III SA/Gd 960/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 października 2014 r. [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia 31 lipca 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a", art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z ze zm.), art. 3 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2259 ze zm.), przyznał L. J. świadczenie pieniężne na zakup żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 300 zł miesięcznie od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z wywiadem środowiskowym dochód strony nie przekracza 150 % kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z ustawą o pomocy społecznej, i w związku z tym postanowiono przyznać pomoc we wnioskowanej formie. W myśl art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w G. dysponuje obecnie ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych i nie jest w stanie zabezpieczać wszystkich zgłaszanych potrzeb. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że pomoc została przyznana niezgodnie z wnioskiem oraz z ustaleniami wywiadu środowiskowego. Zarzuciła organowi poświadczenie nieprawdy, co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Wskazała, że oczekuje przyznania pomocy zgodnej z aneksem do umowy najmu pokoju mieszkalnego w kwocie 400 zł miesięcznie, a od października 2013 r. 500 zł miesięcznie z uwagi na zwiększone zużycie energii elektrycznej oraz włączenie ogrzewania centralnego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, uchwały Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (M. P. z 2013 r., poz.1024 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" pomoc może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobą w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 7 tej ustawy do udzielania pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobą nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobą w rodzinie ", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobą w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Podobne postanowienia zawiera aktualnie obowiązująca uchwała Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020. L. J. jest osobą samotnie gospodarującą uzyskującą dochód w formie zasiłku stałego w wysokości 529 zł miesięcznie. Kryterium dochodowe uprawniające stronę do świadczeń z pomocy społecznej stanowi kwota 542 zł, a 150 % tej kwoty wynosi 813 zł. Strona jest zatem uprawniona do ww. świadczeń z pomocy społecznej, także do pomocy w formie dożywiania, która to pomoc została stronie przyznana. W ocenie Kolegium przyznanie stronie pomocy spełnia żądanie zawarte we wniosku i nie narusza prawa. We wniosku strona wniosła bowiem o kontynuację zasiłku stałego oraz o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności od sierpnia 2013 r. do grudnia 2013 r. Zasiłek stały wypłacany jest stronie od maja 2011 r. bezterminowo. Natomiast pomoc w kwocie 300 zł miesięcznie przyznano zgodnie z żądaniem na zakup żywności oraz na okres - także we wniosku wskazany - do grudnia 2013 r. Zawarte w odwołaniu żądanie przyznania pomocy na pokrycie czynszu najmu pokoju mieszkalnego nie zostało ujęte we wniosku o przyznanie pomocy społecznej, wobec czego organ pierwszej instancji nie mógł się do niego ustosunkować w decyzji. Z wnioskiem w tym zakresie strona winna wystąpić do właściwego organu. L. J. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości, ze względu na naruszenie przepisów o właściwości oraz ze względu na nieważność postępowania administracyjnego przed organami obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że jest "niezgodna z prawem, a nadto, dotknięta nieważnością postępowania, albowiem pełnomocnik organu pierwszej instancji nie był należycie umocowany a świadczeniobiorca został pozbawiony możności obrony swych praw". Wskazał, że osobę wydającą decyzję administracyjną, upoważnił do działania w swoim imieniu prezydent miasta na prawach powiatu, a więc, starosta powiatu grodzkiego. Przyznawanie zaś zasiłków celowych w zakresie pomocy społecznej, jest zadaniem obowiązkowym gminy. Jednostka administracyjna - Gmina Miasta – przestała funkcjonować z dniem 31 grudnia 1998 r. Od 1 stycznia 1999 r. G. jest miastem na prawach powiatu, tzw. powiatem grodzkim, w skład którego nie wchodzi jakakolwiek gmina, nie może więc wykonywać zadań zastrzeżonych dla gminy. Powiat, w tym, miasto na prawach powiatu, wykonuje zadania ponadgminne, które nie mogą naruszać zakresu działania gmin. Zwrócił się również do Sądu o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytań prawnych co do zgodności aktów normatywnych z Konstytucją RP. Od odpowiedzi na pytania prawne zależeć będzie rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem skarżącego, wybór prezydenta miasta na prawach powiatu, a takim jest G., nie może odbywać się w glosowaniu powszechnym. Dalej skarżący wskazał, że w dniu 30 stycznia 2013 r. podpisał kontrakt socjalny z pracownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. W wyniku tego kontraktu przyznano mu świadczenie pieniężne na pokrycie kosztu wynajmowanego pokoju. Zgodnie ze spisaną umową najmu, miesięczna rata opłaty wynosiła 400 zł. Spisując wniosek o przyznanie świadczenia, został zmuszony do poświadczenia nieprawdy, bowiem kazano mu wystąpić o przyznanie dopłaty na dożywianie. Tak też zostało ujęte w decyzji z dnia 7 lutego 2013 r. Sytuacja powtórzyła się, gdy ubiegał się o przyznanie zasiłku na drugie półrocze w 2013 r. Przyznano mu zasiłek celowy na dożywianie, jednak w kwocie 300 zł miesięcznie, pomimo że kwota opłaty za mieszkanie nie uległa zmniejszeniu. Z zasiłku stałego musiał dopłacać 100 zł, gdy przychodził rachunek za zużytą energię elektryczną. W tym wypadku również wymuszono poświadczenie nieprawdy. Opłata za wynajem pokoju mieszkalnego wciąż nazywała się świadczeniem pieniężnym na zakup żywności. Nie mógł odmówić, gdyż nie otrzymałby pomocy w ogóle. Z dwojga złego wolał głodować niż wracać do noclegowni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Należy zauważyć, że skarżący złożył w dniu 25 lipca 2013 r. wniosek o przyznanie zasiłku okresowego na zakup żywności, precyzując w przeprowadzonym w tym samym dniu wywiadzie środowiskowym, że wnosi o przyznanie zasiłku od sierpnia do końca 2013 r. W takim stanie sprawy wniosek podlegał rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Co istotne, świadczenie tego rodzaju pomocy następuj w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych ( art. 3 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"). Z kolei art. 7 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" stanowi, że do udzielania pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Zgodnie z art. 8 ww. ustawy program jest realizowany w gminach, zaś koordynatorem Programu w gminie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta przyznającą skarżącemu świadczenie pieniężne na zakup żywności w kwocie 300 zł od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Warto podkreślić, że decyzja o przyznaniu pomocy na dożywianie oraz o ustaleniu jej wysokości ma charakter uznaniowy, co oznacza po pierwsze - że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia, świadczenie to otrzyma, po drugie - że otrzyma je w formie i wysokości, jakiej oczekuje. Uznanie administracyjne pozwala bowiem organowi administracyjnemu na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe. Działanie w granicach uznania administracyjnego nie oznacza jednak dowolności przy załatwianiu sprawy. Organ związany jest zarówno przepisami procedury administracyjnej, jak i przepisami prawa materialnego. Dla dokonania oceny legalności decyzji uznaniowej istotną kwestią jest natomiast to, że decyzja uznaniowa nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia jej celowości. Dokonywana przez Sąd kontrola legalności sprowadza się do oceny, czy uwzględniony został całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz czy ocena materiału dowodowego nie była dowolna, a organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpatrywanej sprawy uznać należy, że organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające i nie naruszyły obowiązujących przepisów. Z akt administracyjnych sprawy oraz z informacji podanych przez skarżącego w skardze wynika, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest osobą bezrobotną. Jednym źródłem dochodu skarżącego jest zasiłek stały w wysokości 529 zł. Organy administracyjne słusznie zatem ustaliły, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej i przyznały mu świadczenie pieniężne na zakup żywności. Trudna sytuacja materialna skarżącego nie była bowiem nigdy kwestionowana przez organy administracji publicznej. Kwestią sporną między stronami była natomiast fakt przyznania skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności oraz zarzut, że Kolegium Odwoławcze nie wzięło pod uwagę z urzędu nieważności decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tym przepisów o właściwości ( art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). Odnosząc się zatem do kwestii przyznanego skarżącemu świadczenia Sąd zwraca uwagę, że pomoc społeczna ma jedynie charakter posiłkowy (subsydiarny), co oznacza, że nie jest żadnym zastępczym środkiem utrzymania osób lub rodzin. Pomoc ta ma bowiem zmierzać do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin. Wskazuje na to treść art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei w art. 3 ust. 1 tej ustawy ustawodawca stwierdził, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Art. 102 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej. Treść takiego wniosku wyznacza granice sprawy podlegającej rozpoznaniu i rozstrzygnięciu w drodze decyzji. Konsekwencją wszczęcia postępowania na żądanie osoby jest związanie organu administracyjnego zakresem tego żądania. Organ nie może samodzielnie ustalić jego treści, ani też prowadzić postępowania administracyjnego i wydać rozstrzygnięcia w innym przedmiocie, czy zakresie, niż wynika to z wniosku osoby. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup żywności, co potwierdził również w wywiadzie środowiskowym. W odwołaniu skarżący podniósł, że oczekuje przyznania pomocy zgodnej z aneksem do umowy najmu pokoju mieszkalnego w kwocie 400 zł miesięcznie, a od października 2013 r. 500 zł miesięcznie z uwagi na zwiększone zużycie energii elektrycznej oraz włączenie ogrzewania centralnego. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że nie było błędem organu odwoławczego, gdy uznał za niezasadny, podniesiony w odwołaniu zarzut, że organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu nie taką pomoc jakiej od niego oczekiwał. Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy o określonej treści i w takim przedmiocie, jaki został w nim sformułowany, wniosek ten został rozpatrzony. Nadto, jak słusznie stwierdziło Kolegium, skarżący chcąc uzyskać pomoc na dofinansowanie kosztów utrzymania lokalu powinien był wystąpić do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z odpowiednim wnioskiem. Sąd stwierdza, że skarżący, będąc niewątpliwie w sytuacji wymagającej świadczeń z pomocy społecznej, nie może z kolei oczekiwać, by organ pomocy społecznej przejął na siebie wszystkie obowiązki wynikające z konieczności jego utrzymania. Świadczenie w postaci zasiłku celowego służy zaspokojeniu konkretnej potrzeby, a jego wysokość, uzależniona jest nie tylko od wysokości konkretnej potrzeby, ale i od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy liczne grono osób wymagających wsparcia. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika wprost, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w G. dysponuje ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych i nie jest w stanie zabezpieczać wszystkich zgłaszanych potrzeb. Kwota przypadająca na jedno środowisko na rok 2013 wyniosła średnio 436,37 zł (co miesięcznie daje kwotę 36,37 zł miesięcznie). Należy mieć też na uwadze fakt, że skarżący nie jest pozostawiony jakiegokolwiek wsparcia finansowego ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący od szeregu lat korzysta ze świadczeń w ramach możliwości finansowych ww. ośrodka (vide: raport dot. sytuacji skarżącego sporządzony przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w G. - k. 7 akt organu pierwszej instancji). W kolejnym zarzucie skargi skarżący podniósł, że decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez pracownika organu pierwszej instancji z powołaniem na upoważnienie Prezydenta Miasta do działania w jego imieniu, zatem została wydana przez nieistniejący organ tj. Prezydenta Miasta, tym samym Kolegium powinno było stwierdzić jej nieważność. Sąd stwierdził, że taki zarzut skargi jest niezasadny. Miasto G. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu ( zob. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów ( Dz. U. Nr 103, poz. 652). Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta, nie zaś zarząd powiatu jak twierdzi skarżący (art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 595 ze zm.). W myśl art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Miasto takie realizuje zarówno zadania określone ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594, z późn. zm.), jak i określone ustawą o samorządzie powiatowym. Zatem status miasta na prawach powiatu jest złożony, bowiem z jednej strony wykonuje ono wszystkie funkcje gminy, z drugiej - realizuje zadania powiatowe. Prezydent miasta na prawach powiatu pełni jednocześnie funkcje starosty, wykonując szereg kompetencji z zakresu administracji rządowej. Jak wskazano wcześniej, zgodnie z art. 8 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" program jest realizowany w gminach, zaś koordynatorem Programu w gminie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta przysługują uprawnienia do realizacji i miał on kompetencje do udzielenia pracownikowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. upoważnienia do wydania decyzji z dnia 31 lipca 2013 r. Skarżący twierdzi również, że miasto G. jako gmina nie istnieje, z czego wywodzi skutek, że nie mogło dojść do wyboru prezydenta miasta na prawach powiatu w wyborach bezpośrednich, bowiem przewodniczącego powiatu wybiera rada powiatu. Odwołując się do wcześniejszych rozważań Sądu, takie twierdzenie skarżącego jest bezzasadne. Wywodząc taki wniosek skarżący nie zwrócił uwagi na odmienne uregulowanie w ustawie o samorządzie powiatowym ustroju powiatu i miasta na prawach powiatu, jak również nie dostrzegł innego trybu powołania organów w tych jednostkach samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 92 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu, w tym nazwę, skład, liczebność oraz ich powoływanie i odwoływanie, a także zasady sprawowania nadzoru określa ustawa o samorządzie gminnym. W przypadku prezydenta miasta na prawach powiatu był on wybierany na podstawie obowiązujących w 2010 r. przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984 z późn. zm.), zaś starostę wybiera rada powiatu, o czym stanowi art. 27 ustawy o samorządzie powiatowym. Od 1 sierpnia 2011 r. kwestie te reguluje ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, z późn. zm.). W takim stanie sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) pytania prawnego co do zgodności powołanych w skardze przepisów prawa z Konstytucją i ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, o co wnosił skarżący. Sąd przedstawia Trybunałowi pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na nie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, ma bowiem przekonanie co do niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją lub ma w tym względzie wątpliwości. Zawsze uzależnione jest to od decyzji Sądu, natomiast skarżący nie mają uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez Sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 971/04, LEX nr 236849). Na koniec Sąd wskazuje, że organ odwoławczy nieprawidłowo w podstawie prawnej swojej decyzji powołał się na uchwałę nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (M.P. poz. 1024), podstawę prawną rozpoznania wniosku stanowiły bowiem przepisy ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Takiej wady zaskarżonej decyzji nie można jednak uznać za istotne naruszenie prawa, a co znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2003r., sygn. akt ISA 371/03, LEX nr 149553 stwierdził, że : "Błędne powołanie podstawy prawnej lub jej niepowołanie w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Taka sytuacja ma miejsce właśnie w rozpatrywanej sprawie. Z wyżej wymienionych przyczyn, wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały prawo, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.