III SAB/Gd 225/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 5 maja 2025 r. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że wnosi skargę z powodu bezczynność organu w postępowaniu organu o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie właściwości Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co do jego kompetencji w zakresie nadzoru budowlanego nad inwestycją polegającą na budowie przyłącza gazowego wysokiego ciśnienia DN300 MOP 8,4 MPa, realizowanej w trybie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2009 r., poz. 700 ze zm.) – dalej jako: "ustawa regazyfikacyjna" przez przedsiębiorstwo energetyczne (np. P. S.A.), które nie jest operatorem systemu przesyłowego. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie informacji publicznej w opisanym powyżej zakresie w formie jednoznacznej ("tak albo nie"); 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wynika z nadesłanych przez organ akt sprawy, skarżący wnioskiem z 11 kwietnia 2025 r. złożonym za pośrednictwem systemu ePUAP zwrócił się do organu o udostępnienie informacji dotyczącej realizowanej budowy: - dla zadania pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 MOP 8,4 MPa wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "pod klucz" do P. S.A. Oddział [...] w G." - przez wykonawcę: Konsorcjum firm R. Sp. z o.o., En. Sp.k. oraz Ro. Sp. z o.o.; - na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu nr 103/2024/AZ znak WI-III.7840.4.8.2024 AZ z dnia 12 sierpnia 2024; - wydanej w trybie "specustawy" tj. ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dziennik Ustaw numer 84, pozycja 700 z 2009 roku ze zmianami); w następującym zakresie: Czy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru przedmiotowej budowy i w związku z tym, czy do tego organu należy kierować wnioski (między innymi w trybie art. 50 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt 4 ustawy - Prawo budowlane) dotyczące: 1. Kontroli placu budowy. 2. Wstrzymania robot budowlanych z powodu: a. zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w zw. z istotnymi, niezgłoszonymi odstępstwami od przepisów budowlanych; b. zagrożeń dla środowiska; c. ewentualnego uchylenia przez Ministra Rozwoju i Technologii decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji, skutkującym utratą prawa Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. a jeżeli organ nie jest uprawniony do nadzoru w powyższym zakresie, o wskazanie organu właściwego. W swym wniosku skarżący wskazał, że jego wątpliwości w powyższym zakresie wynikają z tego, że w piśmie organu z dnia 29 stycznia 2025 r. znak WIK.1331.24.2024.NS, znalazło się następujące stwierdzenie: "W tym miejscu należy podkreślić, że zadania i kompetencje Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego określają przepisy art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i w tym zakresie tutejszy organ udziela informacji publicznej." Skarżący wskazał w dalszej części wniosku, że z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż budowa gazociągów w ramach specustawy gazowej nie zalicza się do zadań i kompetencji PWINB. Także te inwestycje nie zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda, wydanego w ramach delegacji ustawowej z art. 83 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Nadto jedyna rola Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku określona przepisami specustawy gazowej, została ograniczona do: przyjęcia zgłoszenia robót - art. 19f ust. 2 oraz wydania pozwolenia na użytkowanie - art. 17 ust. 1 przy jednoczesnym odesłaniu do przepisów ustawy Prawo budowlane w kwestiach. Pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego, wskazując na treść art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako "u.d.i.p.", poinformował skarżącego na adres do doręczeń elektronicznych, że odpowiedź na postawione przez pytanie co do zasady nie jest informacją publiczną, tylko wyjaśnieniem przepisów obowiązującego prawa, a więc jest udzieleniem porady prawnej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 1386/19, organy administracji publicznej powołane są do czuwania nad prawidłowym przebiegiem postępowania administracyjnego, a nie świadczenia ogólnych usług poradnictwa prawnego dla ludności. Organ wskazał nadto, że przywołane we wniosku rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. nr 235, poz. 1539) – dalej: "rozporządzenie RM" w § 1 pkt 6 zalicza do przedmiotowego zakresu sieci przesyłowe, w rozumieniu art. 3 pkt 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 ze zm.) – dalej: "u.p.e.". Zgodnie z definicją zawartą w przywołanym artykule ustawy - Prawo energetyczne, przez sieci przesyłowe rozumiemy m.in. sieci gazowe wysokich i średnich ciśnień funkcjonalnie ze sobą związane. Zamierzenie inwestycyjne wznoszone na podstawie decyzji nr 103/2024/AZ z dnia 12 sierpnia 2024 r. Wojewody Pomorskiego, obejmuje m.in. budowę gazociągu DN300 MOP 8,4 MPa, a więc gazociągu wysokiego ciśnienia. Mając na uwadze powyższe organ podtrzymał swoje zdanie wyrażone w piśmie nr WIK.1331.24.2024.NS. z dnia 29.01.2025 r. stanowiące, że jego kompetencję i zadania w stosunku do przedmiotowej inwestycji określają przepisy art. 83 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Pismo powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 lutego 2025 r. W dniu 29 kwietnia 2025 r. skarżący skierował do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem organu ponaglenie w udzieleniu informacji określonych we wniosku. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podniósł, że organ nie uwzględnił faktu, że wszelkie decyzje administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego przyłącza (środowiskowa, lokalizacyjne oraz pozwolenia na budowę) wydane zostały na przedsiębiorcę energetycznego (P. S.A.), będącego producentem energii, który nie jest operatorem sytemu przesyłowego (jakim jest G.S.A.). Jest to, jak wskazał skarżący, okoliczność bezsporna, nadto potwierdzona postanowieniem Wojewody Pomorskiego z dnia 8 listopada 2023 r. znak WI-III.747.1.22.2023.EB w sprawie sprostowania z urzędu w decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji z dnia 8 listopada 2023 r. znak WI- III.747.1.22.2023.EB, następujących błędów pisarskich zawartych w pkt IX decyzji: "Oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji ma wywołać skutek o którym mowa w art. 24 ust 1 ustawy regazyfikacyjnej". Skarżący wskazał, że sformułowanie organu zawarte w piśmie WINB z 29 stycznia 2025 r., będącym odpowiedzią na pierwotny wniosek skarżącego o udzieleni informacji publicznej z 16 grudnia 2024 r., w którym organ wskazał, że: "W tym miejscu należy podkreślić, że zadania i kompetencje Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego określają przepisy art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i w tym zakresie tutejszy organ udziela informacji publicznej." nie była jednoznaczna. Z tego względu 11 kwietnia 2025 r. skarżący ponownie zwrócił się do organu z prośbą o uzupełnienie informacji publicznej przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia RM, wydanego w ramach delegacji ustawowej z art. 82 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. Stanowisko organu wyrażone w jego piśmie z dnia 25 kwietnia 2025 r. jest niezrozumiałe z powodu niepełnej analizy treści przepisu z art. 3 pkt 11a ustawy – Prawo energetyczne, poczynionej przez organ, albowiem przepis ten składa się z dwóch członów: - "sieć przesyłowa - sieć gazową wysokich i średnich ciśnień funkcjonalnie ze sobą związanych," - co organ zauważa, - "za których ruch sieciowy są odpowiedzialni odpowiednio operator systemu przesyłowego gazowego(...) - co organ wydaje się pomijać. Zdaniem skarżącego, skoro przedmiotowe przyłącze jest (będzie) własnością producenta energii, a więc przedsiębiorstwa energetycznego (art. 3 pkt 12 u.p.e.), które nie działa w szczególnej formie jako "operator systemu przesyłowego gazowego" (art. 3 pkt 24 u.p.e.), to przedmiotowe przyłącze: - nie stanowi "sieci przesyłowej" o której mowa w definicji art. 3 pkt 11a u.p.e.; - a jest zwykłą "siecią" zgodnie z definicją z art. 3 pkt 11 u.p.e.; a zatem Wojewoda nie jest organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawie dotyczącej przedmiotowego przyłącza na podstawie delegacji z art. 82 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 1 pkt 6 rozporządzenia RM, albowiem nie stanowi ono sieci przesyłowej, w rozumieniu art. 3 pkt 11a u.p.e. Przedmiotowy gazociąg także nie został wymieniony w z art. 82 ust. 3 ustawie – Prawo budowlane. Wobec powyższego informacje przekazane przez organ są niejednoznaczne, poprzez niezachowanie odpowiedzi w wymaganej formie: "tak albo nie", co w pełni uzasadnia bezczynność organu, szczególnie w sytuacji gdy wymagana, jednoznaczna forma odpowiedzi zostaje zastąpiona nic nie znaczącym w sprawie, końcowym stwierdzeniem o podtrzymaniu zdania wyrażonego w piśmie z 29 stycznia 2025 r. W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi wskazując, że pismem z 25 kwietnia 2025 r. udzielił odpowiedzi skarżącemu informując, że odpowiedź na zadane przez skarżącego pytanie nie spełnia definicji informacji publicznej, lecz posiada charakter ogólnej porady prawnej oraz wskazał jedynie obowiązujące przepisy prawa zawierające odpowiedź na zadane przez skarżącego pytanie. Organ wyjaśnił, że skarżący już wcześniej dwukrotnie występował z pytaniami złożonymi w trybie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wnioski te (sprawa nr WIK.1331.24.2024.NS), w odróżnieniu od wniosku złożonego przez skarżącego 11 kwietnia 2025 r., dotyczyły faktycznej informacji publicznej, w związku z czym tutejszy organ udzielił na nie odpowiedzi zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu dotrzymał on terminu na udzielenie odpowiedzi określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W swej replice z dnia 28 maja 2025 r. skarżący podniósł, że zasadność jego skargi sprowadza się rozstrzygnięcia, czy jego pytanie zawarte we wniosku z 11 kwietnia 2025 r.: "Czy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru przedmiotowej budowy (...)" jest pytaniem w zakresie kwestii prawnych, dotyczących wyjaśnienia przepisów prawa, czy jest pytaniem odnoszącym się do sfery faktów, dotyczących informacji w przedmiocie działalności i kompetencji WINB. Nadto odpowiedź na przedmiotowe pytanie wymaga zachowania konkretnej, oczekiwanej formy typu "tak/nie", z ewentualnym podaniem samej podstawy prawnej bez konieczności uzasadnienia jej stosowania. Zatem odpowiedź WINB ograniczona jednie do podania niepełnej podstawy prawnej (bez przytoczenia rozporządzenia z delegacji z art. 83 ust 4 ustawy - Prawo budowlane) w postaci: "(...) że jego kompetencję i zadania w stosunku do przedmiotowej inwestycji określają przepisy art. 83 ust.3 ustawy Prawo budowlane." jest informacją niepełną, nieprecyzyjną i nieadekwatną do treści wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie jest bezsporne, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej (organ administracji publicznej). Natomiast zasadniczą kwestię dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy stanowiła ocena, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokonując oceny, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną należy przede wszystkim zaznaczyć, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, to i kolejne orzeczenia sadów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu dane żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 11 kwietnia 2025 r. nie stanowią informacji publicznej. Dla oceny, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną istotny jest kontekst złożenia przez skarżącego ww. wniosku. Został on bowiem przez skarżącego skierowany do organu w następstwie uprzednio złożonego wniosku z 16 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: Czy dokonano zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych: przez wykonawcę: Konsorcjum firm R. Sp. z o.o., En. Sp.k. oraz Ro. Sp. z o.o.; na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu nr 103/2024/AZ znak WI-III.7840.4.8.2024 AZ z dnia 12 sierpnia 2024 r.; dla zadania pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 MOP 8,4 MPa wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "pod klucz" do P. S.A. Oddział [...] w G., a jeżeli dokonano przedmiotowego zgłoszenia to o przekazanie oświadczenia kierownika budowy o przyjęciu obowiązków oraz oświadczeń przyjęcia przez innych powołanych inspektorów nadzoru w szczególności: inwestorskiego oraz specjalistów z dziedzin zoologicznej i botanicznej. Pismem z dnia 29 stycznia 2025 r. organ poinformował skarżącego, że inwestor gazociągu wysokiego ciśnienia złożył do organu zawiadomienie o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych oraz udostępnił skan tegoż zawiadomienia, a także oświadczenie kierownika budowy oraz oświadczenie inspektora nadzoru inwestorskiego. Organ wskazał, że jego zadania i kompetencje określają przepisy art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, zaś nadzór środowiskowy nad inwestycją nie znajduje się we właściwości organu, zatem nie można udzielić odpowiedzi co do powołanych specjalistów z dziedzin zoologicznej i botanicznej. Na kolejny wniosek skarżącego z dnia 9 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii oświadczeń (projektanta i projektanta sprawdzającego) o sporządzeniu projektu technicznego dotyczącego zamierzenia budowlanego oraz kopii decyzji o nadaniu kierownikowi budowy uprawnień budowlanych organ pismem z dnia 25 lutego 2025 r. przekazał żądane oświadczenia oraz wyjaśnił – odnośnie kopii decyzji nadającej kierownikowi budowy uprawnienia budowlane - że informacja ta jest ogólnodostępna w Elektronicznym Centralnym Rejestrze Uprawnień Budowlanych. Wniosek skarżącego z 11 kwietnia 2025 r. również dotyczył inwestycji wskazywanej w uprzednio składanych wnioskach. We wniosku tym skarżący domagał się jednak już udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru nad tą inwestycją budowlaną, a jeżeli nie, jaki inny organ jest w tym zakresie właściwy. Odpowiedź na to pytanie miała – w świetle treści wniosku – pozwolić skarżącemu na uzyskanie wiedzy, czy do ww. organu można kierować wnioski dotyczące kontroli placu budowy oraz wstrzymania robót budowlanych. Skarżący kwestionował przy tym, aby budowa gazociągu w ramach ustawy regazyfikacyjnej należy do zadań i kompetencji organu, powołując się przy tym na konkretne przepisy tejże ustawy. W opisanych w art. 6 ust. 1 pkt 2 litl d u.d.i.p. informacjach o organach oraz osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach powinny znaleźć się informacje na temat tych wszystkich pracowników, którzy biorą udział we wszelkiego rodzaju procedurach decyzyjnych, oraz na temat zasad i warunków wykonywania przez nich swoich kompetencji i obowiązków. Obowiązek udzielenia informacji obejmuje więc dane imienne, stanowisko, zakres kompetencji, podległość służbową, sposób, a nawet moment nawiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego. W ocenie Sądu pytania zawarte w ww. wniosku skarżącego mają natomiast charakter polemiczny w odniesieniu do zakresu zadań i kompetencji organu administracji publicznej, w tym przypadku w zakresie inwestycji budowlanych prowadzonych na podstawie ustawy regazyfikacyjnej. Rodzaj informacji, których udostępnienia domagał się skarżący redagując wniosek dostępowy nie odnosi się do sprawy publicznej w przedstawionym wyżej znaczeniu, nie dotyczy zasad funkcjonowania organu, czy też wydatkowania przez ten organ środków publicznych, ani też w treści tego wniosku strona nie formułuje żądania udostępnienia jej określonej dokumentacji. Skarżący próbuje natomiast uzyskać informację o wynikających z przepisów prawa zadaniach i kompetencjach organu, jednocześnie przedstawiając własną interpretację obowiązujących przepisów, która ma w jego ocenie prowadzić do wniosku, że organ nie jest właściwy w interesujących skarżącego kwestiach. W konsekwencji zadane we wniosku pytania odnoszą się do szeroko pojętych kwestii prawnych, które nie stanowią informacji publicznej. Zaznaczyć należy, że prawo dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i danych o charakterze publicznym, istniejących w chwili udzielenia informacji. Informacja publiczna dotyczy więc sfery faktów. Wyjaśnić należy, że tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa lub informacji o przepisach prawa zastosowanych w indywidualnej sprawie. W kategorii informacji publicznej nie mieści się także ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa. W takim przypadku adresat wniosku udziela odpowiedzi pismem zawiadamiającym o tym fakcie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, s. 137; wyroki NSA z 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21 i z 10 października 2012 r., I OSK 1500/13). Charakteru informacji publicznej nie posiadają zatem dane stanowiące odpowiedź o podstawę prawną działań organu. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją publiczną, bowiem nie należy do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym domaganie się informacji o prawie nie nosi znamion informacji publicznej, toteż w takim wypadku nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1380/12, z 22 listopada 2012 r., I OSK 1963/12). Wskazuje się również, że wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r., I OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). Wobec powyższego należy uznać, że skarga jest niezasadna, albowiem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego, skoro pismem skierowanym do skarżącego w dniu 25 kwietnia 2025 r. (a zatem w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku) pismo informujące, że żądana informacja, jako pozbawiona charakteru informacji publicznej, nie może być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu treść wniesionej skargi potwierdza powyższe stanowisko, skoro skarżący w uzasadnieniu szeroko przedstawia i rozwija swą argumentację stanowiącą polemikę w zakresie zadań i kompetencji organu w odniesieniu do inwestycji budowlanych, czy też jednej konkretnej inwestycji, prowadzonych na podstawie ustawy regazyfikacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.