III SAB/Gd 10/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego postanawia odrzucić skargę. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze podniesiono, że w/w organ nie wszczął postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, mimo, że skarżący stosowne żądania w tej materii składał w 2007 i 2008 r. Ostatni wniosek skarżący złożył w dniu 18 grudnia 2008 r. wnosząc o ukaranie dyscyplinarne wymienionych tam pracowników w/w organu poprzez zwolnienie ich z pracy, uzupełniając go pismem z dnia 11 marca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 16 marca 2009 r. poinformował skarżącego o swoim stanowisku w sprawie. Tenże organ, po zapoznaniu się z treścią skargi wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 powołanej kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach ( art. 3 § 3). Należy wskazać, że o bezczynności organu możemy mówić, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawy skarżący J.T. niósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. W tym miejscu należy zauważyć, że o tym czy orzeczenia wydane w postępowaniach w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego stanowią każdorazowo przepisy szczególne. Przepisy na podstawie których prowadzone jest postępowanie dyscyplinarne wobec pracowników powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego zawarte są w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. 2001 Nr 86, poz. 953 ze zm.) w Rozdziale 5 "Odpowiedzialność porządkowa i dyscyplinarna urzędnika państwowego", gdzie uregulowano zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego. Z przepisów tych nie wynika, by postępowanie to było prowadzone z zastosowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei przepis w art. 367 ust. 2 tej ustawy przewiduje, że od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Powyżej wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Skarga na bezczynność organu jest bowiem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sytuacji gdy skarga dotyczy braku działania organu w sprawie, w której podmiot indywidualny nie ma podstaw prawnych do żądania od organu podjęcia konkretnie określonego aktu (czynności ), które podlegałaby kontroli sądu administracyjnego uznać należy, że jest ona niedopuszczalna. Nie mamy bowiem w takiej sytuacji do czynienia z bezczynnością organu w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 8). Wobec powyższego, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić. W myśl art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.