III SAB/Gd 174/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi Y. M. na przewlekłe prowadzenia przez Wojewodę Pomorskiego postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. nakazać zwrócić Y. M. ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) zł. Y. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Pomorskiego postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., bowiem złożone ponaglenie zostało wniesione równocześnie ze skargą w dniu 5 lipca 2024 r., w związku z czym nie został zachowany warunek jego uprzedniego złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, przewidzianego w art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "k.p.a.". Stanowi o tym art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przyjmuje się zatem, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, zaś spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili jego złożenia w organie. W rozpoznawanej sprawie, jak zasadnie wskazywał Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę, skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., gdyż złożone do organu ponaglenie zostało wniesione równocześnie ze skargą. Fakt złożenia skargi oraz ponaglenia, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a., w tym samym dniu świadczy o niedopuszczalności złożenia skargi z uwagi na niewyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia. Z powołanego przepisu wynika, że skargę można wnieść "po wniesieniu ponaglenia", co oznacza zaistnienie następstwa czasowego między tymi czynnościami, następstwo to należy liczyć w dniach, które są najmniejszymi jednostkami czasowymi przewidzianym iw przepisach p.p.s.a. W sytuacji wniesienia skargi w dniu 5 lipca 2024 r., wniesienie ponaglenia winno nastąpić najpóźniej w dniu 4 lipca 2024 r. Jednakże, w niniejszej sprawie, na obu dokumentach (skardze i ponagleniu) widnieje prezentata wskazująca na tą samą datę i godzinę ich złożenia, tj. 5 lipiec 2024 r., godz. 14:54. W związku z powyższym należało przyjąć, że złożona w niniejszej skarga nie została poprzedzona ponagleniem, stosownie do wymogu art. 53 § 2b p.p.s.a. W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca wniosła skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.