III SAB/Gd 137/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia odrzucić skargę. K. B. ( dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim ( dalej jako "organ odwoławczy"). Z uzasadnienia skargi wynika, że w dniu 1 grudnia 2024 r. skarżący złożył do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Tczewie wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Z uwagi na nierozpoznanie sprawy w terminie skarżący wysłał w dniu 11 grudnia 2024 r. do organu odwoławczego ponaglenie, a następnie je ponowił w dniu 20 grudnia 2024 r. Dnia 19 stycznia 2025 r. za pośrednictwem platformy EPUAP skierował do organu odwoławczego ponaglenie , składając podpis elektroniczny na piśmie z dnia 19 grudnia 2024 r. Mimo upływu ustawowego terminu 7 dni , do dnia złożenia skargi organ odwoławczy nie rozpoznał ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Cytowane przepisy wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, co oznacza, że sądy te mogą rozpatrywać sprawy ściśle określone w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w innych ustawach szczególnych. Wniesiona skarga nie dotyczy kontroli konkretnego aktu czy czynności , ale bezczynności i przewlekłości w rozpatrzeniu ponaglenia. Wskazać zatem należy, że rozpatrując ponaglenie właściwy organ wydaje postanowienie ( art. 37 § 6 k.p.a.). Należy zatem rozważyć możliwość rozpoznania wniesionej skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wyjaśnić trzeba, że możliwość skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania uzależniona jest co do zasady od tego, czy możliwe jest skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję, akt, czynność , postanowienie, o jakich mowa w art. 3 §2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Postanowienie organu załatwiające ponaglenie nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Wniesienie ponaglenia nie tworzy nowej sprawy administracyjnej. Na postanowienie organu , rozpatrujące ponaglenie, nie można skutecznie wnieść skargi ( co oznacza merytoryczne jej rozpoznanie) do sądu administracyjnego Załatwienie ponaglenia nie mieści się w katalogu spraw, rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Ponadto przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu . W świetle tego przepisu uznanie dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie załatwienia ponaglenia wymagałoby uprzedniego wniesienia ponaglenia na niezałatwienie ponaglenia, wobec czego tezę taką należy uznać za wadliwą. Sąd zgadza się z poglądem, że taka wykładnia prowadziłaby do absurdalnego, kaskadowego piętrzenia ponagleń na niezałatwienie ponagleń, szczególnie że dla dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma znaczenia, czy i kiedy organ ponaglenie załatwi. W związku z powyższym, skoro nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na postanowienie organu rozpatrujące ponaglenie , nie jest również dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność , która ma polegać na niewydaniu takiego postanowienia. Przedmiotowa skarga nie może być też rozpoznana w oparciu o art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. W przepisie tym mowa jest o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, natomiast w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. mowa jest właśnie o postanowieniach. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznając, że zostały spełnione przesłanki z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.