III SAB/Gd 14/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] w przedmiocie wypłaty na rzecz skarżącego świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przez żołnierza zawodowego postanawia odrzucić skargę. Skarżący K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...]. Zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2006 r. skarżący wezwany został do podania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie na bezczynność organu do organu drugiej instancji, to jest Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...]. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 9 sierpnia 2006 r. podał, iż nie składał zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji do organu drugiej instancji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji z prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a., a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do sądu na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany wart. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie było dowodu na wyczerpanie postępowania zażaleniowego, a więc sąd zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie tej kwestii. W piśmie z dnia 9 sierpnia 2006 r. skarżący podał, że nie wnosił zażalenia na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] do organu drugiej instancji. W tej sytuacji uznać trzeba, że skarżący nie wyczerpał środków odwoławczych, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu. Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego wart. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.