III SAB/Gd 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. B. G. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 marca 2015 r. (nr [...]). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej zwanej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."). W odniesieniu do samorządowego kolegium odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia, wobec czego przed wniesieniem skargi do tut. Sądu skarżący powinien wezwać Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący, wezwany do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu dokonał takiego wezwania podał, że wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 30 października 2015 r., którego kopię dołączył. Z treści tego pisma wynika, że jest to zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 16 września 2015 r. W dalszej części tego pisma skarżący podnosi, że złożył kilka zażaleń w 2015 r., które nie zostały rozpoznane przez Kolegium. W opisanej sytuacji należy zatem uznać, że wskazane wyżej pismo nie odnosi się do orzeczenia w sprawie - jest zażaleniem na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 16 września 2015 r., nie zaś wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie, złożonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Sama wzmianka w zażaleniu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło zażaleń skarżącego, złożonych w 2015 r. nie jest wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi, a sam skarżący kwestię tę porusza w związku ze sprawą, w której wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 16 września 2015 r. Zdaniem Sądu analiza treści pisma skarżącego z dnia 30 października 2015 r., jak i pozostałych dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy, prowadzi do uznania, że w aktach tych brak jest w istocie pisma, które można potraktować jako złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czyli do rozpoznania przez Kolegium odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 marca 2015 r., co dopiero stanowi warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu odwoławczego. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że wniesienie skargi bez wcześniejszego wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., rozstrzygnął jak w sentencji postanowienia.