III SAB/Gd 111/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. E. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie dotyczącej rozpoznania jej wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem N. P. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, bowiem skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Organ wskazał, że wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony został przez skarżącą w dniu 28 października 2019 r. w MOPS, który został przekazany Wojewodzie w dniu 6 listopada 2019 r. Organ wskazał też, że w 2019 r. skarżąca złożyła do organu kilka wniosków – o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków - na okresy świadczeniowe 2018/2019 i 2019/2020, o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Sprawę dotyczącą świadczenia pielęgnacyjnego Wojewoda przekazał do Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 5 sierpnia 2020 r. Zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2020 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie kompletnej i podpisanej skargi, bowiem w nadesłanej dokumentacji znajdowała się jedynie niepodpisana strona skargi oraz o udzielenie informacji na piśmie w dwóch egzemplarzach - czy przed wniesieniem skargi wnosiła ponaglenie do właściwego organu. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 12 listopada 2020 r., wobec czego termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 19 listopada 2020 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała podpisaną skargę oraz ponaglenie w sprawie dotyczącej prawa do świadczenia wychowawczego wraz z postanowieniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2020 r. nr [...], rozpatrującym ponaglenie E. P. w sprawie prowadzonej przez Wojewodę o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego za okres świadczeniowy 2019/2021. Następnie, w dniu 20 listopada 2020 r. ( data stempla pocztowego) skarżąca nadesłała przy piśmie datowanym na dzień 19 listopada 2020 r. szereg pism i dokumentów, z których wynikać miało, że przed wniesieniem skargi złożyła ponaglenie do organu nadrzędnego nad Wojewodą, który uznał, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Dołączyła ponaglenie w sprawie dotyczącej prawa do świadczenia wychowawczego wraz z postanowieniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2020 r. nr [...], rozpatrującym ponaglenie E. P. w sprawie prowadzonej przez Wojewodę o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego za okres świadczeniowy 2019/2021, pisma i decyzje dotyczące świadczenia wychowawczego oraz decyzję Burmistrza z dnia 6 sierpnia 2020 r. dotyczącą świadczenia pielęgnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w konkretnej sprawie. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Z treści nadesłanych przez skarżącą w zakreślonym siedmiodniowym terminie, czyli do 19 listopada 2020 r., dokumentów nie wynika, by wniosła ona ponaglenie w sprawie dotyczącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wojewoda przeczy , by ponaglenie takie zostało wniesione w sprawie o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a skarżąca w odpowiedzi na wezwanie sądu przedłożyła dokumenty, z których wynika, że składała ponaglenie, ale nie w sprawie dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego, a w sprawie o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. Zauważyć należy, że także z dokumentów nadesłanych przez skarżącą już po upływie siedmiodniowego terminu na udzielenie informacji o wniesieniu ponaglenia ( skarżąca nadała pismo z dnia 19 listopada 2020 r. w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 20 listopada 2020 r. ) nie wynika, by skarżąca wniosła ponaglenie w sprawie dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem przedłożyła to samo ponaglenie i to samo postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie świadczenia wychowawczego, które nadesłała wcześniej. Świadczenia pielęgnacyjnego dotyczy jedynie decyzja z dnia 6 sierpnia 2020 r. , która w sposób oczywisty ponagleniem nie jest. Wyjaśnić wobec tego należy, że aby sąd mógł merytorycznie rozpoznać skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem w tej konkretnej sprawie. Skarżąca mimo wezwania nie przedłożyła dokumentów świadczących o tym, że wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego poprzedziła ponagleniem w tej konkretnej sprawie. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.