III SAB/Gd 21/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Burmistrza D. na bezczynność Rady Powiatu S. w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do podjęcia uchwały, 2. stwierdza, że Rada Powiatu S. dopuściła się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Powiatu S. na rzecz Burmistrza D. 580 (pięćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 520/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia 27 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną J. S. – będącą pracownikiem Urzędu Miasta w D.. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Radę Powiatu [...] do ponownego rozpoznania wniosku pracodawcy i podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną. Odpis prawomocnego wyroku został doręczony organowi w dniu 7 grudnia 2017 r. Burmistrz D. pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. wezwał Radę Powiatu [...] do ponownego rozpoznania wniosku pracodawcy – Urzędu Miejskiego w D. o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radną Powiatu [...] J. S.. W dniu 26 marca 2018 r. Burmistrz D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rady Powiatu [...] wnosząc o zobowiązanie Rady Powiatu [...] do wydania uchwały w sprawie wniosku pracodawcy o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radną Powiatu [...] J. S. w terminie miesiąca. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wobec zapadłego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 520/17 prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, po stronie Rady Powiatu [...] powstał obowiązek podjęcia uchwały w przedmiocie wniosku pracodawcy, którego do dnia dzisiejszego Rada nie wykonała. Skarżący powołał się również na wniesione do Rady Powiatu [...] ponaglenie z dnia 3 stycznia 2018 r., które także nie doprowadziło do podjęcia stosownej uchwały. Wskazał, że Rada nie zaplanowała też w porządku obrad XXXIX sesji Rady Powiatu [...] w dniu 27 marca 2018 r. podjęcia przedmiotowej uchwały. W ocenie skarżącego bezczynność Rady Powiatu [...] pozbawia Burmistrza D. możliwości realizacji uprawnień względem pracownika i zakłóca organizację pracy w urzędzie. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu [...] wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że nie podjął dotychczas stosownej uchwały, ani nie umieścił jej w porządku obrad sesji Rady Powiatu [...] w dniu 27 marca 2018 r., ponieważ J. S. zadeklarowała, że sama złoży oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy i istotnie złożyła wobec skarżącego takie oświadczenie w dniu 27 marca 2018 r. Z tych względów, zdaniem organu, skarga jest całkowicie bezzasadna. W piśmie z dnia 25 maja 2018 r. skarżący stwierdził, że wniesienie skargi było uzasadnione z uwagi na bezczynność organu. Wskazano przy tym, że skarga wpłynęła do organu w dniu 26 marca 2018 r. i dopiero po tej dacie J. S. złożyła oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy. Wynika z tego, że w chwili wnoszenia skargi organ nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd zauważa, że w sprawie wyczerpano tryb pozwalający na skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu, określony w art. 88 w zw. z art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1868 ze zm.). Art. 88 ust. 1 tej ustawy dopuszcza zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonania przez organ powiatu czynności nakazanych prawem. Jednak legitymację tę ma wyłącznie, na podstawie art. 88 w związku z art. 87 ust. 1 tej ustawy, tylko ten, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone bezczynnością organu powiatu. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi jest bezspornie pracodawca występujący do rady z wnioskiem o podjęcie uchwały w kwestii wyrażenia zgody (ew. odmowy jej wyrażenia) na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. W ramach niniejszej sprawy przedmiotem kontroli uczyniona została działalność Rady Powiatu [...] w zakresie, w jakim organ ten zobowiązany został prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 520/17 do ponownego rozpoznania wniosku pracodawcy – Burmistrza D. i podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną J. S.. Zdaniem skarżącego Rada Powiatu [...] do dnia wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie nie wykonała nałożonego na nią we wskazanym orzeczeniu obowiązku, w związku z czym dopuściła się w tym zakresie bezczynności. Dokonując oceny merytorycznej zasadności skargi Sąd na podstawie oświadczeń stron oraz dokumentów zawartych w aktach sprawy ustalił co następuje. Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie podejmuje on żadnych czynności w sprawie, w której wpłynął wniosek określonego podmiotu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 520/17, z przyczyn szczegółowo w nim wymienionych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Radę Powiatu [...] do ponownego rozpoznania wniosku pracodawcy – Burmistrza D. i podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną J. S.. Przedmiotowy wyrok został doręczony organowi 7 grudnia 2017 r. i od tej daty organ powinien był więc podjąć w najkrótszym możliwym czasie czynności zmierzające do ponownego rozpatrzenia sprawy i podjęcia stosownej uchwały, czego jednak nie uczynił. Ze znajdujących potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy twierdzeń skarżącego wynika, że do chwili wniesienia skargi, a więc do dnia 26 marca 2018 r. nałożony na Radę Powiatu [...] obowiązek nie został wykonany. Organ nie umieścił wniosku Burmistrza D. z dnia 27 października 2016 r. w porządku obrad XXXVII sesji Rady Powiatu [...] w dniu 28 grudnia 2017 r., ani XXXVIII sesji Rady Powiatu w dniu 27 lutego 2018 r., jak również nie przewidział jej w porządku obrad XXXIX sesji Rady zaplanowanej na dzień 27 marca 2018 r. Co więcej, organ w odpowiedzi na skargę z 3 kwietnia 2018 r. nie kwestionował, że nie podjął stosownej uchwały do chwili wniesienia skargi na bezczynność. Wskazał, że podjęcie jej stało się zbędne, gdyż radna J. S. w dniu 27 marca 2018 r. złożyła wypowiedzenie umowy o pracę. Konfrontacja przytoczonego pojęcia bezczynności organu oraz faktów zaistniałych po doręczeniu organowi wyroku z 27 września 2017 r., a mówiąc ściślej braku jakiejkolwiek inicjatywy Rady Powiatu [...] do realizacji nałożonego na nią obowiązku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ ten dopuścił się bezczynności. Brak jest przy tym racjonalnych i obiektywnych podstaw uzasadniających bierność organu. Organ nie wskazał żadnej przyczyny, która uzasadniałaby niepodjęcie uchwały w najbliższym możliwym terminie. Niezasadny jest również argument organu podniesiony w odpowiedzi na skargę, że jest ona bezzasadna, wobec złożenia przez radną J. S. w dniu 27 marca 2018 r. wypowiedzenia umowy o pracę. Wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że zakresem kontroli Sądu objęta jest działalność organu do momentu wniesienia skargi na bezczynność. Sąd oceniając merytoryczną zasadność skargi bada więc, czy organ podjął stosowne czynności od chwili kiedy został do tego zobowiązany, do dnia wniesienia skargi na bezczynność. Wszelkie późniejsze działania organu pozostają dla oceny zaistnienia bezczynności w dniu wniesienia skargi obojętne. Z tego też względu ani wypowiedzenie umowy o pracę przez radną, ani nawet ewentualne podjęcie stosownej uchwały przez organ po dniu wniesienia skargi nie mogły wpłynąć w żaden sposób na ocenę tego, czy organ dopuścił się bezczynności. Okoliczność ta ma jednak znaczenie w innym aspekcie niniejszej sprawy, o czym mowa będzie w dalszej kolejności. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności ( pkt 1 ). Biorąc pod uwagę treść ww. przepisu oraz fakt, że w dniu 27 marca 2018r. radna J. S. złożyła wypowiedzenie umowy o pracę, zobowiązanie organu do podjęcia uchwały zezwalającej na rozwiązanie umowy o pracę stało się bezprzedmiotowe. Skoro działania podjęte przez radną odniosą skutek w postaci rozwiązania umowy o pracę, zbędna jest zgoda Rady Powiatu na podjęcie tożsamej czynności ze strony pracodawcy. Stąd też, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do podjęcia uchwały, uznając postępowanie w tym zakresie za bezprzedmiotowe. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. nie dopatrzył się okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa o szczególnych cechach. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., II SAB/Łd 137/1). W realiach niniejszej sprawy naruszenie prawa, którego dopuścił się organ nie nosi cech pozwalających na uznanie go za rażące. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku oraz na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim i trzecim sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na łączną sumę zasądzonych kosztów składają się zwrot wpisu w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie adwokackie w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).