińskie elementy złączne były jedynie przeładowywane w strefach wolnego handlu i magazynach celnych na Tajwanie. Ze zgromadzonych w aktach dokumentów wynika, że elementy złączne nie zostały poddane jakiejkolwiek obróbce ani nie były w jakikolwiek sposób przetwarzane. Prawidłowe było zatem ustalenie, że towary te posiadają chińskie a nie tajwańskie pochodzenie. W tym świetle Sąd uznał, że postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone sposób prawidłowy, w tym w szczególności z poszanowaniem regulacji zawartych w art. 122, art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.