III SA/Gd 97/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim z dnia 16 stycznia 2025 r. nr WZON.9534.1.7431.2024 w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2025 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim ( dalej jako "organ"), wydanym m.in. na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez J. K. ( dalej "skarżący"} terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia z dnia 26 października 2024 r. nr 22/009011/2024/1. Organ stwierdził, że decyzję doręczono skarżącemu 19 listopada 2024 r., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w dniu 31 grudnia 2024r. , tj. po upływie terminu. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie. Wniósł o przyznanie mu odpowiedniego poziomu wsparcia, bowiem zespół nieuczciwie ustalił dla niego – ciężko chorego inwalidy - poziom wsparcia w wysokości jedynie 75 punktów. Wskazał, że nie pytano go o stan zdrowia. Wymienił swoje schorzenia i podał, że o wszystkim zapomina. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie może zostać uwzględniona. Zarzuty skarżącego dotyczą kwestii merytorycznych, czyli prawidłowości decyzji organu, wydanej w dniu 26 października 2024 r. , którą ustalono poziom potrzeby wsparcia skarżącego, wyrażony w wartości punktowej w skali od 0 do 100 - na 75 punktów. Skarżący mógł kwestionować tę decyzję – na tym etapie postępowania - jedynie w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy , złożonym do organu. Jak wynika bowiem z treści art. 6b⁵ ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( tj. Dz.U. z 2024 r., poz.44 ze zm.), od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiego zespołu składany w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Gdy wniosek taki złożony jest w terminie, organ ponownie rozpatruje wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia oraz trafność zarzutów, wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak prawidłowo ustalił organ, skarżącemu doręczono decyzję w dniu 19 listopada 2024r. , czyli termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał z dniem 3 grudnia 2024 r. Jednak skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dopiero w dniu 31 grudnia 2024 r. , czyli po upływie ustawowego terminu. Decyzja organu z dnia 26 października 2024 r. zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia takiego wniosku. W takim przypadku ani organ, ani tym bardziej sąd nie mógł dokonać oceny, czy w decyzji wydanej w dniu 26 października 2024 r. prawidłowo ustalono skarżącemu poziom potrzeby wsparcia na 75 punktów. Organ mógł jedynie rozstrzygnąć o wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zawarł zarzuty dotyczące treści decyzji i wymienił problemy zdrowotne , na które cierpi, w tym problemy z pamięcią. Nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a organ administracji nie może domniemywać, że zamysłem strony jest złożenie takiego wniosku. Organ zasadnie zatem, w ocenie Sądu, powołując się na treść art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ), stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić trzeba, że sąd, rozpoznając skargę na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego od decyzji organu pierwszej instancji nie może dokonać oceny prawidłowości tej decyzji, czyli w okolicznościach niniejszej sprawy - nie może badać, czy skarżącemu prawidłowo ustalono poziom potrzeby wsparcia na 75 punktów. Sąd nie może też ustalić skarżącemu wyższego poziomu potrzeby wsparcia. Zadaniem Sądu była jedynie ocena, czy organ prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa nie została skierowana do rozpoznania na rozprawie - okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia wynikają z przedłożonych przez organ akt administracyjnych. Nadmienić należy, że sąd administracyjny jedynie kontroluje zaskarżony akt, nie prowadząc przy tym, co do zasady, postępowania dowodowego- nie przesłuchuje stron, świadków, nie przeprowadza dowodu z opinii biegłych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.