III SAB/Gd 121/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 września 2021 r. D. P. (zwana "skarżącą", "stroną skarżącą"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, wniosła skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na A. P. oraz N. P., prowadzoną przez organ pod numerem [...]. Skarga została wniesiona jako nieopłacona. Przekazując skargę Wojewoda [...] w piśmie z dnia 28 października 2021 r. poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że w trybie autokontroli, tj. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") uwzględnił skargę skarżącej w całości i w dniu 27 października 2021 r. wydał informację nr [...]. Wobec powyższego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III tutejszego Sądu, pełnomocnik skarżącej został wezwany do udzielenia informacji, czy w związku z wydaną przez Wojewodę [...] informacją o przyznaniu świadczenia wychowawczego nr [...] z dnia 27 października 2021 r. – podtrzymuje skargę na bezczynność organu, czy ją cofa. W odpowiedzi w piśmie z dnia 19 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w związku z informacją wydaną przez Wojewodę [...] w dniu 27 października 2021 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność i na jej skutek, w całości cofa skargę oraz wnosi o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego. Tym samym złożony przez pełnomocnika skarżącej wniosek o cofnięciu skargi uznać należało za skuteczny i dopuszczalny. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu, wyjaśnić należy, że wobec cofnięcia skargi wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Zwrot kosztów postępowania przysługuje bowiem stronie skarżącej co do zasady jedynie w razie uwzględnienia skargi (art. 200 p.p.s.a.); ewentualnie w razie umorzenia postępowania, lecz wyłącznie w sytuacji skorzystania przez organ z instytucji tzw. autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Wówczas jednak podstawą umorzenia postępowania sądowego jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie skarżącej na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., będące konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi, nie daje natomiast podstaw do orzeczenia o zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, a jedynie do zwrotu wpisu od skargi, o ile cofnięcie skargi nastąpiło do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie - jak wskazano wyżej - wpis taki nie został jednak wcześniej w ogóle uiszczony, dlatego – biorąc powyższe wyjaśnienia pod uwagę - w przedmiocie wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego orzeczono, jak w punkcie 2. sentencji postanowienia.