III SAB/Gd 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu do urzędu pracy postanawia odrzucić skargę. W niniejszej sprawie skarżący powołując się na treść art. 56 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przyznania kosztów osobistego stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 25 września 2013 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Rozpoznając konkretną sprawę sąd administracyjny powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy przedmiot skargi podlega jego kontroli. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ww. aktu normatywnego skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego jest dopuszczalna w sprawach, w których właściwy jest sąd administracyjny. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wyłącznie w sprawach, w których rozstrzygnięcie podejmowane przez organ administracji publicznej może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Z kolei kryterium kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zostało określone w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w świetle której sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma zatem charakter ograniczony, co oznacza, że objęte nią są jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Jak wynika z powyższych wstępnych rozważań przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność nie może być każda bezczynność organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy jej przedmiotem może być bezczynność postępowania tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy organ był obowiązany załatwić sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W związku z powyższym w niniejszej sprawie ustalenia wymagało, czy Prezydent Miasta obowiązany był wydać jakikolwiek akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i czy w związku z tym doszło do naruszenia dyspozycji art. 35 i n. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) określających terminy załatwiania spraw. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Prezydent Miasta w realiach rozpatrywanej sprawy nie miał jakichkolwiek podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest bowiem w przepisach obowiązującego prawa (w tym w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) normy kompetencyjnej uprawniającej organ administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie refundacji kosztów stawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy. Należy ponadto wskazać, że wezwanie skarżącego do osobistego stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy nie miało miejsca w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w indywidualnej sprawie. Okoliczność ta wyłącza zatem możliwość przyznania zwrotu kosztów z powołaniem się na regulację zawartą w art. 56 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny zobligowany jest odrzucić skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości. Skoro zaś zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy, to skargę której jest przedmiotem należało odrzucić. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną skargę w oparciu o regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.