III SAB/Gd 2/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. Skarżący H. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...]. Pismem z dnia 28 stycznia 2005 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie odpisu skargi oraz oświadczenie na piśmie, czy wniósł zażalenie na bezczynność organu do Głównego Inspektora Sanitarnego – jeżeli tak do nadesłania odpisu zażalenia wraz z dowodem jego nadania. W dniu 4 lutego 2005 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego zatytułowane "skarga", które jest w istocie - jak wynika z jego treści - odpowiedzią na wezwanie Sądu z dnia 28 stycznia 2005 r., w którym podał, iż nie wnosił zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego. Skarżący jednak nie nadesłał odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Stosownie do treści art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w niniejszej sprawie - w myśl art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 90, poz. 575 ze zm.) w stosunku do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego jest Główny Inspektor Sanitarny. Wobec tego, iż skarżący przyznał, że nie skorzystał z wyżej wymienionego środka zaskarżenia, wywiedzioną skargę uznać należy za niedopuszczalną. Nadto wskazać trzeba, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, to jest nie złożył odpisu skargi. W tej sytuacji na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych oraz art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.