III SAB/Gd 147/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie wydania protokołu rozmowy postanawia: odrzucić skargę. B. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę dotyczącą bezczynności Dyrektora Aresztu Śledczego wskazując, że nie wydano mu protokołu rozmowy z Dyrektorem Aresztu Śledczego, mimo że wystosował w tej sprawie pismo z dnia 10 marca 2021 r. ; nie uzyskał też odpowiedzi na to pismo. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o odrzucenie skargi wobec braku właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 176 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.) stanowi, że ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." określa, jakie sprawy może rozpoznawać sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepis art. 3 § 2a p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi (...) oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Wyliczenie zawarte w ww. przepisach ma charakter zamknięty. Treść przedmiotowej skargi i przytoczonych przepisów prowadzi jednoznacznie do stwierdzenia, że żądanie skarżącego nie należy do katalogu spraw, przekazanych na mocy przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sądom administracyjnym. Skarżący nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które - zgodnie z obowiązującymi przepisami - mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym, a w konsekwencji brak wydania tego rodzaju aktu mógłby stać się przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę dotyczącą bezczynności w wydaniu protokołu rozmowy z Dyrektorem Aresztu Śledczego. Skarżący jest osobą pozbawioną wolności, przebywającą w izolacji penitencjarnej. Uprawnienia osoby skazanej określone są przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 53, dalej jako "k.k.w."). Jednym z organów postępowania wykonawczego jest dyrektor aresztu śledczego ( art. 2 pkt 5 k.k.w.). Z art. 6 k.k.w. wynika, że skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Z kolei z art. 7 k.k.w. wynika możliwość zaskarżania aktów wydanych przez organy postępowania wykonawczego ( w tym przez dyrektora aresztu śledczego) z powodu ich niezgodności z prawem do sądu powszechnego. Wojewódzki sąd administracyjny sądem powszechnym nie jest. Tryb składania i rozpoznawania skarg przez skazanego reguluje zatem Kodeks karny wykonawczy. W konsekwencji skarżący nie mógł skutecznie wnieść skargi na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego we wskazanym zakresie. W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.