III SAB/Gd 10/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie WSA Alina Dominiak, NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. J. G.złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości – działek nr [...] i [...], obręb [...], stanowiących własność skarżącego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zebrane dla potrzeb sprawy dokumenty nie dają wystarczających podstaw do ustalenia granicy, zaś oświadczenia stron postępowania są w tym zakresie sprzeczne. Bezczynność organu administracji polegająca na uchylaniu się organu od wydania decyzji merytorycznej w sprawie narusza prawa skarżącego oraz podważa autorytet administracji, jak również zasadę zaufania obywatela do państwa. Do skargi oraz pisma skarżącego z dnia 18 sierpnia 2010r. dołączono szereg kserokopii dokumentów i map dotyczących przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Skarga jest bezpodstawna z uwagi na fakt, że organ nie uchyla się od wydania decyzji w przedmiotowej sprawie - decyzją Wójta Gminy z dnia 30 kwietnia 2010 r. umorzono postępowanie w sprawie i po uprawomocnieniu się decyzji przesłano akta spraw do Sądu Rejonowego w C. w celu wszczęcia sądowego postępowania rozgraniczeniowego. W kolejnym piśmie z dnia 8 listopada 2010 r. organ poinformował, że rozprawa w sprawie przedmiotowego rozgraniczenia została wyznaczona przez Sąd Rejonowy w C. na dzień 8 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że składając skargę skarżący dopełnił wymogu, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarżący skierował do Wójta Gminy wniosek z dnia 27 maja 2010 r., w którym wzywa organ do usunięcia naruszenia prawa powołując jako jego podstawę art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie nie zostało ono rozpatrzone przez organ właściwy w sprawie - odpowiedzi na nie udzielił Wójt Gminy - należy jednak zauważyć, że nie jest warunkiem złożenia skargi skuteczność zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. Brak zatem rozstrzygnięcia zażalenia przez organ wyższego stopnia nie stał na przeszkodzie wniesieniu skargi na bezczynność organu. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem w sprawie, którą zgodnie z przepisami k.p.a. organ winien zakończyć wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty ( art. 104 k.p.a.), sąd może zobowiązać organ do wydania takiej decyzji w określonym terminie (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 ustawy). Odnosząc powyższe do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że złożony przez skarżącego w dniu 15 stycznia 2008 r. wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości – działek nr [...] i [...], obręb [...] został rozpatrzony decyzją Wójta Gminy z dnia 30 kwietnia 2010 r. Nr [...]. Decyzją to orzeczono o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie i przekazaniu jej z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w C. Bezsporne jest w sprawie, że skarga dotyczyła bezczynności Wójta Gminy i w dacie jej rozpatrzenia przez Sąd organ ten nie postawał w bezczynności, tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi i wyznaczenia temu organowi terminu do załatwienia sprawy. Należy przy tym zauważyć, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi to, że organ wydał decyzję po upływie dwóch lat od dnia wszczęcia postępowania w sprawie. Sąd nie może orzekać o uznaniu, iż organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności przez jakiś okres czasu, gdyż orzeczenia o takiej treści nie przewidziano w przepisach prawa określających kognicję sądu administracyjnego. W końcu nie może zmienić treści podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia fakt, że od decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r. skarżący nie złożył odwołania, bowiem w sposób nieprawidłowy był reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, zważywszy na treść przytoczonego powyżej art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na mocy art. 151 cyt. ustawy orzeczono jak w sentencji.