III SA/Gd 97/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 3 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie skierowania na badania psychologiczne postanawia odrzucić skargę. D. G. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 stycznia 2010 r. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2010 r., doręczonym skarżącemu w dniu 30 lipca 2010 r., wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi w przypadku nie uiszczenia wpisu w wymienionym terminie. Skarżący w zakreślonym terminie wpisu nie uiścił. Skarżącemu nie przyznano prawa pomocy ( postanowienie z dnia 18 maja 2010 r. k.31). Wniosek skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia o zgodności art. 246 § 1 p.p.s.a. z Konstytucją RP został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalony postanowieniem z dnia 3 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący kwestionował zarządzenie wzywające go do uiszczenia wpisu ( zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało oddalone) , jak też ubiegał się o przyznanie prawa pomocy ( przyznania takiego prawa skarżącemu odmówiono). Następnie skarżący – w związku z odmową przyznania mu prawa pomocy - zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sprawdzenie zgodności art. 246 § 1 p.p.s.a. z art. 32 Konstytucji RP , zaś w przypadku braku kompetencji WSA do takiego działania - o wskazanie instytucji władnej do takiego działania oraz o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zgodności art. 246 § 1 p.p.s.a z Konstytucją RP. Przepis art. 246 § 1 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący uważa, że konieczność ponoszenia przez niego kosztów postępowania z tego względu , że ma środki na ich pokrycie, stawia go w gorszej sytuacji niż osoby, które majątku nie mają, bowiem one mogą uzyskać możliwość prowadzenia spraw przed sądem bez ponoszenia kosztów. Prowadzi to zdaniem skarżącego do wniosku, że art. 246 § 1 p.p.s.a. jest sprzeczny z art. 32 Konstytucji RP, który stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, oraz że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Do orzekania w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją właściwy jest , zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym- Trybunał Konstytucyjny ( Dz. U. Nr 102, poz.643 ze zm.), nie zaś sąd administracyjny. Każdy sąd natomiast, zgodnie z art. 3 w/w ustawy, może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Nadmienić należy, że także sama strona może wystąpić ze skargą konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego - po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia , którą to skargę Trybunał rozpoznaje na zasadach i w trybie przewidzianym dla rozpoznawania wniosków o stwierdzenie zgodności ustaw z Konstytucją oraz innych aktów normatywnych z Konstytucją lub ustawami ( art. 46 ust. 1 i 2 w/w ustawy). W świetle powyższych uregulowań Sąd potraktował wniosek skarżącego zawarty w jego piśmie ( k.42- 43 akt) jako wniosek o zwrócenie się przez sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność art. 246 § 1 p.p.s.a. z Konstytucją RP. Podkreślenia wymaga fakt, że uprawnienie sądu do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym oznacza obowiązek postawienia takiego pytania tylko w przypadku, gdy sąd ma wątpliwość co do konstytucyjności danego przepisu. W polskim systemie prawnym zasadą jest ponoszenie przez strony postępowania kosztów sądowych w sprawach administracyjnych. Jednak wysokość tych kosztów może stanowić barierę dla skutecznej realizacji prawa do sądu gwarantowanego art. 45 ust. 1 Konstytucji RP , wobec czego możliwe jest uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych w ramach tzw. prawa pomocy( art. 243 - 263 p.p.s.a.). Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie wyjaśniał, że zasada równości w rozumieniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oznacza, że nie można tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuację prawną podmiotów będących w takiej samej sytuacji faktycznej ( np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt SK 47/08 , Dz. U. z 2010 r. Nr 61, poz.387, z uzasadnieniem publ. w Internetowym Systemie Aktów Prawnych - WWW.sejm.gov.pl )), w którym to wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się do podobnego problemu, jaki porusza skarżący. Jest oczywiście niewątpliwe, że skarżący znajduje się w zupełnie innej sytuacji faktycznej jak osoby, nie posiadające środków na poniesienie kosztów postępowania. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę brak jest podstaw do wystąpienia w niniejszej sprawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Konieczne było też negatywne rozpoznanie wniosku skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zgodności art. 246 § 1 p.p.s.a. z Konstytucją RP, bowiem podstawy do zawieszenia postępowania ( art. 123 - 125 p.p.s.a.) nie zachodziły. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 16 marca 2010 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego kwocie 100 zł, którego doręczenie nastąpiło w dniu 27 lipca 2010 r., nie uiścił w zakreślonym terminie wpisu od skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.