III SAB/Gd 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia dokumentacji związanej z przeniesieniem dziecka do innej szkoły postanawia odrzucić skargę. W dniu 6 lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga P. W. na bezczynność Prezydenta Miasta wraz z wnioskiem o uznanie dotychczasowego działania organu za rażąco naruszające prawa skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący wystąpił do dyrekcji Szkoły Podstawowej Nr 23 w G. z wnioskiem o udostępnienie dokumentów rekrutacyjnych jego córki Z., która do Szkoły Podstawowej Nr 23 została przyjęta na wniosek matki oraz w następstwie zawiadomienia o przekazaniu ucznia ze Szkoły Podstawowej Nr 92 w G. Co istotne, skarżący przedmiotowe przeniesienie zakwestionował podnosząc konieczność uczęszczania córki do szkoły znajdującej się w jej miejscu zamieszkania. Skarżący poza otrzymaniem zawiadomienia o przekazaniu ucznia nie otrzymał pozostałych dokumentów, w tym wniosku matki o przyjęcie do szkoły. Tym samym w jego ocenie naruszone zostało jego prawo wynikające z art. 32 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że organ nie jest w stanie wydać dokumentów, których de facto nie posiada. Kwestia przeniesienia dziecka poza obwód jego zamieszkania nie jest zaś kwestią, która jest rozstrzygana przez organy administracji publicznej. W sytuacji konfliktu pomiędzy rodzicami dziecka – czyli jak w niniejszym przypadku - o zmianie szkoły dziecka powinien orzekać sąd rodzinny. Skarżący próbuje zaś uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie, której przedmiot leży w gestii sądów rodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie w sprawach, w których właściwy jest sąd administracyjny. Z uwagi na brzmienie w/w przepisów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, mocą której kwestionuje się w istocie bezczynność organu administracji publicznej w kwestii udostępnienia szkolnej dokumentacji umożliwiającej rozpoczęcie realizacji obowiązku szkolnego. Należy mieć bowiem na uwadze, że przekazywanie wszelkiej dokumentacji poza wypadkami ściśle przez prawo określonymi samo w sobie ma charakter techniczny. Z kolei przepisy które odnoszą się do warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych nie przewidują - w materii przekazywania dokumentacji - obowiązku wydawania przez organ administracji publicznej jakiegokolwiek aktu czy podejmowania czynności, które samoistnie podlegałyby kontroli sądu administracyjnego (vide: art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi odsyłający do dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 4a przedmiotowego aktu normatywnego). W związku z tym nie ma możliwości skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu w w/w kwestii. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego nie jest bowiem środkiem prawnym o nieograniczonym zakresie przedmiotowym. Jak wskazano wyżej, skarga ta jest dopuszczalna jedynie w sprawach w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 – 3 w/w ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane inne akty lub podejmowane inne czynności (art. 3 § 2 pkt 4 i 4a w/w ustawy). W reasumpcji wniesiona skarga jako nie podlegająca właściwości sądu administracyjnego podlegać musi odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.