III SAB/Gd 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 15 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga P. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymeldowania z pobytu stałego. Z kolei w dniu 3 lutego 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo, w którym skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Jednocześnie skarżący wskazał, że nie złożył zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta do Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Potrzeba zastosowania cytowanego przepisu ustawy zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 w/w ustawy. Taką przesłanką jest m.in. niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Należy zauważyć, iż niewyczerpanie trybu zażaleniowego, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) powoduje, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest niedopuszczalne. Skargę do sądu administracyjnego można bowiem wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Co więcej, skarżący zarzuca bezczynność organowi administracji publicznej, tj. Prezydentowi Miasta, który nie jest instancyjnie właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie bowiem z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie takie - po przekazaniu wniosku przez Prezydenta Miasta - wydał zaś Wojewoda w dniu 13 marca 2009 r. odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 31 marca 2008 r. Powyższe okoliczności powodują, że mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., tym samym na działając na podstawie tego przepisu Sąd odmówił przyznania prawa pomocy orzekając jak w sentencji postanowienia.