III SAB/Gd 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej A. K. wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wymeldowania M. K. z pobytu stałego w P. wniosła A. K. wskazując, iż Wójt Gminy dopuszczając do zwłoki w wydaniu decyzji o wymeldowaniu M. K. naraża ją na niczym nie uzasadnione uciążliwości i sankcjonuje prawnie fikcję jaką jest jego zamieszkanie w jej domu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 6 marca 2017 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie dwóch egzemplarzy pisma procesowego zawierającego oświadczenie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wniosła zażalenie na bezczynność Wójta Gminy [...] do organu wyższego stopnia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca przedłożyła jedynie kserokopie dokumentów, które znajdują się już w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na bezczynność Wójta Gminy takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 23, dalej jako "k.p.a."). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wnoszącego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania należy wykazanie, że skorzystał z instrumentu prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Skoro z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę wnieść można skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia to niewątpliwie nie jest dopuszczalne wniesienie jej przed złożeniem środka zaskarżenia. Istotą wymogu wyczerpania środków zaskarżenia jest umożliwienie organowi administracji doprowadzenie do załatwienia sprawy bez konieczności wszczynania postępowania sądowoadministracyjnego. Analiza akt rozpoznawanej sprawie wskazuje jednoznacznie na to, iż A. K. złożyła skargę na bezczynność Wójta Gminy nie wyczerpując środków warunkujących jej dopuszczalność tj. nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia – W. P.. Zażalenia takiego, ani żadnego pisma, które miałoby cechy tego środka prawnego brak w aktach administracyjnych. Skarżąca, wezwana zaś do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu wniosła takie zażalenie nie udzieliła odpowiedzi, przedkładając jedynie kserokopię dokumentów, które znajdują się już w aktach sprawy. Wobec powyższych okoliczności należało uznać, że skarga A.K.i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z uwagi na niewyczerpanie trybu. Z tego względu Sąd na podstawie art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu skarżącej kwoty 100 zł (pkt II sentencji postanowienia) znajduje swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a., stosownie do którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.