III SAB/Gd 13/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Dz. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od karty parkingowej postanawia: odrzucić skargę. W. Dz., reprezentowana przez doradcę tymczasowego B. Dz., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od wydanej przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności karty parkingowej nr [...] z datą ważności do 21 listopada 2019 r. Skarżąca domagała się wydania karty parkingowej zgodnie z terminem orzeczenia o niepełnosprawności, tj. na stałe. W uzasadnieniu wskazała m.in., że w dniu 4 sierpnia 2014 r. wystąpiła o wydanie karty parkingowej. W dniu 24 listopada 2014 r. otrzymała taką kartę z datą ważności do 21 listopada 2019 r. Następnie złożyła odwołanie od Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie. W piśmie z dnia 18 grudnia 2014r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie poinformował skarżącą, że wydanie karty parkingowej jest czynnością materialno – techniczną i nie przysługuje od niej odwołanie. W dniu 4 lutego 2015 r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie w piśmie z dnia 10 lutego 2015 r. ponownie poinformował skarżącą, że wydanie karty parkingowej jest czynnością materialno – techniczną i nie podlega kontroli w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. o bezczynności organu administracji publicznej można mówić jedynie wtedy, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sytuacji gdy skarga dotyczy braku działania organu w sprawie, w której dany podmiot nie ma podstaw prawnych aby żądać od organu podjęcia jednego z ww. aktów uznać należy, że jest ona niedopuszczalna. W rozpatrywanej sprawie skarżąca zarzuca bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od wydanej przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności karty parkingowej nr [...] z datą ważności do 21 listopada 2019 r. Jak wynika z brzmienia mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. W myśl art. 8 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 870) stanowi, że w przypadku spełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne informuje osobę niepełnosprawną lub placówkę o terminie i miejscu odbioru karty. W świetle powyższych regulacji należy stwierdzić, że skierowane do organu żądanie wydania karty parkingowej jest sprawą, którą organ załatwia w drodze czynności polegającej w niniejszej sprawie na wydaniu karty parkingowej. Zauważyć należy, że na czynność wydania karty parkingowej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest to bowiem czynność, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i skarżąca taka skargę wniosła ( sprawa o sygn.. akt III SA/Gd 279/15). Czynność materialno-techniczna stanowi jedyną z prawnych form działania administracji publicznej mających cechy władcze, ale nie jest podejmowana w ramach postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kodeksu postepowania administracyjnego. Organ rozpoznając wniosek o wydanie karty parkingowej nie stosuje przepisów k.p.a., w tym form załatwiana spraw przewidzianych w ww. kodeksie. Od czynności materialno- technicznej polegającej na wydaniu karty parkingowej nie przysługuje zatem odwołanie, o czym organ poinformował skarżącą dwukrotnie w swoich pismach. Należy przy tym zauważyć, że odpowiadając skarżącej - w związku ze złożonym odwołaniem – organ uczynił to w formie pisma. Jak wskazano wcześniej, w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem organ nie mógł tego uczynić poprzez wydanie orzeczenia w formie decyzji, czy postanowienia. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczące wydawania kart parkingowych nie przewidują zatem możliwości wydawania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie rozstrzygnięć, czy podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., a które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego. Skarżąca nie ma zatem podstaw prawnych aby żądać od organu podjęcia jednego z ww. aktów. Wobec powyższego, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.