III SAB/Gd 14/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor sądowy WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Starosty Bytowskiego w przedmiocie wpisania prawidłowego nazwiska w prawie jazdy oddala skargę. W dniu 6 sierpnia 2024 r. W. K. złożył Starosty Bytowskiego wniosek o dokonanie z urzędu zmian w ewidencji prawa jazdy wydanym przez Starostę Bytowskiego w dniu 3 lipca 2006 r., nr 02545/06/2201 wskazując na sprostowanie jego nazwiska z K. na K. Starosta Bytowski pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r., działając w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a." wezwał stronę do usunięcia braków podania w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, tj. złożenia wniosku o wymianę prawa jazdy i uiszczenia opłaty w kwocie 100 zł za wydanie prawa jazdy, pouczając jednocześnie wnioskodawcę, że nieusunięcie braków podania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Do wezwania załączono formularz wniosku o wydanie prawa jazdy. W dniu 9 września 2024 r. W. K. wniósł pismo o uchylenie wezwania do usunięcia braków, wyjaśniając, że wnosił o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie sprostowania jego danych w ewidencji. Sprostowanie jego nazwiska w dowodzie osobistym powinno skutkować wszczęciem postępowania z urzędu i zmiana wszystkich jego dokumentów, które w swej ewidencji prowadzi Starosta Bytowski, w tym prawa jazdy. W dniu 13 września 2024r. organ wystosował wezwania powtórne do złożenia prawidłowego wniosku o wymianę prawa jazdy, przesłania wymaganych dokumentów oraz wniesienia opłaty ponownie pouczając, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Organ przytoczył przepisy prawa, z których wynikają powyższe obowiązki co do złożenia określonych dokumentów i uiszczenia opłaty oraz załączył urzędowy formularz wniosku. W dniu 9 października 2024 r. wpłynęło pismo W. K. o uchylenie skierowanych do niego wezwań z dnia 13 sierpnia 2024r. oraz z dnia 13 września 2024r. Pismem z dnia 22 października 2024 r. nr KMD.5430.2086.2024.PII Starosta Bytowski poinformował W. K., że w związku z nieusunięciem braków jego podanie w sprawie zmiany nazwiska w prawie jazdy, zostało pozostawione bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W dniu 12 listopada 2024 r. W. K. wniósł zażalenie na powyższe stanowisko Starosty Bytowskiego adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku, które w dniu 15 listopada 2024 r. wraz z aktami sprawy zostało przesłane do Kolegium, które do dnia dzisiejszego nie rozpatrzyło przedmiotowej sprawy. Z kolei pismem z dnia 2 grudnia 2024 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Starosty Bytowskiego wydaną w sprawie o nr KMD,5430.2086.2024.PII. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma skarżącego w sprawie wszczęcia i dokonania z urzędu zmian w ewidencji prawa jazdy. Zarzucił organowi naruszenie art. 61 k.p.a. wskutek bezzasadnej odmowy wszczęcia postępowania o zmianę danych w prawie jazdy w sytuacji, gdy właściwy organ Gminy Dębnica Kaszubska dokonał z urzędu sprostowania oczywistego błędu pisarskiego w akcie urodzenia w zakresie nazwiska skarżącego. Zdaniem skarżącego naruszono także art. 7 oraz art. 9 k.p.a. wskutek nie odniesienia się do wniosków skarżącego o wszczęcie sprawy z urzędu, nie wyjaśnienia powodów takiego stanu rzeczy. Skarżący wniósł o przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie skarżącego organ prowadził sprawę w innym trybie, zobowiązywał skarżącego do składania wniosku, mimo że skarżący podkreślał, aby organ podejmował czynności z urzędu. W odpowiedzi na skargę Starosta Bytowski wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że postępowanie dotyczące zmiany danych w dokumencie prawo jazdy ma charakter sformalizowany. Ustawodawca w tym zakresie nie przewidział działań z urzędu, a jedynie na wniosek czy zgłoszenie strony. Dodatkowo przepisy regulują precyzyjnie zarówno termin na zgłoszenie zmiany danych, rodzaj informacji i dokumentów, które należy przedłożyć wraz z wnioskiem i wysokość opłaty za wymianę dokumentów. Organ zatem nie jest uprawniony do odstąpienia od zachowania powyższych norm. I tak zgodnie z ustawą o kierujących pojazdami ( art. 18 ust. 1 i 2), osoba posiadająca prawo jazdy (..) jest obowiązana zawiadomić starostę (...) o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 starosta wydaje, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych (art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy). Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z § 9 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231), prawo jazdy lub pozwolenie albo wtórnik tych dokumentów wydaje się w przypadku osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia ze względu na zmianę danych w nim umieszczonych lub zmianę terminu ważności prawa jazdy po otrzymaniu od osoby: a) wniosku o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia, b) dowodu uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy, c) fotografii, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 3, c) kopii posiadanego prawa jazdy lub pozwolenia, jeżeli wydanie dokumentu następuje w wyniku zmiany danych Mając na uwadze powyższe bezwzględnie obowiązujące przepisy oraz fakt, iż podstawą żądania skarżącego było sprostowanie nazwiska będącego daną umieszczoną w dokumencie - prawo jazdy, koniecznym – w ocenie organu - było zastosowanie art. 64 § 2 kpa wraz z konsekwencjami z niego wynikającymi. Organ – w świetle powyższych przepisów i okolicznościach sprawy nie był władny - wbrew żądaniu skarżącego - do wszczęcia postępowania z urzędu, oraz bez spełnienia ustawowych warunków formalnych i uiszczenia opłaty przez wnioskodawcę. Sprostowanie aktu urodzenia w zakresie brzmienia nazwiska nie stanowi podstawy do działania z urzędu przez Starostę jako organu właściwego do wydania prawa jazdy, nie stanowi również podstawy do odstąpienia od naliczenia opłaty. Pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę, wskazując, że chciałby na rozprawie bronić swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy w tym miejscu podkreślić, a to z uwagi na treść skargi i zawartego w niej żądania, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani też w drodze postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie dotyczy bowiem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 485/07 oraz z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2284/16). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (publ. ONSAiWSA 2014/1/2), wyjaśnił natomiast, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania (art 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych nie dochodzi do etapu rozstrzygania sprawy, ponieważ zakończy się ona jeszcze na etapie formalnym. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest aktem administracyjnym stanowiącym rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, lecz stanowi czynność materialno-techniczną. Z powyższych względów skargę sformułowaną jako skarga na czynność pozostawienia podania bez rozpoznania należałoby odrzucić jako niedopuszczalną, stąd, w celu zapewnienia skarżącemu zbadania sprawy pod względem merytorycznym, a więc zbadania, czy wniosek skarżącego spełniał wszystkie wymogi formalne, Sąd zakwalifikował jego skargę jako skargę na bezczynność Starosty Bytowskiego. Nadto wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z powyższym Sąd nie był związany wnioskiem skarżącego o przeprowadzenie rozprawy i rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wymaga zaznaczenia, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. jest niezależne od woli stron. Sąd mógł rozpoznać niniejszą sprawę w trybie uproszczonym, gdyż przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 p.p.s.a. Uprawnieniem Sądu jest ocena, czy sprawę rozpoznać w trybie uproszczonym, czy też zgodnie z art. 122 p.p.s.a. na rozprawie. Podkreślić należy, że dopuszczenie rozpoznania spraw w trybie uproszczonym stanowi odpowiedź ustawodawcy na postulaty społeczne, domagające się umożliwienia załatwiania spraw w postępowaniu odformalizowanym i pozbawionym zbędnych komplikacji. Zastosowanie trybu uproszczonego w tego typu sprawach z pewnością nie może być uznane za niedopuszczalne ograniczenie prawa do sądu, ponieważ stanowi element skracania i przyspieszenia procedur sądowych, bez pozbawienia strony należnych uprawnień procesowych (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 października 2019 r.; sygn. akt I OSK 511/18, z dnia 28 maja 2019 r.; sygn. akt II FSK 1894/17, dnia 24 stycznia 2018 r.; sygn. akt I OSK 597/16). Przechodząc do zbadania zasadności skargi na bezczynności Sąd miał na względzie, że według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dalej trzeba stwierdzić, że w orzecznictwie wskazuje się, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zwalnia organ z zarzutu bezczynności wtedy, gdy jest prawidłowa, tj. gdy została poprzedzona zasadnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2020 r., sygn. I OSK 1374/19). Zatem ocena zarzutu bezczynności organu w kontrolowanej sprawie była uzależniona od ustalenia czy kompetentny organ zasadnie wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku o wydanie prawa jazdy w związku ze zmianą danych, konkretnie zmianą pisowni nazwiska z K. na K. Z kolei w myśl art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. W świetle przepisu art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jak stanowi art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2025 r., poz. 1226) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Według art. 18 ust. 2 u.k.p. na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, starosta wydaje, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej: 1) wtórnik dokumentu pod warunkiem: a) złożenia oświadczenia o utracie dokumentu, pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517), zwanej dalej "Kodeksem karnym", albo b) zwrotu zniszczonego dokumentu; 2) nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych. Stwierdzić należy, że w świetle art. 10 ust. 1 u.k.p. prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do postawienia Staroście Bytowskiemu zarzutu pozostawania w bezczynności, gdyż organ ten prawidłowo zastosował w sprawie dyspozycję art. 64 § 2 k.p.a., a także trafnie ocenił, że skarżący nie spełnił wymogu określonego w § 9 ust. 1 pkt 15 obowiązującego w dacie procedowania przez organ rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U z 2016 r., poz. 231 ze zm.), zgodnie z którym: "Prawo jazdy lub pozwolenie albo wtórnik tych dokumentów wydaje się w przypadku: osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia ze względu na zmianę danych w nim umieszczonych lub zmianę terminu ważności prawa jazdy po otrzymaniu od osoby: a) wniosku o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia, b) dowodu uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy lub pozwolenia, c) fotografii, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 3, d) dokumentu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, jeżeli zmiana dotyczy daty ważności uzyskanego uprawnienia wynikającej z posiadanego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, e) kopii posiadanego prawa jazdy lub pozwolenia, jeżeli wydanie dokumentu następuje w wyniku zmiany danych." Jak wynika z § 5 ust. 8 ww. rozporządzenia wzór wniosku o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia określa załącznik do rozporządzenia. Wzór ten w sekcji E wskazuje na żądanie wydania wtórnika w związku ze zmianą danych. Analogicznie reguluje omawiane kwestie aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2025 r., poz. 1073), które w § 14 ust. 1 pkt 14 stanowi, że: "Prawo jazdy lub pozwolenie albo wtórnik tych dokumentów wydaje się w przypadku: osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia ze względu na zmianę danych w nim umieszczonych lub zmianę terminu ważności prawa jazdy lub pozwolenia po otrzymaniu od osoby: a) wniosku o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia, b) dowodu uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy lub pozwolenia, c) fotografii, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 3, d) dokumentu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, jeżeli zmiana dotyczy daty ważności uzyskanego uprawnienia wynikającej z posiadanego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, e) kopii posiadanego prawa jazdy lub pozwolenia, jeżeli wydanie dokumentu następuje w wyniku zmiany danych. Zasadnym było zatem wezwanie przez organ skarżącego do usunięcia braków jego pisma, poprzez złożenie wniosku o wymianę prawa jazdy na urzędowym formularzu, aktualnej fotografii, kopii prawa jazdy oraz do uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy. Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują na wnioskowy tryb postępowania zarówno w przedmiocie wydania prawa jazdy, i konsekwentnie również w przedmiocie wydania wtórnika prawa jazdy już posiadanego przez kierowcę z uwagi na zmianę danych zawartych w prawie jazdy. Właściwy organ nie ma zatem podstaw prawnych, aby w tym przedmiocie wszcząć postępowanie z urzędu, tj. bez wniosku uprawnionego podmiotu inicjującego postępowanie, który to wniosek spełnia wymagania przewidziane powołanymi wyżej przepisami prawa. Do danych zamieszczonych w prawie jazdy, których zmiana wymaga od posiadacza prawa jazdy złożenia wniosku należy niewątpliwie zmiana pisowni nazwiska, bez względu na tryb w jakim do tej zmiany doszło. Podstawy do działania przez organ w tym zakresie z urzędu nie stanowi okoliczność, że do zmiany pisowni nazwiska posiadacza prawa jazdy doszło na skutek sprostowania oczywistego błędu pisarskiego w akcie urodzenia. Działania z urzędu, będące konsekwencją zmiany w akcie urodzenia, podejmowane są przez kierownika stanu cywilnego i dotyczą wyłącznie dokonywania zmiany danych w rejestrze PESEL. Jak bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 274) rejestracji danych w rejestrze PESEL dokonują: kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy do sporządzenia aktu urodzenia i dokonywania w nim zmian oraz sporządzenia przypisku przy tym akcie - w zakresie danych, o których mowa w art. 8 pkt 1-11, 13-15, 18 i 26. Wśród wymienionych w tym przepisie danych znajduje się imię i nazwisko (art. 8 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności). Zmiana w powyższym zakresie, jak wynika z adnotacji zawartej w zawiadomieniu o usunięciu niezgodności w rejestrze sporządzonym wobec skarżącego przez Urząd Stanu Cywilnego w Dębnicy Kaszubskiej, została dokonana. W konsekwencji powyższego oczekiwanie przez skarżącego, że wskutek usunięcia niezgodności w zakresie pisowni jego nazwiska, organ wydający prawo jazdy winien dokonać z urzędu zmiany danych w prawie jazdy, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Przedłożenie wniosku według przewidzianego rozporządzeniem wzoru, jak również fotografii do wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy, czy kopii prawa jazdy stanowią wymogi, warunkujące uwzględnienie takiego wniosku. Brak ich złożenia w terminie 7 dni od wezwania zawierającego pouczenie co do skutków nieusunięcia tego braku, powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, o czym stanowi art. 64 § 2 k.p.a., a zarazem wyklucza możliwość zarzucenia organowi bezczynności w załatwieniu wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy w związku ze zmiana danych. W związku z tym, iż wniosek skarżącego z 6 sierpnia 2024 nie zawierał ww. załączników organ prawidłowo wezwał skarżącego do usunięcia braków wniosku, opisując jego szczegółowe wymogi i zakreślając siedmiodniowy termin na uzupełnienie dokumentacji pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd podziela stanowisko organu, że wniosek skarżącego o wydanie wtórnika prawa jazdy zawierał braki, które mimo upływu ustawowego, siedmiodniowego terminu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. od daty prawidłowego wezwania skarżącego do ich usunięcie nie został usunięty. W konsekwencji skoro nie było podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego i wydania mu wtórnika prawa jazdy – po zmianie danych, organ zasadnie pozostawił jego wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.. Powyższe okoliczności wykluczają możliwość postawienia organowi zarzutu bezczynności i czynią skargę niezasadną. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.