III SA/Gd 992/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na ustawę z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego odrzucić skargę. K. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo zatytułowane "skarga konstytucyjna", w którym zaskarżył ustawę z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądem administracyjnym regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) W świetle powołanych przepisów, merytoryczne rozpatrzenie skargi przez sąd poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Jeżeli przedmiot sprawy nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł do sądu admiracyjnego skargę, której przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych wyżej przepisach, zauważyć należy również, że kontrola ta obejmuje jedynie działalność administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący wniósł do tutejszego sądu skargę, wskazując jako przedmiot zaskarżenia niekonstytucyjne, w jego ocenie, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów Sąd stwierdza, że nie może poddać kontroli zgodności z prawem przepisów ww. ustawy. Jest to akt prawa powszechnie obowiązującego uchwalony przez władzę ustawodawczą. Nie jest to zatem żaden z aktów, o których mowa w 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Mając na uwadze, że pismo procesowe skarżącego z dnia 4 grudnia 2017 r. jest kolejną skargą, jaką skarżący kieruje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie określonej w petitum skargi ustawy bądź ustaw, podkreślenia wymaga, że skarga konstytucyjna nie jest i nie może być skutecznie wnoszona na podstawie przepisów p.p.s.a. Nie jest przy tym istotne, co jest przedmiotem skargi konstytucyjnej, ale to, jaka ustawa reguluje postępowanie w sprawie złożenia skargi konstytucyjnej. Przekonanie skarżącego, że sąd administracyjny posiada kompetencję do uchylania obowiązujących przepisów prawa i może równolegle do Trybunału Konstytucyjnego, lecz w sposób mniej sformalizowany, rozpoznawać merytorycznie skargi konstytucyjne, jest błędne. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. ( Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Wniesienie skargi konstytucyjnej może nastąpić zatem tylko na zasadach i warunkach określonych w ustawie z dnia 30 listopada 2016r. o organizacji i trybie postepowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072). W art. 33 ust. 2 tej ustawy jednoznacznie bowiem określono, że o zgodności z Konstytucją ustawy kwestionowanej w skardze konstytucyjnej, o której mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, orzeka tylko i wyłącznie Trybunał Konstytucyjny. Okoliczność, że w ocenie skarżącego również ta ustawa jest niekonstytucyjna, ponieważ zamyka mu drogę do sądu, jest subiektywnym przekonaniem skarżącego i pozostaje bez wpływu na konieczność odrzucenia wniesionej do sądu administracyjnego skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., jako dotyczącą sprawy nie należącej do właściwości sądów administracyjnych.