III SAB/Gd 17/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Skarżąca J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wójta Gminy [...] dotyczącą nie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ulicy [...], który stanowi własność Gminy [...]. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż wprawdzie Wójt Gminy [...] w październiku 2002 r. przesłał jej do podpisania umowę najmu przedmiotowego lokalu, jednak nie podpisała jej, gdyż zdaniem skarżącej była ona błędnie sformułowana. Skarżąca podniosła, iż w związku z tym domaga się zawarcia z nią właściwej umowy najmu, zgodnej z art. 8 ustawy dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż jest ona niedopuszczalna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta stosownie do brzmienia § 2 powołanego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2. Przypadki te to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3). Najem, w tym lokali mieszkalnych jest stosunkiem cywilnoprawnym, który wynika z umowy. Zasadę regulowania najmu lokali mieszkalnych umowami cywilnoprawnymi zawieranymi między stronami wprowadziła nieobowiązująca już ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, na którą to wskazuje skarżąca w uzasadnieniu skargi. Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.) również wprowadziła zasadę regulowania najmu lokali mieszkalnych umowami cywilnoprawnymi zawieranymi między stronami. W zakresie nie uregulowanym ustawą do najmu lokali mieszkalnych stosuje się przepisy kodeksu cywilnego - rozdziału II. Przedstawiona przez skarżącą sprawa jest niewątpliwie sprawą cywilną. Wskazuje na to charakter żądania skarżącej, która domaga się zawarcia umowy najmu lokalu. Umowa ta wynika ze stosunku cywilnoprawnego, zaś roszczenia o jej zawarcie skarżąca może dochodzić na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Przemawia za tym treść art. 1, art. 2 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika domniemanie właściwości sądu powszechnego. Stwierdzić zatem trzeba, iż w świetle powołanych regulacji prawnych wszelkie spory wynikłe na tle zawierania umów najmu lokali mieszkalnych rozstrzygane są w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi. Zatem roszczeń swych skarżąca może dochodzić przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w sentencji.