III SAB/Gd 112/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia sprostować oczywistą omyłkę zawartą w wyroku i uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 112/25, w ten sposób, że w wierszach 12, 17 i 19 rubrum wyroku oraz w wierszu 2 na stronie 1 uzasadnienia wyroku wpisać jako nazwisko skarżącej: "P." w miejsce błędnie wpisanego nazwiska: "P.". Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 112/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę P. P. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd - na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania sentencji i uzasadnienia wyroku - błędnie zapisał nazwisko skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. W utrwalonym już stanowisku judykatury przyjmuje się, że za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błąd rachunkowy polega na pomyłce w wykonaniu działania matematycznego. Nie ulega wątpliwości, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 260/10). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zarówno w sentencji wyroku, jak i sporządzonym uzasadnieniu wyroku Sąd błędnie zapisał nazwisko strony skarżącej, a błąd ten został spowodowany oczywistą omyłką na skutek nieprawidłowej odmiany. Już choćby z prostego zestawienia treści wyroku z innymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie, tj. treścią skargi, odpowiedzi na skargę, czy wydanej w sprawie decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że wskazany wyrok i jego uzasadnienie dotyczą sprawy z wniosku P. P. a nie P. P. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku -na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.