III SAB/Gd 24/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia I. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 24/19 o odrzucenie skargi w stosunku do A. K.-M. w sprawie za skargi I. M. i A. K.-M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania w sprawie opłat rodziców za koszty pobytu dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 24/19 o odrzuceniu skargi w stosunku do A. K.-M. I. M. i A. K.–M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w sprawie opłat rodziców za koszty pobytu dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej. Skarga została złożona w formie elektronicznej przez I. M. w imieniu własnym oraz w imieniu A. K.–M. Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. (sygn. akt III SAB/Gd 24/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę w stosunku do A. K.-M. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że I. M. - mimo przedłożenia kopii udzielonego mu przez A. K.-M. pełnomocnictwa z dnia 3 stycznia 2012 r. - w chwili składania skargi nie mógł występować jako jej pełnomocnik, gdyż ww. pełnomocnictwo zostało udzielone I. M. przez A. K.-M., jako małżonkowi w trakcie trwania małżeństwa skarżących, tymczasem jak wiadomo Sądowi z urzędu małżeństwo A. K.-M. i I. M. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 grudnia 2018 r. (sygn. akt [...]), który - zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 24 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 724/18 - stał się prawomocny w dniu 28 grudnia 2018 r. Sąd uznał w konsekwencji, że A. K.-M. nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") odrzucił skargę w stosunku do niej. I. M. złożył zażalenie na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2019 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 35 § 1 p.p.s.a., gdyż zgodnie z brzemieniem tej regulacji pełnomocnikiem strony może być również inny skarżący. Wyjaśnił, że w sprawie występuje on jednocześnie jako skarżący oraz jako pełnomocnik drugiego skarżącego, tj. byłej żony A. K.-M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zacytowany przepis stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny. Sąd ten może uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch przesłanek: a) zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub b) zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (por. postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 58/99, OSNP 2000/15/602). W ocenie Sądu treść zażalenia skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi wobec A. K.-M. daje podstawy do stwierdzenia, że jest ono oczywiście uzasadnione, a tym samym istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący ma rację wskazując, że Sąd wydając zaskarżone postanowienie dokonał błędnej wykładni art. 35 § 1 p.p.s.a. uznając, że I. M. nie może być pełnomocnikiem byłej żony w niniejszej sprawie i przedsięwzięte przez niego czynności procesowe związane z wezwaniem A. K.-M. do usunięcia braków formalnych skargi nie mogą odnieść skutku w odniesieniu do jej osoby. Jak wynika z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem skarżącego może bowiem być również inny skarżący. W przedmiotowej sprawie występuje dwóch skarżących i każdy z nich może być pełnomocnikiem drugiego skarżącego. Należy zatem uznać, że I. M., występujący jako pełnomocnik drugiego skarżącego może skutecznie reprezentować byłą żonę w sprawie. W tej sytuacji odrzucenie skargi w stosunku do A. K.-M., było w sposób oczywisty nieprawidłowe. Mając zatem na uwadze treść zażalenia oraz poczynione w sprawie ustalenia Sąd uznał zażalenie złożone przez I. M. na postanowienie tut. Sądu z dnia 20 maja 2019 r. za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.