III SAB/Gd 157/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 9 czerwca 2023 r. K. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że pismem z dnia 11 maja 2021 r. K. K. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Z treści wniosku wynika, że skarżąca zażądała udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1. Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophiluslnfluenze, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, inwazyjnemu zakażeniu StreptococcusPneumoniae? 2. Jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje) 3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. W jaki sposób i przez kogo jest ustalana aktualna sytuacja epidemiologiczna na terytorium Polski, w oparciu o którą jest opracowywany Program Szczepień Ochronnych na dany rok? 5. Czy w Polsce przeprowadza się badania nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością? (stwierdzenie wrodzonego lub nabytego niedoboru odporności stanowi przeciwwskazanie do szczepienia). 6. Czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony przez Państwa instytucję podlega kontroli sądowej? Jeśli tak, to jaki sąd jest władny, jeśli nie, to proszę o wyjaśnienie z jakiego powodu nie podlega kontroli? 7. Czy stwierdzenie ciężkiego NOP powoduje skutki prawne (np. konieczność wycofania partii szczepionki)? 8. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują? 9. Od którego roku dane te są gromadzone? 10. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy? 11. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne? 12. Wedle Światowej Organizacji Zdrowia wszczepialność na Ukrainie nie przekracza 50 %, zaś od 11 czerwca 2017 r. obywatele Ukrainy poruszają się swobodnie w ramach strefy Schengen (bez wiz) i obecnie przebywa ich na terytorium naszego państwa blisko 1 milion - Czy w związku z powyższym odnotowaliście Państwo epidemie chorób, których przymus dotyczy wśród tych obywateli lub obywateli naszego kraju? 13. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, 1 (supl. 1): S 17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i Teraz) 14. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w sytuacji przymusu szczepień i braku systemu odszkodowawczego? "Trybunał przypomina, że życie prywatne obejmuje integralność fizyczną i psychiczną osoby (nr 32647/96, decyzja 07. 01. 98, DR 94, s. 91-93). W związku z tym Trybunał zbadał wniosek na podstawie artykułu 8 Konwencji, który stanowi co następuje: Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Władza publiczna nie może ingerować w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków, zgodnie z prawem koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, na ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trybunał uważa, że obowiązkowe szczepienia jako przymusowe zabiegi medyczne oznaczając ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, gwarantowanego przez art. 8 ust. 1". - orzeczenie Matter v. Słowacja wyrok z dnia 5 lipca 1999 r., niepublikowany, tak też orzeczenie Salvetti vs Włochy z 2002 r., 42197/98. 15. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach została skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? 16. Czy prawdą jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w Chojnicach dystrybuuje, dystrybuował, sprzedawał, sprzedaje szczepionki? 17. Jaki zysk Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w Chojnicach uzyskał z dystrybucji, sprzedaży szczepionek z uwzględnieniem podziału na poszczególne lata kalendarzowe, jak i sumaryczny? 18. Czy nie jest sprzeczne z zasadami demokratycznego Państwa Prawa w szczególności z zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników (art. 8 k.p.a. - zasada pogłębiania zaufania do prawa) przymuszanie do szczepień przez ten sam organ, który prowadzi rejestr NOP mający świadczyć o bezpieczeństwie szczepień, jak i dystrybuujący, sprzedający szczepionki do których szczepienia przymusza? We wniosku wskazano, że wnioskowane dane są niezbędne w związku z treścią pisma organu z dnia 17 marca 2021 r. (wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka) oraz z odpowiedzią organu z dnia 26 kwietnia 2021r. na pismo wnioskodawczyni z dnia 7 kwietnia 2021 r. (brak odpowiedzi na pytanie "Kto w razie wystąpienia problemów zdrowotnych po podaniu szczepionki poniesie koszty leczenia dziecka?") aby podjąć odpowiedzialną decyzję, co do szczepień. Ponadto wyjaśniono, że informacje zawarte w piśmie z dnia 26 kwietnia 2021 r., odnośnie rozprowadzenia bezpiecznych i efektywnych szczepionek przez WHO, nie do końca zgodna jest z ogólnie dostępną wiedzą w odniesieniu chociażby do ostatniej konferencji WHO na temat bezpieczeństwa szczepień, która odbyła się 2 grudnia 2019 r. w Londynie (materiały załączaniu). Pismem z dnia 26 maja 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chojnicach udzielił K. K. odpowiedzi na przedstawiony wniosek. Organ wskazał kolejno, że niepożądane Odczyny Poszczepienne (NOP) po szczepieniach w roku 2020: błonica, tężec, krztusiec-2; poliomyelitis-2; gruźlicy-1; wirusowemu zapaleniu wątroby typu B-0; inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus Pneumoniae-0 (pytanie 1). Wszystkie ww. odczyny zostały zgłoszone jako łagodne (pytanie 2). Organ wyjaśnił też, że nie odnotowano przypadków śmiertelnych (pytanie nr 3). Program Szczepień Ochronnych (PSO) jest oparty na danych dotyczących aktualnej sytuacji epidemiologicznej chorób zakaźnych w kraju oraz możliwości finansowych państwa. Jest on opracowywany na podstawie zaleceń szerokiego grona uznanych ekspertów, lekarzy pediatrów, zakaźników, specjalistów zdrowia publicznego i epidemiologów sformalizowanych jako Rada Sanitarno-Epidemiologiczna organu doradczego Głównego Inspektora Sanitarnego oraz Pediatrycznego Zespołu Ekspertów ds. Programu Szczepień Ochronnych przy Ministrze Zdrowia, rekomendacji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC). Na kształt PSO wpływają także opinie konsultantów krajowych z różnych dziedzin medycyny. Eksperci swoje rekomendacje opierają na potwierdzonych danych z badań klinicznych i obserwacyjnych, sytuacji epidemiologicznej w kraju oraz krajach sąsiednich oraz zaleceniach dotyczących szczepień w innych krajach (pytanie 4). Organ wyjaśnił ponadto, że w Polsce nie wykonuje się badań, o jakich mowa w pytaniu 5. Z kolei prowadzony rejestr NOP realizowany jest w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (Dz. U. poz. 1711 z 2019 r., poz. 2050 z 2021 r. poz. 13). Prowadzenie rejestru odbywa się na podstawie ustawowego wzoru, ma charakter działania technicznego i nie podlega kontroli sądowej. Rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) z terenu powiatów oraz województw prowadzi Państwowa Inspekcja Sanitarna. Rejestr NOP prowadzi również Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny (NZIP - PZH). Informacja o wystąpieniu NOP przekazywana jest także do Głównego Inspektoratu Sanitarnego Wojewódzkich Inspektoratów Farmaceutycznych. Skutki zdrowotne u pacjentów, u których stwierdzono uszczerbek na zdrowiu podlegają jurysdykcji sądowej na ogólnych zasadach prawa cywilnego - roszczenia o odszkodowanie. Koszty świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku z leczeniem niepożądanych odczynów poszczepiennych ubezpieczonych są finansowane na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W przypadku osób nieposiadających uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia (pytanie 5). O wycofaniu partii szczepionek decyduje Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w ramach nadzoru nad bezpieczeństwem stosowania produktów leczniczych (pytanie 6). Statystyka dotycząca NOP w tutejszej stacji prowadzona jest na podstawie zgłoszeń z punktów szczepień działających na terenie powiatu chojnickiego (pytanie 7). W Polsce system monitorowania niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) został wprowadzony w 1996 r. i opiera się na zaleceniach Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w zakresie monitorowania bezpieczeństwa szczepień (WHO Drug Monitoring Programme, Extender Programme Immunization). WHO regularnie aktualizuje również dokument związany z niepożądanymi odczynami poszczepiennymi "Global Manuał on Surveillance of Adverse Events Following Immunization". Na szczeblu międzynarodowym funkcjonuje powołany przez WHO Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa Szczepień, którego zadaniem jest ocena bezpieczeństwa szczepień w oparciu o naukowe doniesienia oraz dane epidemiologiczne (pytanie 9). Odnośnie pytań 10 i 11 organ wyjaśnił, że nie dysponuje takimi danymi. Następnie organ wskazał, że w ostatnich latach nastąpił wzrost zachorowań na odrę, co wiązane jest bezpośrednio ze wzrostem przebywających obywateli Ukrainy na terenie Polski. Ilość osób nieszczepionych na Ukrainie spadła poniżej 95%, co nie gwarantuje bezpiecznej bariery. Organ nadzoru sanitarnego stosuje prawo obowiązujące w RP, a obowiązek szczepień ochronnych wynika z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.), przepisów wykonawczych i kalendarza szczepień (pytania 13 i 14). Odpowiadając na pytanie 15 organ oświadczył, że nie dysponuje wnioskowaną informacją. Obywatel, który czuje się poszkodowany może kierować skargi do sądów europejskich. Decyduje rozstrzygnięcie sądowe złożonej skargi. Ponadto, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chojnicach nie dystrybuuje i nie dystrybuował płatnych szczepionek (pytania 16 i 17). Organ nadzoru sanitarnego wykonuje obowiązujące go przepisy prawa, choćby te wskazane w odpowiedzi na pytanie 14. Przepisy te są zgodne z Konstytucją do czasu stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny ich niezgodności z Konstytucją RP (pytanie 18). Pismem z dnia 24 maja 2021 r., zarzucając organowi nieodniesienie się do wniosku z dnia 11 maja 2021 r., K. K. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Do zgłoszonych w treści tego wniosku żądań organ ustosunkował się w piśmie z dnia 7 czerwca 2021 r. W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze, zarzucając Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Chojnicach naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej K. K. wniosła o zobowiązanie wymienionego organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej z 11 maja 2023 r. i udzielenia informacji publicznej. Ponadto, skarżąca wniosła o orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Z treści skargi wynika, że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono stronie skarżącej innych informacji, poza zawartymi w piśmie z dnia 26 maja 2023 r. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo strona skarżąca podniosła w związku z tym, że udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji i uznanie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem strony skarżącej, w sprawie organ powinien był udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w Chojnicach wniósł o oddalenie skargi w całości oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia 11 maja 2021 r. K. K. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej sformułowanym w 18 odrębnych punktach. Pismem z dnia 26 maja 2021 r. organ udzielił jednak stronie wyczerpującej odpowiedzi. Organ zauważył następnie, że w treści skargi pełnomocnik powołuje się na pismo z dnia 11 maja 2023 r., którego de facto nie ma i jako dowód załącza odpis wniosku wraz z odpowiedzią organu z 2021 r. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej nie sformułował konkretnych zarzutów do udzielonej stronie odpowiedzi na poszczególne punkty, poza przywołaniem przepisów ustawy. Z tych powodów złożona skarga na bezczynność organu, w treści której strona skarżąca nie wykazuje żadnych braków w uzyskanej odpowiedzi na poszczególne problemy podnoszone w zapytaniu o udzielenie informacji publicznej podlega oddaleniu jako bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. O ile przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności to w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.". Skarżąca K. K. zarzuciła bowiem Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Chojnicach bezczynność w udzieleniu, na jej wniosek, informacji publicznej w trybie przewidzianym właśnie przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnienia w tym kontekście wymaga zatem, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał też, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chojnicach jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię stanowiła zatem ocena tego jak wskazany organ procedował, udzielając żądanych informacji, a przede wszystkim czy rzeczywiście na dzień wniesienia przedmiotowej skargi, organ pozostawał w zarzucanej mu bezczynności. W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem procedowania organu, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, doszedł do przekonania, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chojnicach nie dopuścił się bezczynności. Mało tego, w okolicznościach niniejszej sprawy terminowe załatwienie wniosku skarżącej poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji nie budzi wątpliwości. Dokonując takiego ustalenia Sąd badał przy tym sprawę w pełnym zakresie, mając na względzie wynikającą z przepisu art. 134 p.p.s.a. zasadę niezwiązania granicami skargi, albowiem wywiedziona przez profesjonalnego pełnomocnika skarga na bezczynność, poza zaprzeczeniem faktowi uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, jest na tyle lakoniczna, iż nie zawiera indywidulanych, odnoszących się do okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy, zarzutów. Skarga nie wskazuje chociażby, z jakich powodów udzielona informacja skarżącej nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego wniosku. Skarga nie wyjaśnia nawet na czym polega udzielenie odpowiedzi "w nikłym stopniu". Poza tym skarga błędnie podaje datę wniosku inicjującego postępowanie 11 maja 2023 r., zamiast 11 maja 2021 r., jak i datę udzielenia przez organ odpowiedzi 26 maja 2023 r., zamiast 26 maja 2021 r. (do czego Sąd się jeszcze odniesie w dalszej części uzasadnienia). Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy, wynika jednoznacznie, że w treści doręczonego stronie skarżącej pisma organu z dnia 26 maja 2021 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy) organ udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na wszystkie, wyartykułowane w 18 punktach, pytania, zachowując przy tym wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin. Odpowiedź tę uznać należy za kompletną, odnoszącą się do wszystkich zadanych pytań, nawet wykraczających poza wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek działania. Mając na uwadze, że z treści wniesionej skargi nie da się ustalić zasadniczego powodu jej wniesienia (skarga jak już zaznaczono stanowi jedynie zaprzeczenie zaistniałego stanu rzeczy), potencjalne zaś samo niezadowolenie strony z uzyskanych informacji nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11). Bezczynność oznacza bowiem stan w którym w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 - 63). Także udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji. Skarga na bezczynność wniesiona zaś po doręczeniu żądanej informacji lub po podjęciu czynności, których brak się w niej zarzuca, jest bezzasadna (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 295). Z uwagi na powyższe, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Chojnicach nie można zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 11 maja 2021 r. Przeciwnie, organ ten podjął działanie i udzielił stronie wyczerpującej odpowiedzi pomimo braku wymaganego prawem obowiązku ku temu. Podkreślenia wymaga bowiem, że odpowiedź na część wystosowanych przez skarżąca pytań nie stanowi w ogóle informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Na tym tle w orzecznictwie ustalono, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2 3, 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1261) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1866 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17). W tym kontekście pytania zawarte w punktach 4-7, 10-15 i 18 wniosku skarżącej z dnia 11 maja 2021 r. nie dotyczą informacji publicznej. W orzecznictwie ustalono już bowiem, że informacji publicznej nie stanowią informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej, jak i o podmiotach w niej uczestniczących (pytanie 4). Kwestia ta wynika bowiem z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2015 r, sygn. akt II SAB/Wa 989/14). Nie dotyczą informacji publicznej także pytania dotyczące udzielenia informacji co do tego, czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych podlega kontroli sądowej (pytanie 6), jak również czy stwierdzenie ciężkiego Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego powoduje skutki prawne (pytanie 7), jak również pytanie o to, czy w innych krajach Unii Europejskiej wskazane szczepienia mają charakter obowiązkowy (pytanie 10), oraz pytania dotyczące świadomości organu co do ilości powikłań nieodnotowanych (pytanie 13) oraz znajomości organu w zakresie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Spraw Człowieka (pytanie 14). Informacje dotyczące swobody przepływu osób (pytanie 11), polityki szczepień ochronnych w innych krajach Unii Europejskiej (pytanie 10) oraz skuteczności wszczepień na Ukrainie (pytanie 12), a także świadomości organu co do ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych (pytanie 13), znajomości przez organ orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i świadomości wnoszenia skarg na jego działalność (pytanie 14 i 15) oraz oceny zgodności z Konstytucją RP zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej (pytanie 18) nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu ustawy, skutkiem czego organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 72/17). Również, wiedza organu w zakresie literatury medycznej dotyczącej szczepień ochronnych (pytanie 13) oraz prawa krajowego obowiązującym w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej (pytanie 10) wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania na terenie Polski zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 99/17). Podobnie z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby organ był organem dysponującym informacjami o charakterze informacji publicznej a dotyczącymi przeprowadzania badań nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko urodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością - pytanie 5 (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 29/18). W tym też świetle wywiedziona skarga jest oczywiście niezasadna. Nadto, końcowo trzeba zauważyć, że jak podniósł organ w odpowiedzi na skargę, do tutejszej stacji pismo o przywołanej w skardze dacie (11 maja 2023 r.) de facto nie wpłynęło, a odpowiedź została udzielona skarżącej w piśmie z dnia 26 maja 2021 r., nie zaś w 2023 r. Pomimo, doręczenia pełnomocnikowi skarżącej odpowiedzi na skargę, nie zajął on w tej kwestii jakiegokolwiek stanowiska. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na oddalenie, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z dyspozycją nadaną mocą art. 119 pkt 4 tej ustawy. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: "orzeczenia.nsa.gov.pl".