III SAB/Gd 27/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie utrzymania stanu drogi gminnej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez Wójta Gminy [...] skarga R. H. na bezczynność organu w przedmiocie utrzymania stanu drogi gminnej. Z treści skargi oraz dołączonych do niej pism wynikało, że skarżąca złożyła do organu gminy wniosek dotyczący naprawy nawierzchni ulicy osiedlowej wraz z poprawą jej estetyki, czystości i zaplecza i do dnia wniesienia skargi organ w żaden sposób się do tego wniosku nie ustosunkował. W skardze zawarty został również wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Istota kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne została określona wprost w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Należy w związku z tym wskazać, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, której przedmiotem jest bezczynność organu w sprawie utrzymania stanu drogi gminnej. Oczywistym jest bowiem, że bieżące utrzymanie stanu drogi gminnej czy też poprawa jej estetyki, czystości i zaplecza to w istocie szereg czynności natury faktycznej, które nie przybierają form aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (do których to nawiązuje wprost art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy). Ponadto należy mieć na uwadze, że żaden z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 460) nie nakłada na zarządcę drogi (w realiach rozpatrywanego przypadku – na wójta gminy) obowiązku naprawy nawierzchni ulicy osiedlowej wraz z poprawą jej estetyki, czystości i zaplecza w formie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Jeżeli zaś skarżąca chciałaby realizować określone roszczenia odszkodowawcze względem gminy w związku ze stanem wskazywanej przez nią drogi gminnej może wystąpić przeciwko gminie na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, a nie administracyjnym. Z uwagi na fakt, iż zainicjowana wniesioną skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był ją odrzucić w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.