III SAB/Gd 125/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W. B. (dalej także jako: "skarżący"), wnioskiem z dnia 29 stycznia 2025 r., złożonym za pośrednictwem ePUAP, wystąpił Urzędu Miejskiego w Gdańsku o udostępnienie, w trybie dostępu do informacji publicznej, skanów dokumentów wyznaczających i wskazujących pracowników Urzędu Miejskiego w Gdańsku rozpatrujących skargi i wnioski złożone na podstawie Działu VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ, odpowiadając na powyższy wniosek, przesłał w dniu 11 lutego 2025 r. skarżącemu skan zarządzenia nr 330/24 Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 20 lutego 2024 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków wraz z załącznikiem - Instrukcją przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków. W dniu 16 marca 2025 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądając zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie uprawomocnienia się wyroku. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nie udostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902; powoływanej dalej jako: u.d.i.p."), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podniósł, że organ udzielił mu odpowiedzi wymijającej, udostępniając jedynie ogólnodostępne zarządzenie w sprawie przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków. W treści zarządzenia wskazuje się tylko kto zajmuje się koordynacją rozpatrywania skarg i wniosków, nie ma informacji konkretnie kto "rozpatruje". Jego zapytanie dotyczyło natomiast dokumentów wskazujących konkretnych pracowników Urzędu Miejskiego w Gdańsku, którzy zajmują się w swojej pracy rozpatrywaniem skarg i wniosków. Obowiązek informowania o "rozpatrujących" wnioski wynika z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o oddalenie skargi i rozstrzygnięcie o kosztach według norm przepisanych. Organ wyjaśnił, że udostępniony skan zarządzenia stanowi jedyny obowiązujący dokument, wskazujący zarówno procedurę rozpatrywania skarg i wniosków składanych na podstawie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również umocowanie wskazanych w jego treści pracowników organu do działania w tym zakresie w imieniu Prezydenta Miasta Gdańska. Organ dodał, że z treści wniosku nie wynikało, że wnioskodawca oczekuje udostępnienia listy/wykazu imion i nazwisk poszczególnych pracowników organu rozpatrujących skargi i wnioski. Ponadto, taka lista/wykaz nie istnieje, albowiem z treści obowiązującego i zawartego w udostępnionym wnioskodawcy zarządzeniu, wynika jednoznacznie, że dekretacji skarg i wniosków dokonuje Prezydent, Zastępca Prezydenta, Skarbnik, Sekretarz lub dyrektor WSO, wskazując właściwą komórkę organizacyjną lub jednostkę organizacyjną miasta Gdańska, po czym zaakceptowany elektronicznie projekt odpowiedzi na skargę lub wniosek kierownicy komórek organizacyjnych lub jednostek organizacyjnych Miasta Gdańska przedkładają do podpisu przez Prezydenta lub jego Zastępców, Sekretarza, Skarbnika lub Zastępcy Skarbnika w EZD. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Nie jest sporne, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości również to, że wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.t.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. Jednakże w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Na gruncie przepisów u.d.i.p., bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność występuje także i wtedy, gdy organ zobowiązany udziela informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest właśnie udostępnienie niepełnej, w ocenie skarżącego, informacji publicznej. Zdaniem skarżącego organ pozostaje w bezczynności w sprawie udzielenia mu wnioskowanej informacji publicznej, bowiem jego zapytanie dotyczyło przedłożenia dokumentów wskazujących konkretnych pracowników Urzędu Miejskiego w Gdańsku, którzy zajmują się w swojej pracy rozpatrywaniem skarg i wniosków. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę. We wniosku z dnia 29 stycznia 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie skanów dokumentów wyznaczających i wskazujących pracowników Urzędu Miejskiego w Gdańsku rozpatrujących skargi i wnioski złożone na podstawie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na tak sformułowany wniosek organ udostępnił skarżącemu skan zarządzenia nr 330/24 Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 20 lutego 2024 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków wraz z załącznikiem - Instrukcją przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków. Instrukcja określa zasady postępowania komórek organizacyjnych Urzędu Miejskiego w Gdańsku i jednostek organizacyjnych Miasta Gdańska przy przyjmowaniu i rozpatrywaniu skarg i wniosków. Zgodnie z jej zapisami, skargi na Prezydenta oraz kierowników jednostek organizacyjnych Miasta Gdańska przekazywane są zgodnie z właściwością do Rady Miasta Gdańska (§ 7 ust. 2). Wnioski oraz pozostałe skargi przekazywane są Prezydentowi, Zastępcy Prezydenta, Sekretarzowi i Skarbnikowi (§ 7 ust. 3). Dekretacji skarg i wniosków dokonuje Prezydent, Zastępca Prezydenta, Skarbnik, Sekretarz lub dyrektor WSO (Wydział Spraw Obywatelskich), wskazując właściwą komórkę organizacyjną lub jednostkę organizacyjną Miasta Gdańska (§ 5 ust. 1). Zaakceptowany elektronicznie projekt odpowiedzi na skargę lub wniosek, kierownicy komórek organizacyjnych lub jednostek organizacyjnych Miasta Gdańska przedkładają do podpisu przez Prezydenta lub jego Zastępców, Sekretarza, Skarbnika lub Zastępcy Skarbnika w EZD (§ 8 ust. 3). Kierownicy jednostek organizacyjnych Miasta Gdańska przedkładają projekt odpowiedzi w formie papierowej do podpisu Prezydenta lub jego Zastępców, Sekretarza, Skarbnika lub Zastępcy Skarbnika (§ 8 ust. 4). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organ nie pozostawał w bezczynności, nie zataił posiadanych danych, ani nie udzielił wymijającej odpowiedzi na konkretnie sformułowany wniosek. Udzielona skarżącemu przez organ informacja wyczerpywała zgłoszone we wniosku żądanie. Okoliczność, że skarżący oczekiwał skanu dokumentu, w którym będą podane dane pracowników, którzy zajmują się rozpatrywaniem skarg i wniosków, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie oznacza, że Prezydent Miasta Gdańska udzielił informacji niepełnej lub aby część jej pominął czy też zataił. Analiza treści wniosku nie wskazuje bowiem, że skarżący domagał się, w ramach dostępu do informacji publicznej, udostępnienia listy/wykazu imion i nazwisk poszczególnych pracowników organu rozpatrujących skargi i wnioski. Zaznaczyć należy, że w sprawach dotyczących udzielenia informacji publicznej organ jest związany zakresem wniosku o udostępnienie informacji publicznej i w sytuacji, gdy wniosek jest precyzyjny (jasno sformułowany), organ nie ma podstaw do dodatkowego ustalenia faktycznego zakresu żądania. Postępowanie dotyczące udzielania informacji publicznej ma charakter sformalizowany. Udzielona skarżącemu informacja publiczna była więc, w przedmiotowej sprawie, prawidłowa. Odnosząc się do powołanego w skardze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania o rozpatrywania skarg i wniosków wskazać należy, że z rozporządzenia tego nie wynika obowiązek wyznaczenia konkretnego pracownika lub pracowników organu do rozpatrywania skarg i wniosków. Rada Ministrów pozostawiła w tym zakresie organowi pewną dowolność, wskazując w § 3 ust. 1 rozporządzenia, że przyjmowanie i koordynowanie rozpatrywania skarg i wniosków powierza się wyodrębnionej komórce organizacyjnej lub imiennie wyznaczonym pracownikom. W tak zakreślonych ramach prawnych i faktycznych stwierdzić należy, że skarga w nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w odpowiedzi na złożony przez skarżącego w dniu 29 stycznia 2025 r. wniosek (data wpływu do Urzędu Miejskiego w Gdańsku), organ w dniu 11 lutego 2025 r., a więc w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Ustosunkowując się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku pełnomocnika organu o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych, Sąd wyjaśnia, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisów, które mogłyby stanowić podstawę do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.