III SAB/Gd 204/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Burmistrza Miasta Chojnice w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta Chojnice dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza Miasta Chojnice na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia 22 maja 2024 r. M. G. wystąpił w trybie dostępu do informacji publicznej o udostępnienie mu skanu umowy nr [...] z dnia 24 stycznia 2023 r. o dotację celową na dofinansowanie prac związanych z modernizacją źródeł energii cieplnej na terenie gminy Miejskiej w Chojnicach w ramach konkursu "Stop dla smogu w Chojnicach" z zanonimizowanymi danymi podlegającymi ochronie RODO. Wnioskodawca wskazał, że imię i nazwisko strony jest upublicznione oraz że stroną umowy był K. D. Organ w dniu 3 czerwca 2024 r. udostępnił skan umowy nr [...] w sposób zanonimizowany, to jest anonimizując dane beneficjenta. W treści umowy wskazano, że umowa została zawarta w dniu 24 stycznia 2023 r. "pomiędzy Gminą Miejską Chojnice reprezentowaną przez Burmistrza Miasta Chojnice - dr. Arseniusza Finstera - zwaną dalej "Gminą", a P. działającą przez pełnomocnika - zwanym dalej "Beneficjantem". Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2024 r. M. G. nadesłał do Urzędu Miejskiego w Chojnicach wniosek o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci umowy bez anonimizacji imienia i nazwiska strony będącej beneficjentem oraz jej pełnomocnika. Wnioskodawca wskazał, że w przypadku nieudzielenia mu informacji w postaci umowy bez anonimizacji, wniesie skargę do sądu administracyjnego. W dniu 19 czerwca 2024 r. organ wystosował do wnioskodawcy pismo z zapytaniem, o jaką umowę bez anonimizacji imienia i nazwiska wnioskuje. Wskazano, że organ nie jest w stanie na podstawie wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. stwierdzić, o udostępnienie której umowy wnioskuje M. G. W odpowiedzi z dnia 19 czerwca 2024 r. wnioskodawca wskazał, że wnosi o udzielenie informacji w postaci niezanonimizowanej umowy o dotację celową na dofinansowanie prac związanych z modernizacją źródeł energii cieplnej na terenie Gminy Miejskiej w Chojnicach w ramach konkursu "Stop dla smogu w Chojnicach". Wnioskodawca ponownie wskazał, że wnosi o przesłanie mu umowy bez anonimizacji imienia i nazwiska strony umowy będącej beneficjentem oraz jej pełnomocnika pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioskodawca stanął na stanowisku, że dane o kontrahentach jednostki samorządu terytorialnego, takie jak imiona i nazwiska podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób. Wnioskodawca podkreślił jednocześnie, że w jego ocenie, z dotychczasowej korespondencji prowadzonej z organem jasno wynikało, jakiej umowy się domaga. Tym samym działania organu w nieuzasadniony sposób przedłużają postępowanie i świadczą o bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Pismem z dnia 2 lipca 2024 r. organ poinformował M. G., że w nawiązaniu do wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r., uzupełnionego 19 czerwca 2024 r. z uwagi na konieczność wydania decyzji administracyjnej, nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie poinformowano, że stosownie do treści art. 13 ust 2 u.d.i.p. powiadamia się wnioskodawcę, że Burmistrz Miasta Chojnice wyznacza nowy termin rozpatrzenia wniosku na dzień 14 sierpnia 2024 r. W dniu 30 lipca 2024 r. M. G. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Chojnice polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 5 czerwca 2024 r. Skarżący wskazał, że po otrzymaniu pisma organu z dnia 2 lipca 2024 r. do dnia wniesienia skargi w sprawie nie doszło do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego, organ pozostaje tym samym w bezczynności, mając na uwadze, że w tej sprawie nie było też podstaw do przedłużenia terminu załatwienia sprawy do dnia 14 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że żądana umowa stanowi informację publiczną, gdzie jednocześnie, w ocenie skarżącego, anonimizacja tej umowy w zakresie danych osobowych stron nie znajduje usprawiedliwiania, skoro organ prowadzi równolegle ogólnodostępny rejestr zawierający dane osobowe stron umów dotyczących udzielonych dotacji. Powołując się na orzecznictwo, skarżący wskazał jednocześnie, że skoro imię i nazwisko stron umowy stanowi istotę żądanej informacji, to organ chcąc w tym zakresie umowę zanonimizować, powinien był wydać decyzję odmowną. Jeżeli chodzi o możliwość przedłużenia terminu na udzielenie informacji, wnioskodawca wskazał, że przyjmując, że złożenie wniosku nastąpiło 5 czerwca 2024 r., to przedłużenie terminu nie mogło przekroczyć 2 miesięcy od tej daty. Tym samym przedłużenie terminu do dnia 14 sierpnia 2024 r. nie znajduje podstaw w treści przepisu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skarżący podkreślił także, że przedłużenie terminu musi być należycie uzasadnione i usprawiedliwione. Regułą jest bowiem rozpoznanie wniosku w terminie 14 dni, zaś przedłużenie czasu rozpoznania wniosku stanowić powinno wyjątek. W ocenie skarżącego, w tej sprawie nie istniała racjonalna przyczyna dla tak długiego przedłużenia terminu. W tym zakresie skarżący wskazał, że organ przedłużył termin, wskazując wyłącznie na konieczność wydania decyzji administracyjnej. Skarżący wystąpił o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia wniosku nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W dniu 26 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez Burmistrza Miasta Chojnice opisana wyżej skarga z dnia 30 lipca 2024 r. wraz z datowaną na dzień 23 sierpnia 2024 r. odpowiedzią organu na skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Burmistrz Miasta Chojnice podkreślił, że nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, gdyż sprawa zainicjowana wnioskiem została rozstrzygnięta wydaniem decyzji z dnia 12 sierpnia 2024 r., gdzie odmówiono udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Organ podkreślił, że ww. decyzja nie może być kontrolowana przez Sąd w ramach postępowania dotyczącego bezczynności, ponieważ od wskazanej decyzji przysługuje odwołanie do SKO w Słupsku, z którego też skorzystał skarżący. Zaznaczył, że skarżący składał wcześniej do organu także inne wnioski i stąd powstała potrzeba doprecyzowania o jakiego rodzaju informację skarżący wystąpił we wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność. Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.". Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może również odmówić udostępnienia informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji, można zaś wydać jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, lecz z przyczyn określonych w ustawie – takich jak ochrona informacji niejawnych, ochrona prywatności, ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, niewykazanie szczególnie istotnego interesu dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej – dana informacja publiczna nie może zostać udostępniona. W przedmiotowej sprawie skarżący zarzuca, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r., który dotyczył udostępnienia skarżącemu niezanonimizowanej co do danych osobowych (imienia i nazwiska beneficjanta oraz pełnomocnika beneficjanta) umowy z dnia 24 stycznia 2023 r. nr [...] dotyczącej przyznania dotacji celowej na dofinansowanie prac związanych z modernizacją źródeł energii cieplnej na terenie gminy Miejskiej w Chojnicach w ramach konkursu "Stop dla smogu w Chojnicach". W ocenie Sądu, na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu nie była terminowość rozpoznania innych wniosków M. G. jakie kierował wcześniej do organu. W przedmiotowej sprawie skarżący wyraźnie wiązał wniesienie skargi do sądu administracyjnego z oczekiwaniem na udostępnienie mu ww. umowy w wersji niezanonimizowanej co do danych osobowych beneficjenta umowy i pełnomocnika. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego dotyczący takiego rodzaju informacji M. G. sformułował dopiero w piśmie dnia 5 czerwca 2024 r., na skutek otrzymania od organu zanonimizowanej wersji ww. umowy. Wątpliwości Sądu w tej sprawie nie budzi też, i nie jest to też przedmiotem sporu pomiędzy stronami, że żądana we wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. informacja w postaci umowy dotacyjnej, której jedną ze stron pozostaje gmina, jest informacją publiczną, a także, że burmistrz jako organ jednostki samorządu terytorialnego, jest w świetle ustawy u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do rozpoznawania kierowanych do niego wniosków o udzielenie informacji publicznej. Ostatecznie wniosek skarżącego z dnia 5 sierpnia 2024 r. został rozpoznany przez organ w dniu 12 sierpnia 2024 r. poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądnych informacji publicznych w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło zatem po wystosowaniu przez M. G. za pośrednictwem organu skargi do tutejszego Sądu zarzucającej bezczynność Burmistrza Miasta Chojnice w rozpoznaniu wniosku M. G. z dnia 5 sierpnia 2024 r. Jak wynika z akt sprawy, w tym dokumentów dostarczonych przez organ, skarga M. G. wpłynęła na skrzynkę podawczą Urzędu Miejskiego w Chojnicach w dniu 30 lipca 2024 r. Wskazana okoliczność powoduje, że późniejsze wydanie decyzji administracyjnej (12 sierpnia 2024 r.) nie stanowi o bezprzedmiotowości, ani niedopuszczalności skargi na bezczynność, która podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. W tym zakresie zadaniem Sądu jest zaś ustalenie, czy wydając decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, organ zachował termin dla dokonania tej czynności. W tym zakresie Sąd uwzględnił, że podstawowy termin na rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej - niezależnie od tego, czy rozpoznanie wniosku nastąpi poprzez udzielenie żądanej informacji, czy też wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej - należy opierać na art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu termin wynosi 14 dni od dnia złożenia wniosku, gdzie też udostępnienie informacji powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. W przedmiotowej sprawie, wobec złożenia wniosku w dniu 5 czerwca 2024 r., termin na rozpoznanie wniosku, a więc także wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, upłynął w dniu 19 czerwca 2024 r. W tym terminie organ nie udzielił skarżącemu żądanej informacji, ani też nie podjął decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji. Tym samym po tym terminie do czasu rozpoznania wniosku w dniu 12 sierpnia 2024 r. organ pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu działania organu nie doprowadziły do skutecznej zmiany terminu do rozpoznania wniosku w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to jest w sposób który mógłby uwalniać organ od postawionego mu zarzutu bezczynności. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 19 czerwca 2024 r., a więc w ostatnim dniu terminu na rozpoznanie wniosku, stwierdzono, że w ocenie organu wniosek strony jest nieprecyzyjny, co do swojego przedmiotu, a więc tego, jakiej niezanonimizowanej umowy domaga się od organu wnioskodawca. Wnioskodawca jeszcze w dniu 19 czerwca 2024 r. potwierdził, że chodzi mu o uzyskanie wciąż tej samej umowy, tyle że w formie niezanonimizowanej, co wynikało z jego wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. Wskazać należy, że istotnie w przypadku wątpliwości organu co do treści wniosku, może on wystąpić do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku. Sąd ocenił, że w tej sprawie z samej sekwencji korespondencji wymienianej pomiędzy skarżącym a organem, w tym z treści poprzedniego wniosku skarżącego z dnia 22 maja 2024 r. i udzielonej przez organ w dniu 3 czerwca 2024 r. informacji publicznej w postaci zanonimizowanej umowy o dotację celową, w wystarczająco jasny sposób wynikało, że skarżący we wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. domaga się wciąż tej samej umowy o dotację celową tylko w postaci niezanonimizowanej. Niezalenie od tej oceny, najistotniejsze jednak pozostaje, że tego rodzaju okoliczność jak wystąpienie o doprecyzowanie wniosku, samo w sobie nie powoduje automatycznego przesunięcia terminu do rozpoznania wniosku, który również w takiej sytuacji, niezmiennie biegnie od dnia złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej i wynosi 14 dni. Reasumując, zwrócenie się przez organ o doprecyzowanie wniosku samo w sobie nie powoduje przesunięcia terminu załatwienia sprawy wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd nie kwestionuje, że tego rodzaju okoliczność jak niedoprecyzowanie wniosku w określonych okolicznościach sprawy (np. gdy żądanie wnioskodawcy jest rzeczywiście niejasne, a wnioskodawca nie doprecyzuje go przed upływem terminu na rozpoznanie wniosku) może być rozważane przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jako okoliczność uzasadniająca wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dla dochowania tej procedury konieczne jest jednak prawidłowe zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to jest powiadomienie o tym wnioskodawcy w trakcie biegu terminu 14 dni wraz ze wskazaniem powodów przedłużenia terminu łącznie z wyznaczaniem konkretnej daty nowego terminu załatwienia sprawy, który nie może też wynosić więcej niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (14 dni od złożenia wniosku), podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Tej procedury w przedmiotowej sprawie nie dochowano, wobec czego Sąd uznał zasadność zarzutów strony skarżącej, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 5 czerwca 2024 r. Jak wskazano wyżej, organ nie dokonał bowiem rozpoznania wniosku w terminie 14 dni, który już w tym terminie został też doprecyzowany w sposób zgodny z prośbą organu. Po drugie, przed upływem terminu 14 dni (19 czerwca 2024 r.) organ nie poinformował strony o powodach opóźnienia w rozpoznaniu wniosku, ani nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Wyjaśnienia też wymaga, że w istocie w tej sprawie organ nie wiązał w ogóle przesunięcia terminu do rozpoznania sprawy z okolicznością, że w jego ocenie nie było wiadomo jakiej informacji publicznej domaga się wnioskodawca we wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. Tego rodzaju powiadomienie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wystosowano do strony dopiero w dniu 2 lipca 2024 r., a zatem po blisko dwóch tygodniach od upływu terminu na rozpoznanie wniosku. W tym zakresie wskazano też inny niż potrzeba doprecyzowania wniosku powód przesunięcia terminu załatwienia sprawy, to jest wskazano, że organ dokonuje przesunięcia terminu, ponieważ zamierza wydać w sprawie decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. Nowy termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 14 sierpnia 2024 r. Oceniając powyższe działania organu, Sąd stwierdził, że nie czynią one postawionych organowi zarzutów bezczynności bezprzedmiotowymi. Nowy termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 14 sierpnia 2024 r. przypadający niewątpliwie po upływie 2 miesięcy liczonych od dnia złożenia wniosku w dniu 5 czerwca 2024 r. Termin ten wyznaczono też sprzecznie z dyspozycją art. 13 ust. 2 u.d.i.p. także z tego powodu, że nie dokonano tej czynności w trakcie biegu terminu 14 dni liczonego od dnia 5 czerwca 2024 r. Jednocześnie nawet gdyby nowy termin wyznaczono prawidłowo - co nie miało miejsca w tej sprawie z przyczyn podanych wyżej - to wydanie decyzji administracyjnej w dniu 12 sierpnia 2024 r. również nastąpiło po upływie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W tej sprawie, w ocenie Sądu, najistotniejsze jednak pozostaje, że w ogóle nie doszło w niej do skutecznego przedłużenia terminu w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. do dnia 14 sierpnia 2024 r. Poza argumentami wskazanymi powyżej, Sąd wskazuje dodatkowo, że przedłużenie terminu w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ma charakter wyjątku, gdzie termin 14 dni został uznany przez ustawodawcę za co do zasady za wystarczający dla rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej – co może nastąpić również poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Uznanie przez organ już po upływie terminu 14 dni na rozpoznanie wniosku, że w jego ocenie w sprawie istnieją podstawy do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji, nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny do przedłużenia terminu, który już też upłynął. W konsekwencji Sąd dokonał uwzględnienia skargi w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to jest stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (punkt 1 sentencji wyroku). Wniosek strony z dnia 5 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej został bowiem rozpoznany z przekroczeniem terminu. Ponieważ po wniesieniu skargi organ dokonał rozpoznania wniosku, wydając w dniu 12 sierpnia 2024 r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wskazany przepis znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji gdy na dzień rozpoznania skargi przez Sąd organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała już miejsca. Wydanie przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej żądnej we wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. wyklucza możliwość zobowiązywania organu przez Sąd do rozpoznania tego wniosku. W chwili orzekania przez Sąd wniosek ten został już rozpoznany. Jednocześnie, jak zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę, w przypadku wydania w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji, Sąd oceniając zasadność złożonej wcześniej przez stronę skargi na bezczynność, nie jest uprawniony do merytorycznego badania wydanej przez organ decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem. W przedmiotowym postępowaniu Sąd badał wyłącznie terminowość podjętego rozstrzygnięcia. Na uwzględnienie skargi nie miały zatem wpływu podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, poprzez które strona wskazywała, że wniosek z dnia 5 czerwca 2024 r. powinien być, w jej ocenie, rozpoznany poprzez udzielenie informacji publicznej oraz że nie ma podstaw do zastosowania w sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. to jest odmówienia udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. Decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej podlega odrębnemu zaskarżeniu. Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd miał na względzie, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. m.in. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17; w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził zatem, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Z akt wynika, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o lekceważeniu wniosku strony przez organ. Organ w dniu 12 sierpnia 2024 r. dokonał rozpoznania wniosku strony poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Rozpoznanie wniosku nastąpiło po terminie, organ działał jednak w błędnym przekonaniu, że poprzez podjęte w dniu 2 lipca 2024 r. zawiadomienie skutecznie przedłużył termin do rozpoznania wniosku. Omówione wyżej przekroczenie terminu rozpoznania wniosku również nie stanowi, zdaniem Sądu, w tej konkretnej sprawie okresu czasu, który można uznać za rażący. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na przewlekłość postepowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wskazany przepis wyposaża Sąd w dodatkowe środki, które mają zapobiegać dalszej przewlekłości postępowania. Podkreślić przy tym należy, że ani zasądzenie grzywny, ani przyznanie stronie sumy pieniężnej nie są bezpośrednimi konsekwencjami stwierdzenia bezczynności lecz oba stanowią dyskrecjonalne uprawnienia Sądu. Są to bowiem dodatkowe środki stosowane przez Sąd przede wszystkim w sytuacjach rażącego naruszenia prawa. Ponieważ Sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, realia tej konkretnej sprawy, w ocenie Sądu, nie uzasadniały zastosowania środków w postaci wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącej. W realiach tej sprawy nie istnieje też wszystkim konieczność dyscyplinowania organu dla zakończenia okresu bezczynności, wniosek z dnia 5 czerwca 2024 r. o udzielenie informacji publicznej, został już bowiem ropoznany. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku).