III SAB/Gd 28/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi S. Y. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę. W skardze powołującej art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., S. Y. zaskarżył bezczynność Wojewody [...] polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie oraz wniósł o: zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. do merytorycznego załatwienia sprawy w określonym terminie od dnia doręczenia akt, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżąc bezczynność skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 35 § 1 oraz art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było uzasadnione. S. Y. wyjaśnił, że chcąc zalegalizować swój pobyt w Polsce wnioskiem z dnia 28 czerwca 2012 r. zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkiwanie RP na czas oznaczony. Zdaniem skarżącego spełnia on warunki stawiane przez ustawodawcę dla osób nielegalnie przebywających na terytorium RP, które chcą zalegalizować swój pobyt. Organ rozpatrujący sprawę wezwał skarżącego pismem z dnia 13 lipca 2012 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku tj. do dostarczenia 4 fotografii oraz oryginału paszportu lub potwierdzonej urzędowo kopii tego dokumentu. Wskazał również, że zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie ma ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. W dniu 23 lipca 2012 r. skarżący osobiście stawił się w urzędzie i przedłożył kserokopię paszportu. Następnie w dniu 25 lipca 2012 r. złożył do akt sprawy poświadczoną za zgodność kserokopię rosyjskiego dokumentu prawa jazdy wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, zaświadczenie Konsulatu Generalnego Federacji Rosyjskiej w G. oraz zaświadczenie III Komisariatu Policji w G. Z obu zaświadczeń wynikało, że wnioskodawca poinformował wystawiające je organy o utracie paszportu zagranicznego. O niemożliwości przedstawienia oryginału paszportu, o fakcie oczekiwania od kilku miesięcy na jego odesłanie z Wielkiej Brytanii oraz o powodach zaistnienia takiej sytuacji powiadomił również organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie. Ponadto złożył pisemne wyjaśnienie, z którego wynikało, że postępowanie w sprawie wydania nowego paszportu trwa około 3 miesięcy w związku z powyższym, na skutek braku możliwości uzyskania dokumentu podróży w wyznaczonym przez organ terminie na uzupełnienie braków formalnych wniosku, przedstawia inny dokument potwierdzający jego tożsamość, a mianowicie prawo jazdy. W piśmie z dnia 31 lipca 2012 r. Wojewoda [...] powiadomił pełnomocnika skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braku w postaci przedłożenia oryginału aktualnego dokumentu podróży lub potwierdzonej urzędowo kopii tego dokumentu. W ocenie organu argumenty, jakie podniósł skarżący przedkładając inny dokument, nie spełniają przesłanek ‘szczególnie uzasadnionego przypadku ‘, o którym mowa w art. 60 ustawy o cudzoziemcach. Pismem z dnia 10 września 2012 r. skarżący wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W postanowieniu z dnia 17 października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie strony skarżącej za nieuzasadnione. Postanowienie jest prawomocne. Skarżący zaznaczył, że w chwili składania wniosku oraz w terminie wyznaczonym na uzupełnienie jego braków nie posiadał ważnego dokumentu podróży i nie miał możliwości jego uzyskania. Wyjaśnił, że pomimo uzyskania informacji o odesłaniu paszportu z Wielkiej Brytanii, pomimo znacznego upływu czasu od tej chwili, paszport nie został mu doręczony, wobec czego doszedł do wniosku, że dokument musiał zostać zagubiony w trakcie przesyłki i zgłosił to zdarzenie na III Komisariacie Policji w G. oraz w Konsulacie Generalnym Federacji Rosyjskiej. W ocenie skarżącego nie może więc budzić wątpliwości fakt, że nie miał możliwości uzyskania w terminie 7 dni nowego paszportu. Skarżący stanął jednocześnie na stanowisku, że kwestia posiadania przez niego drugiego dokumentu podróży, o którym to fakcie organ wyższego stopnia dowiedział się w trakcie postępowania zażaleniowego, wykracza poza istotę przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że fakt utraty dokumentu nie wyłączył możliwości uzyskania nowego dokumentu podróży, a jedynie w takim wypadku cudzoziemiec może przedłożyć inny dokument stwierdzający jego tożsamość. Podkreślono także, że w trakcie postępowania zażaleniowego organ I instancji miał informację i przekazał dodatkowe dokumenty z których wynika, że cudzoziemiec posiada równolegle drugi dokument podróży (paszport), którego także nie okazał organowi I instancji przy ubieganiu się o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a., ustawa). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach, gdy organ administracji publicznej - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa aktów administracyjnych. Jeżeli bowiem organ administracji, zobowiązany do załatwienia sprawy, z różnych względów zwleka z wydaniem lub nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z przewlekłością postępowania lub z bezczynnością organu. W przedmiotowej sprawie S. Y. zarzuca Wojewodzie [...] bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkiwanie na terytorium RP na czas oznaczony na okres dwóch lat. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Jak wynika z akt, skarżący starał się o zalegalizowanie pobytu w oparciu o art. 1 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Wskazana regulacja określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców, którzy przebywają nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny. Zakreślony w ustawie abolicyjnej termin do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony, zamykał się w okresie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Warunki formalne wniosku o udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony określał z kolei art. 60 ustawy o cudzoziemcach. Z treści tego przepisu wynika, że składając wniosek cudzoziemiec miał m.in. obowiązek przedstawić ważny dokument podróży (art. 60 ust. 5 cyt. ustawy). Z wymogu tego mógł wnioskodawcę zwolnić jedynie szczególnie uzasadniony przypadek tj. okoliczność, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania - w tej sytuacji może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. Skarżący składając wniosek nie przedłożył ważnego dokumentu podróży, a jedynie nieformalną kserokopię paszportu. Wezwany o uzupełnienie braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie oryginału paszportu lub jego urzędowo potwierdzonej kserokopii, skarżący przedłożył inny dokument mający potwierdzić jego tożsamość - tj. rosyjskie prawo jazdy. W ocenie skarżącego uzupełnił tym samym braki formalne wniosku, ponieważ z powodu utraty paszportu, którego kserokopię przedłożył, nie miał możliwości przedstawienia oryginału tego dokumentu. Organy stoją natomiast na stanowisku, że braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione, ponieważ poza tym, że skarżący miał możliwość uzyskania dokumentu podróży - wnioskując o jego wydanie, to jak ustalono w toku postępowania - poza dokumentem podróży zgłoszonym jako utracony, - co istotne - skarżący posiadał także drugi paszport, którego oryginał mógł przedłożyć w wyznaczonym dla uzupełnienia braków wniosku terminie. W tym stanie rzeczy w ocenie organów wniosek musiał być pozostawiony bez rozpoznania. Mając na uwadze wynikający z akt sprawy niesporny stan faktyczny, Sąd nie podziela argumentu strony skarżącej o pozostawianiu Wojewody [...] w bezczynności. Brak merytorycznego rozpoznania wniosku w przedmiotowej sprawie stanowił jednocześnie konieczną konsekwencję niedopełnienia przez stronę skarżącą należytej staranności w uzupełnieniu braków wniosku. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a Wojewoda [...] w zgodzie z procedurą administracyjną podjął wszelkie działania dozwolone mu przez prawo. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP oraz /..../ ( Dz. U. z 2011 r., Nr191, poz. 1133) w postępowaniach w sprawie udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcom, o których mowa w art. 1, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, a także po udzieleniu tego zezwolenia, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 59, art. 60 ust. 1 i 3-5 oraz 6 i art. 62 ust. 3-7, 8, 8a i ust. 9 pkt 2 i 3 lit. b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz przepisy wydane na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Mając na uwadze opisany wyżej stan faktyczny, w sprawie niewątpliwie znajdował zatem zastosowanie art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skarżący nie przedłożył oryginału paszportu. Akta sprawy potwierdzają natomiast, że w wyznaczonym przez organ terminie skarżący miał realną możliwość uzupełnienia braków formalnych wniosku. Skarżący nie kwestionuje, że poza dokumentem podróży który utracił, posiadał także drugi paszport. Stoi jednak na stanowisku, że kwestia posiadania przez niego drugiego dokumentu podróży, o którym to fakcie organ wyższego stopnia dowiedział się w trakcie postępowania zażaleniowego, wykracza poza istotę przedmiotowej sprawy. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Sąd zauważa, że organ wzywając o uzupełnienie barków formalnych wniosku nie wie jakimi dokumentami podróży faktycznie legitymuje się wnioskodawca i które z nich realnie posiada. Z treści art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach wynika natomiast, że osoba wnioskująca o wydanie zezwolenia na pobyt na czas oznaczony ma obowiązek przedstawić prowadzącemu postępowanie organowi jakikolwiek ważny dokument podróży. W przypadku posiadania dwóch paszportów, wybór w ich okazaniu należy zatem do wnioskodawcy. Jeżeli jeden z paszportów został utracony, oczywistym jest, że wnioskodawca winien okazać drugi dokument, ten, który w dalszym ciągu ma, bez możliwości powoływania się na zapis art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym argument skarżącego, że posiadanie przez niego innego dokumentu podróży niż ten, którego utratę formalnie zgłosił, wykracza poza istotę przedmiotowej sprawy, jest z gruntu nietrafny. Przeciwnie, dowodzi, że skarżący w chwili otrzymania wezwania posiadał ważny dokument podróży, którego nie okazał, pomimo nie budzącej wątpliwości treści art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, a także pomimo wystosowanego do niego przez organ wezwania. W ujawnionych okolicznościach sprawy nie można zatem uznać aby przez przedłożenie dokumentu prawa jazdy skarżący uzupełnił braki formalne wniosku, wobec czego organ był zobligowany do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.