III SAB/Gd 10/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie skierowania do pracy postanawia odrzucić skargę. S. M. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...], podając, że dnia 12 listopada 2003 r. w myśl art. 63 Konstytucji skierował skargę i organ ten nie podjął żądnych czynności w sprawie wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu, do czego był zobowiązany. Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podając, iż w dniu 9 grudnia 2003 r. do skarżącego została skierowania odpowiedź na wniesioną skargę w związku z czym organ nie pozostawał w bezczynności. Jak wynika z treści skargi z dnia 12 listopada 2003 r., wniesionej do Prezydenta Miasta [...], skarżący wskazał w niej, iż w okresie kiedy był zarejestrowany jako osoba bezrobotna (05.05.2000 r. - 23.04.2003r.) nie otrzymał propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do pracy interwencyjnej, robót publicznych lub utworzenia dodatkowego miejsca pracy. Przepis art. 63 Konstytucji gwarantuje obywatelom prawo składania petycji, wniosków i skarg do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Realizacja niniejszego prawa następuje w drodze przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem skarżący powołując się w skardze z dnia 12 listopada 2003 r., skierowanej do Prezydenta Miasta [...], na art. 63 Konstytucji tym samym określił, iż jest to skarga w trybie art. 227 k.p.a. Jak wynika z treści przepisów zawartych w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego od sposobu załatwienia skargi nie służy żaden środek zaskarżenia. Sposób załatwienia skargi może stanowić podstawę złożenia następnej skargi, która wszczyna kolejne postępowanie skargowe. Ponadto poza ramami postępowania skargowego istnieje nadzór i kontroli rozpatrywania skarg (art. 257-259 k.p.a.). Z powyższego wynika, że postępowanie wdrożone na skutek skargi ma charakter uproszczonego postępowania administracyjnego, którego celem jest naprawienie błędów i zaniedbań, a nie rozstrzyganie sprawy w toku instancji administracyjnej. Postępowanie to zatem służy załatwieniu skargi, która nie dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej. Istotne przy tym jest, że załatwienie tego rodzaju sprawy nie ma charakteru władczego określenia sytuacji prawnej jakiegokolwiek podmiotu. Procedura skargowa jest samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniem, które kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o załatwieniu skargi. Zawiadomienie o załatwieniu skargi nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż ta kategoria czynności organów administracji publicznej nie mieści się w katalogu aktów zaskarżalnych do tego sądu zawartym wart. 3 § 2 pkt 1-8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego skoro rozpatrzenie skargi wniesionej do organu administracji publicznej w trybie art. 227 k.p.a. nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to Sąd nie może rozpatrywać również skargi na bezczynność organów administracji w postępowaniu skargowym. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontroli Sądu podlega jedynie bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 niniejszego przepisu. Ponadto należy wskazać, że z przepisu art. 6 pkt 15 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), obowiązującej w okresie posiadania przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, jak również z art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) nie wynika, aby organy zatrudnienia w drodze decyzji administracyjnej kierowały bezrobotnych do pracy interwencyjnej, wykonywania robót publicznych, czy też przedstawiały oferty zatrudnienia. Wobec tego z tej perspektywy również nie można uznać, aby Prezydent Miasta [...] zobligowany był do rozstrzygania tego typu sprawy w drodze decyzji, czy też innego aktu objętego kognicją sądu administracyjnego. W związku z tym nie może być mowy o bezczynności organu w tym zakresie, podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.