III SAB/Gd 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Przewodniczącej Rady Miasta P., H. P. w przedmiocie bezczynności w sprawie skargi złożonej w postępowaniu prowadzonym na podstawie Działu VIII Kpa "Skargi i wnioski". postanawia: odrzucić skargę. A. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Przewodniczącej Rady Miasta H. P. polegającej na niezałatwieniu skargi złożonej ustnie przez A. L. w trybie przewidzianym w Dziale VIII Kpa "Skargi i wnioski". W ocenie skarżącej rada miasta i komisja rewizyjna nie wypełniły obowiązków wynikających z art. 237, 238 i 239 Kpa (Dział VIII) dotyczących właściwego terminu i trybu załatwienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że skarżąca nie wnosiła skarg na piśmie, a jedynie ustnie wyrażała swoje uwagi co do postępowania poszczególnych urzędników zaangażowanych w sprawy skarżącej. Przedstawiając istotę sprawy wskazano, że w 2011 r. Przewodnicząca Rady miasta pełniąc dyżur w Biurze Rady miasta przyjęła A. L., która w rozmowie poprosiła o pomoc polegającą na wznowieniu postępowania oraz interwencję u Burmistrza oraz w MOPS. Jak wynika jednocześnie z akt - powiązanej z niniejszą - sprawy III SA/Gd 15/14 wyjaśniając powody, dla których skarga nie została w terminie przekazana do Sądu, organ wskazał, że skargi A. L. w pierwszej kolejności zostały zgłoszone Komisji Rewizyjnej, która odbyła posiedzenie w dniu 1 października 2014 r. i rozpatrywała skargi złożone przez skarżącą na działania Burmistrza, Przewodniczącej Rady Miasta oraz pracowników Urzędu Miasta. Komisja wystosowała do A. L. zaproszenie na posiedzenie w dniu 6 października 2014 r., motywując swoją decyzję tym, że dodatkowe wyjaśnienia i rozmowa ze skarżącą pozwolą wyjaśnić jej intencje oraz to, czy istnieje konieczność nadania dalszego biegu sprawie. W związku z tym, że A. L. nie przybyła na posiedzenie, członkowie Komisji Rewizyjnej wystosowali do skarżącej pismo, uznając wniesione skargi za bezzasadne. Swoją decyzję określili jako ostateczną. Skargi nie przesłano ponieważ uznano, że sposób rozpoznania skarg przez Komisje Rewizyjną wyczerpał ich bieg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie zaszły przesłanki do odrzucenia skargi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z zacytowanego przepisu wynika, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje jedynie w wymienionych wyżej przypadkach. Tylko wówczas sąd administracyjny może rozstrzygać merytorycznie o legalności danego aktu lub o bezczynności organu lub przewlekle prowadzonym przez organ postępowaniu. Wskazane przez skarżącą działania organu w których miał dopuścić się bezczynności dotyczą nierozpoznania skargi złożonej przez skarżącą w trybie działu VIII Kpa "Skargi i wnioski" Zgodnie natomiast z ugruntowanym orzecznictwem, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2013 r. I OSK 2621/13 opubl. Lex nr 1440263) Konsekwentnie, skoro stanowisko organu nadzoru wyrażone w piśmie będącym zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to uwzględniając treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – także bezczynność organu polegająca na niezajęciu stanowiska w przedmiocie zgłoszonej skargi powszechnej nie podlega właściwości tego sądu. Na marginesie sprawy należy jednak dodać, że z akt sprawy wynika, że skarga A. L. została rozpoznana przez właściwy organ w postępowaniu skargowym, a skarżąca pisemnie zawiadomiona o sposobie załatwienia sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił niniejszą skargę na bezczynność Przewodniczącej Rady Miasta jako niedopuszczalną.