III SAB/Gd 106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania kserokopii notatek służbowych postanawia: odrzucić skargę. A. L. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania kserokopii notatek służbowych sporządzonych przez pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P.. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wskazał, że pozostawił wniosek A. L. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie przez wnioskodawczynię braków formalnych wniosku - poprzez złożenie na wniosku podpisu w wyznaczonym przez organ terminie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 26 września 2014 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, przez złożenie w dwóch egzemplarzach pisma procesowego zawierającego oświadczenie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wnosiła zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 października 2014 r. i pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzone postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., ale też z mocy art. 52 § 2 p.p.s.a, ograniczona - do skarg po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a zatem na rozstrzygnięcie podjęte w sprawie administracyjnej, przez organ drugiej instancji. Wskazać należy, iż postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a."). Brzmienie art. 37 § 1 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko takie od dawna jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24.05.2001r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/3/116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może dopiero wówczas wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Sąd administracyjny jest związany wskazanym w skardze przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 26 września 2014 r. A. L. została wezwana do wskazania, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu wniosła ona zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na podstawie wyżej wskazanych przepisów. Pomimo upływu 7 dniowego terminu skarżąca nie wskazała czy przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb wynikający z art. 37 § 1 k.p.a. Powyższe oznacza, że brak jest dowodu na okoliczność, iż skarżąca przed wniesieniem niniejszej skargi wyczerpała środki zaskarżenia wynikające z treści art. 37 § 1 k.p.a., co czyni jej skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.